Dit is de grootste illusie over de oorlog in Oekraïne die het Westen weigert te erkennen

We maken een opmerkelijke westerse anticlimax mee. De VS heeft eindelijk, na een half jaar van binnenlands getouwtrek, weer een groot financieringspakket van 61 miljard dollar voor Oekraïne aangenomen. Dit geld werd gepresenteerd als doorslaggevend: of het zou er komen, of Kiev zou niet in staat zijn om zijn afbrokkelende frontlinies tegen Rusland te houden en zou de oorlog snel verliezen, zoals de Oekraïense president Zelensky zelf waarschuwde, schrijft Tarik Amar.

Dat was het minimale verkooppraatje. Het agressievere verkooppraatje ging verder en beweerde dat zodra het geld zou worden toegevoegd aan een nieuwe mobilisatiecampagne in Oekraïne, de herbewapende en aangevulde strijdkrachten niet alleen de Russische druk zouden weerstaan, maar de rollen zouden omdraaien en uiteindelijk, misschien in 2025, de oorlog zouden winnen.

Beide verkooppraatjes waren erg onrealistisch, zoals marketing vaak is. Nu de financiering onderweg is, dringt de realiteit weer door. Het is geen verrassing dat de Russische opmars doorgaat, terwijl de Oekraïense positie blijft verslechteren, zoals de opperbevelhebber van het Oekraïense leger, generaal Syrsky, toegeeft.

Natuurlijk kunnen degenen die ervoor kiezen om te geloven dat het extra geld een wezenlijk verschil zal maken, aanvoeren dat op dit moment de hulp die uiteindelijk de grondtroepen van Kiev zal bereiken, nog moet aankomen. Toch zijn er aanwijzingen dat civiele en militaire functionarissen met kennis van de situatie in Oekraïne weten dat de problemen dieper liggen en dat geld ze niet zal oplossen. Dat is de meest plausibele verklaring voor het feit dat deze functionarissen hun verwachtingen zo snel naar beneden hebben bijgesteld.

De meest opvallende voorbeelden komen van enkele Oekraïense officieren aan het front, die onder de dekmantel van anonimiteit hebben gesproken met het Zwitserse tijdschrift Blick. Hun uitspraken zijn zo sensationeel dat een belangrijke Oekraïense nieuwssite ze heeft overgenomen – Strana.ua, die een reputatie heeft als uitdager van de officiële berichten van het Zelensky-regime.

Deze Oekraïense officieren voorspellen dat Oekraïne de oorlog dit jaar zal verliezen. Een van hen, die aan het front dient in de strategisch kritieke stad Chasov Yar, voorziet dat de Donbass regio – dat wil zeggen het grootste deel van het oosten van het land – in oktober volledig onder Russische controle zal zijn. Op dat moment, zo vermoedt hij, zal Kiev met Moskou moeten onderhandelen. Hoewel hij nog steeds het populaire eufemisme van een “bevriezing” gebruikt en termen als “capitulatie” vermijdt, zouden deze onderhandelingen onder deze omstandigheden duidelijk neerkomen op een vorm van overgave. Het Britse tijdschrift The Economist citeerde ook een commandant in Chasov Iar die verklaarde dat hij en andere officieren verwachten dat de stad in Russische handen zal vallen, ondanks de beloofde injectie van Westerse hulp.

In het algemeen noemen de officieren die Blick interviewde drie redenen waarom een Oekraïense nederlaag onvermijdelijk is geworden: Ten eerste, een onherstelbaar gebrek aan mankracht, omdat, zoals zij het zeggen, de nieuwe mobilisatie “ons niet zal redden.” Dat is aannemelijk, want Oekraïense eenheden zijn zwaar uitgedund, zoals Oekraïense commandanten hebben erkend. Elke mobilisatie is bedoeld om gapende gaten te dichten, niet om de troepenmacht uit te breiden.

Bovendien zijn de Oekraïners die bereid zijn om te vechten al gerekruteerd, en ook heel wat onwilligen: Kiev is al lange tijd afhankelijk van klopjachten om genoeg “kanonnenvoer” bij elkaar te schrapen. Dit probleem wordt alleen maar groter. En tot slot moeten degenen die nu gemobiliseerd worden, ook getraind worden. Hun gebrek aan instemming en motivatie zal dat moeilijk maken, terwijl er überhaupt niet genoeg tijd voor is.

Ten tweede denken de Oekraïense officieren dat de meeste nieuwe hulp te laat zal komen. Die angst is ook gegrond, gezien de onderliggende zwakte van de westerse wapenindustrie. Dit blijkt uit het feit dat minder dan 14 van de 61 miljard dollar echt bestemd is voor leveringen die dit jaar moeten plaatsvinden. Een groot deel van de rest zal worden gebruikt om de Amerikaanse arsenalen aan te vullen.

Het Westen is in staat om sommige systemen en munitie snel vrij te geven, wat in de mainstream media, bijvoorbeeld The Economist, wordt gehypet als “net op tijd”. Maar in een grootschalige uitputtingsslag is schaal de echte uitdaging. Het is duidelijk dat het Westen nu en in de nabije toekomst niet in voldoende hoeveelheden kan leveren. Daarom heeft zelfs president Vladimir Zelensky, na een ontmoeting met secretaris-generaal van de NAVO Jens Stoltenberg, publiekelijk verklaard dat hij geen “positieve” ontwikkelingen ziet met betrekking tot tijdige steun voor het Oekraïense leger. Hij waarschuwde dat er weliswaar geld is toegewezen, maar dat het één ding is “om geld te hebben” en “net zo belangrijk om te zien wat we ermee kunnen bereiken.”

De derde reden waarom de Oekraïense officieren die met Blick spraken geloven dat Kiev zal verliezen, is hun eigen opperbevelhebber, Syrsky. Ze noemen hem nog steeds de “slager”, een bijnaam die hij oorspronkelijk verdiende door zijn meedogenloze – en nutteloze – verspilling van troepen tijdens de slag om Artjomovsk (Bakhmut). Onder hem dienen, zeggen de frontlijnstrijders, heeft een “verlammend” effect – op hen, niet op de Russen. Eén officier ging zelfs zover om te spreken van een “genocide op onze beste soldaten.. Hoewel Syrsky een slechte opperbevelhebber is, is dat overdreven. Maar het is tekenend voor het lage moreel van sommige Oekraïense frontlijntroepen dat ze dergelijke termen gebruiken met betrekking tot hun eigen leiderschap.

Ook in het Westen zien we signalen van voorzichtigheid: Delen van het commentariaat zijn begonnen met het herkaderen van de 61 miljard dollar. Het is niet langer de redder in nood van de oorlogsinspanning van het Westen, maar gewoonweg onvoldoende. Hugo Dixon, een columnist van Reuters, stelt bijvoorbeeld dat het hulppakket slechts het begin kan zijn van een langere en, opnieuw, veel duurdere inspanning.

Ambtenaren van de regering Biden – anoniem net als de sceptische Oekraïense officieren – hebben ook publiekelijk betwijfeld of het nieuwe hulppakket genoeg zal zijn om Oekraïne te laten winnen.

De hamvraag is waar al deze signalen over gaan? Zijn ze echt bedoeld om de verwachtingen te verlagen en in wezen een vertrek voor te bereiden – in ieder geval voor de VS, en niet noodzakelijkerwijs voor de EU – uit het fiasco van de Oekraïense proxyoorlog? Of zijn we getuige van een campagne om het Westerse publiek voor te bereiden op een nog langere en diepere betrokkenheid? Bereidt Washington zich voor om van tafel te gaan of verdubbelt het een zeer slecht en uiterst riskant spel?

Er zijn aanwijzingen voor een verdubbeling: als onderdeel van hetzelfde wetgevingspakket hebben de VS hun inspanningen opgevoerd om Russische staatsfondsen in beslag te nemen. In de VS zelf ligt er maar een paar miljard dollar voor het grijpen, maar in Europa gaat het om honderden miljarden. Dit is een extreme daad die Amerika uiteindelijk veel schade zal berokkenen door de dollar verder te ondermijnen, zoals zowel Rusland als China waarschuwen. Toch is het doel duidelijk: het plunderen van deze Russische bezittingen om de financiering van een jarenlange oorlog in Oekraïne veilig te stellen.

Bovendien geloven sommige westerse politici en experts – of zeggen ze tenminste – dat Oekraïne voldoende tijd kan kopen om stand te houden totdat er meer westerse industriële middelen beschikbaar kunnen worden gesteld voor de oorlogsinspanningen. In zo’n langetermijnscenario, zo hopen ze, zouden het Westen en Oekraïne uiteindelijk de logica van de uitputtingsslag tegen Rusland kunnen keren en zegevieren. Nogmaals, ook dat is een strategie – of beter gezegd, wensdenken – die rekening houdt met jaren van verdere oorlog. Sterker nog, als we president Vladimir Zelensky mogen vertrouwen, zijn Kiev en de regering Biden in gesprek over een veiligheidsovereenkomst om de Amerikaanse steun en meer geld voor tien jaar vast te zetten.

Maar de waarheid is dat we de echte plannen van Washington niet kunnen kennen. We weten zelfs niet of Washington wel concrete plannen heeft. Misschien speelt de regering Biden slechts met de tijd om de verkiezingen in november te halen zonder een regelrechte Russische overwinning. Misschien zijn er serieuze bedoelingen om de proxyoorlog te verlengen. In het ergste geval kunnen we niet uitsluiten dat de VS bereid is om te escaleren tot een directe oorlog of om de EU en Groot-Brittannië dat te laten doen. We weten wel dat we er niet van uit kunnen gaan dat Amerikaanse strategieën rationeel of verantwoordelijk zullen zijn.

Maar er is nog iets dat we wel weten, ook al lijken maar al te veel westerse waarnemers – en planners – dat gewoonlijk te vergeten: Rusland heeft ook plannen en zijn acties en capaciteiten hebben een duidelijk patroon laten zien van het tarten van Westerse en Oekraïense verwachtingen.

Het zijn de Russische acties, aanpassingen, strategieën en tactieken die het falen van westerse wapens in Oekraïne hebben veroorzaakt, zoals raketten (de befaamde maar uiteindelijk strategisch ineffectieve HIMARS, ATACMS, Storm Shadows/SCALPS) en tanks en andere gepantserde voertuigen (bijvoorbeeld de al even overgehypte Leopard II’s, Abrams, Challengers en Bradleys die tactisch ineffectief zijn gebleken).

Zowel de beste als de minder geavanceerde luchtverdedigingssystemen (Patriot, NASAM, IRIS-T, Hawk) hebben het niet beter gedaan. Zelfs deze topproducten van de militair-industriële complexen van het Westen zijn niet de zilveren kogels geweest die ze hadden moeten zijn, zoals de Washington Post al lang heeft toegegeven. Ze zijn altijd overtrokken geweest, niet in staat om zowel grote steden als militaire troepen te beschermen. Bovendien zijn ze duur in het gebruik en vatbaar om overweldigd te worden door een mix van eenvoudige en technologisch geavanceerde drones en raketten – en dat is precies wat Rusland aan het doen is.

Hetzelfde geldt voor mobilisatie: Oekraïne mobiliseert wanhopig. Rusland, zoals The Economist erkent, heeft het gemakkelijker – zeer tegen de westerse verwachtingen in vanaf de herfst van 2022 – om zijn troepen aan te vullen en uit te breiden. “Oekraïne zal daarom waarschijnlijk,” concludeert het Britse tijdschrift, “op de achtergrond blijven, niet in staat om nieuwe offensieven op te zetten.” Hetzelfde geldt natuurlijk voor Moskou’s oorlogseconomie, zijn vermogen om internationale allianties en steun te behouden ondanks Westerse pogingen om het te isoleren, en last but not least, militaire strategie en tactiek.

Terwijl westerse commentatoren en leiders vaak praten – en, zo lijkt het, echt denken – alsof hun beslissingen de belangrijkste factor zijn die bepaalt hoe lang deze oorlog nog zal duren en hoe hij zal eindigen, is de realiteit andersom: Het initiatief ligt bij Rusland. Degenen die plannen maken voor een nog langere oorlog – en zelfs de westerse critici van het westerse beleid die waarschuwen voor nog een “eeuwige oorlog” – zien het overduidelijke over het hoofd: Moskou heeft meer te zeggen over deze zaken.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

“Kinderlandverschickung”

Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: