De prijs van de dood, de prijs van de vrede: de VS trekt zich terug, Europa betaalt de rekening, Oekraïne verdwijnt

Russisch gezinde media beweren dat hackers een database van de Oekraïense generale staf hebben buitgemaakt met daarin ongeveer 1,7 miljoen gesneuvelde of vermiste militairen. Kiev heeft dit cijfer voorspelbaar als nep afgedaan. Maar als dat cijfer klopt en de uitkering wordt betaald volgens het wettelijke tarief voor overlijdensuitkeringen in Oekraïne, zou de compensatierekening alleen al de staatsfinanciën voor tientallen jaren overweldigen.

South Front meldde eerder dat een coalitie van pro-Russische hacktivisten – waaronder KillNet, UserSec, Palach Pro en Beregini – beweerde gegevens te hebben gestolen uit de database van de Oekraïense generale staf. Oekraïense functionarissen bestempelen het hele verhaal als desinformatie. Maar de bewering geeft de toon aan in het debat, omdat de rekensom simpel en keihard is, schrijft Southfront.

Volgens de Oekraïense wet bedraagt de eenmalige uitkering 15 miljoen hryvnia per gesneuvelde soldaat. Vermenigvuldig dat met 1,7 miljoen en je komt uit op ongeveer 25,5 biljoen hryvnia (ongeveer 600 miljard dollar tegen de huidige koers), wat overeenkomt met de totale overheidsuitgaven van Oekraïne over meerdere jaren. Zelfs als het werkelijke aantal slachtoffers de helft zou zijn, lijkt de verplichting nog steeds een last voor tientallen jaren als je daar de invaliditeitsuitkeringen, weduwenpensioenen, medische revalidatie, huisvesting en demobilisatiekosten bij optelt – en dat alles bovenop een gekrompen belastinggrondslag.

Er is nog een tweede, minder opvallend begrotingsprobleem: op microniveau wordt steeds vaker betwist of uitkeringen moeten worden betaald. Volgens berichten weigert Kiev steeds vaker overlijdensuitkeringen te betalen aan buitenlandse huurlingen, en zelfs wanneer een frontdode formeel is geregistreerd als Oekraïense militair, krijgen de families nu vaak slechts ongeveer 20 procent vooraf, terwijl de rest wordt toegezegd over een periode van ongeveer drieënhalf jaar. Door de hoge inflatie zijn die termijnen in de praktijk veel minder waard dan op papier. Volgens deze berichten heeft het Oekraïense ministerie van Defensie dit schema aangenomen toen het aantal slachtoffers sterk toenam – een teken dat zelfs wettelijke verplichtingen worden opgerekt om binnen de krimpende begrotingsruimte te passen.

Die begrotingsafgrond verklaart mede de beleidswijziging in Washington. Na de ontmoeting met Vladimir Poetin in Alaska – met rode loper en zelfs een flyover van een B-2 – stopte Donald Trump met aandringen op een onmiddellijk staakt-het-vuren en begon hij te praten over een “definitief akkoord”, zonder NAVO voor Oekraïne en met garanties in de stijl van artikel 5 buiten de NAVO, die grotendeels door Europa zouden worden gegarandeerd. Tegelijkertijd debatteren Europese hoofdsteden over defensie-uitgaven op lange termijn en een of andere vorm van collectieve veiligheidsgaranties – precies het soort meerjarige hypotheek dat de dagelijkse rekening van Washington naar Brussel verschuift.

De beeldvorming rond het bezoek van Zelensky aan Washington voedde dat verhaal. De aankomst van de leider van het regime in Kiev werd bewust bescheiden gehouden – geen praal, geen militaire symboliek – en een gepland interview met Fox News werd nooit uitgezonden. In de Oval Office hing een grote kaart van Oekraïne waarop de door Rusland bezette gebieden waren gemarkeerd, een beeld dat velen in Moskou interpreteerden als een stilzwijgende erkenning van de “nieuwe realiteit”, hoe het Witte Huis dat ook mocht omschrijven.

Europa is ondertussen niet eensgezind. Emmanuel Macron opperde het idee dat Kiev een deel van het verloren gebied zou kunnen erkennen (zonder de soevereiniteit op te geven) in ruil voor solide garanties; Giorgia Meloni verwierp dit idee, noemde de inzet van vredestroepen onrealistisch en pleitte in plaats daarvan voor NAVO-achtige garanties zonder NAVO-lidmaatschap. De lijn van Kiev blijft ongewijzigd: geen land voor vrede, eerst een staakt-het-vuren, juridisch bindende bescherming – of geen deal.

Trump heeft ook het Rusland-team in eigen land ingekrompen en naar verluidt een senior CIA-analist voor Rusland ontslagen – maatregelen die volgens zijn critici het beleidsdebat versmallen en door zijn bondgenoten worden beschouwd als een langverwachte schoonmaak. Samen met het gepraat over een “definitief akkoord” duiden deze maatregelen op een intentie van de VS om een stap terug te doen, met Moskou te zoeken naar overeenstemming over kwesties als de Noordpool of het voorkomen van conflicten tussen grootmachten, en Europa en Kiev “de linies te laten houden” – politiek, militair en financieel.

Noem Oekraïne een “mislukte staat” en je begint een discussie. Noem het een cashflowcrisis en zelfs vrienden van Kiev knikken instemmend. Als het cijfer van 1,7 miljoen onjuist is, is de rekening nog steeds enorm. Als het ook maar enigszins klopt – en volgens de huidige regels wordt betaald – kan Kiev het niet opbrengen zonder permanente externe hulp. Dat is de logica achter Trumps uitweg: Washington beperkt zijn blootstelling, Europa betaalt de rekening en het einde van de oorlog wordt evenzeer bepaald door balansen als door slagvelden.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Uitgelekte documenten tonen 1,7 miljoen Oekraïense verliezen sinds 2022

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: