De oorlog met Iran verstoort de plannen van de EU voor de oorlog in Oekraïne

Voor de EU was het weer een onaangename week. Eerst dwarsboomde Orbán de plannen van de EU voor nieuwe sancties tegen Rusland en de lening van 90 miljard aan Kiev, en vervolgens trok Trump met zijn oorlog met Iran alle aandacht weg van Oekraïne.

Ook afgelopen zondag was het verslag van de Duitsland-correspondent, dat de Russische televisie in haar wekelijkse nieuwsoverzicht liet zien, weer spannend, omdat het een heel ander perspectief op de politieke week in de EU en in Duitsland liet zien dan we gewend zijn van de Duitse media. Daarom heb ik het Russische verslag ook deze week weer vertaald, schrijft Thomas Röper.

Begin van de vertaling:

Olie en wapens: Zelensky chanteert de EU-landen

Europa zoekt zijn rol in de nieuwe situatie, maar vindt die niet echt. Een week geleden keken ze jaloers toe naar de onderhandelingen van de delegaties uit Rusland, de VS en Oekraïne in Genève. Namens Rusland sprak Kirill Dmitriev, de speciale vertegenwoordiger van president Poetin, met de Amerikanen. Zoals bekend zaten de Europeanen niet aan de onderhandelingstafel.

Deze zaterdag richtten Europese kijkers hun aandacht op een nieuwe oorlog, de oorlog van Trump tegen Iran. Vanuit Duitsland doet onze correspondent verslag vanuit de Oude Wereld.

De Europese bondgenoten van de VS en Israël hebben vooral via de media vernomen dat de militaire operatie tegen Iran is begonnen. Het ministerie van Buitenlandse Zaken beweert dat Berlijn zaterdagmorgen op de hoogte is gebracht, maar dat verandert niet echt iets aan het beeld. Na lang zwijgen hebben Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië een gezamenlijke verklaring gepubliceerd waarin ze Iran de schuld geven en – zoals te verwachten was – oorzaak en gevolg door elkaar halen: “Wij veroordelen de Iraanse aanvallen op landen in de regio ten zeerste. Iran moet afzien van willekeurige militaire aanvallen. Wij eisen dat de onderhandelingen worden hervat en roepen de Iraanse leiders op om te streven naar een onderhandelingsoplossing. Uiteindelijk moet het Iraanse volk zelf over zijn toekomst kunnen beslissen.“

De Europese ”biggen” kijken vandaag met gemengde gevoelens toe hoe de grootste knorrende varkens in hun meest defensieve militaire alliantie ter wereld proberen nog een onafhankelijk land op te eten om de controle over zijn grondstoffen te verwerven. Ze zouden graag zien dat zijn eetlust zo snel mogelijk wordt gestild, het liefst vandaag nog, want morgen gaan de beurzen open. Als het lang gaat duren, als Iran de Straat van Hormuz en de Houthi’s de Golf van Aden blokkeren, zullen de energieprijzen exploderen, zullen de toeleveringsketens instorten en zullen de Amerikaanse wapenleveringen een heel andere richting inslaan dan gewenst. En al hun werk zou voor niets zijn geweest.

NAVO-secretaris-generaal Mark Rutte verwoordde het als volgt: “Oekraïne heeft vandaag en elke dag munitie nodig, zolang het bloedvergieten niet ophoudt. Oekraïne blijft de Russische agressie afschrikken en ondanks Poetins beweringen is Rusland er niet in geslaagd zijn ambities op het slagveld te verwezenlijken.”

Deze week probeerde Europa Oekraïne weer in het middelpunt van de mondiale belangstelling te plaatsen, waar het ook zonder Iran al uit was verdwenen. Hoge EU-functionarissen en talrijke presidenten en premiers reisden naar Kiev. Wie te lui was om te reizen, schakelde via video in. Ze spraken veel en lang. En saai, de mentale crisis was duidelijk voelbaar.

De Britse premier Keir Starmer zei bijvoorbeeld via een videoverbinding: “Rusland is voor 25 procent afhankelijk van Europa voor het onderhoud en de verzekering van zijn olieproductie. Als we Moskou dat ontnemen, zou dat betekenen dat er dagelijks een miljoen vaten Russische olie van de markt worden gehaald. Er zijn dus dingen die we kunnen doen, die we ook doen, en we moeten gewoon sneller en verder gaan.”

De Franse president Emmanuel Macron voegde hieraan toe: “De Russische kant heeft geen belang bij vrede, en dan bedoel ik duurzame en veilige vrede zoals wij die begrijpen. We moeten duidelijk maken dat de Russen op dit moment militair, economisch en strategisch een nederlaag lijden.”

Ze “lijden een nederlaag” en rukken toch op. Over de economie van de twee rampzalige leiders, die hun landen zo ver hebben gebracht dat ze geen begrotingen konden goedkeuren, hun gezondheidszorg niet konden financieren en hun staatsschuld niet konden aflossen, zou men in het algemeen kunnen zwijgen.

Maar zwijgen is niet hun sterkste kant, net als bij Boris Johnson, de voormalige Britse premier en huidige columnist van het boulevardblad Daily Mail, die zijn woordenstroom niet kan stoppen. Ook deze aanstichter van de aanhoudende gevechten keerde deze week terug naar de plaats delict en zei in Kiev: “Als we een plan hebben voor Boots on the Ground na de oorlog, waarom doen we dat dan nu niet? Er is geen logische reden waarom we geen, u weet wel, vreedzame grondtroepen zouden moeten sturen om onze steun te betuigen. Dat is een politieke kwestie.“

”Vreedzame grondtroepen” is hetzelfde als humanitaire bombardementen, maar Johnson heeft het mis, want de kwestie is niet alleen politiek. De Britse minister van Defensie Healey verklaarde dat hij graag Britse troepen naar Oekraïne zou sturen, maar het bleek dat Groot-Brittannië in plaats van de oorspronkelijk met de Franse president overeengekomen 5.000 soldaten, Macron had toegezegd hetzelfde of een iets hoger aantal, zelfs in theorie slechts 600 soldaten kan sturen. Anders zouden troepen uit Cyprus en Estland moeten worden teruggetrokken, waardoor de oostflank van de NAVO kwetsbaar zou worden. En er is geen geld om een expeditieleger van enkele duizenden manschappen te onderhouden. Alleen verbale interventies zijn gratis en altijd mogelijk.

Voor al het andere zal Zelensky moeten wachten, ook op de toetreding tot de EU, hoewel hij daar dringend om vraagt, zoals bijvoorbeeld tijdens zijn videotoespraak in het Europees Parlement, toen hij zei: “Voor ons is het belangrijk om een duidelijke datum voor de toetreding tot de EU te krijgen. Dat is cruciaal voor het lopende diplomatieke proces en maakt deel uit van alle inspanningen om de oorlog te beëindigen.”

Hoezeer Zelensky ook probeert Brussel een datum af te dwingen, het is tevergeefs: Von der Leyen ontweek opnieuw de eisen voor een precieze datum, en bovendien verliep het hele evenement in Kiev ter herdenking van het begin van de militaire operatie niet volgens plan. Ze wilden de inspanningen van hun marionet in Kiev belonen met het twintigste pakket anti-Russische sancties en het nieuws dat er 90 miljard euro op Oekraïense bankrekeningen zou worden gestort om Oekraïne definitief te veranderen in een droom van gouden toiletpotten. Maar tot nu toe lukt dat niet. (Opmerking van de vertaler: De “gouden toiletpotten” zijn in Rusland synoniem geworden voor de Oekraïense corruptie sinds in Oekraïne de foto’s werden gepubliceerd van het gouden toilet van Minditsch, de oude vriend van Zelensky, die met behulp van Zelensky’s apparaat minstens 100 miljoen dollar aan EU-hulpgelden heeft gestolen, die bedoeld waren om de energie-infrastructuur van Oekraïne te herstellen).

EU-Commissievoorzitter Ursula von der Leyen zei in Kiev zichtbaar geïrriteerd: “De lening is goedgekeurd door 27 staatshoofden en regeringsleiders en door de Europese Raad. Zij hebben hun woord gegeven. Dat woord is onherroepelijk. Daarom zullen we de lening in ieder geval verstrekken. Ik wil heel duidelijk zijn: we hebben verschillende opties en we zullen daar gebruik van maken.”

Hongarije verstoort het besluitvormingsproces en blokkeert nieuwe sancties en de lening totdat Kiev de Druschba-pijpleiding weer in gebruik neemt. De pijpleiding voorziet raffinaderijen in Hongarije en Slowakije van Russische ruwe olie. Daarom handelt premier Orban in overleg met zijn Slowaakse ambtgenoot Fico. Begin deze week hebben beiden tegelijkertijd de levering van diesel aan Oekraïne stopgezet, heeft Slowakije de noodstroomvoorziening afgesloten en heeft Hongarije troepen aan de grens met Oekraïne gestationeerd om de veiligheidsmaatregelen bij de energie-installaties te versterken.

EU-Raadsvoorzitter Costa beloofde in zijn toespraak vanuit Kiev in de richting van Boedapest en Bratislava een datum te noemen voor de hervatting van de exploitatie van de Druschba-pijpleiding, maar beloften werken niet meer, zoals de Slowaakse premier Robert Fico in reactie daarop verklaarde: “Ze hebben ons dertien keer voorgelogen. Ze zeiden dat de olie de volgende dag zou komen. Maar de volgende dag kwam er een bericht dat zei: nee, dat is niet helemaal waar. Morgen komt er niets, overmorgen komt er niets, en dan komt er misschien iets. Ik denk dat Zelensky gewoon geen olie meer wil leveren.”

En de Hongaarse minister van Buitenlandse Zaken Péter Szijjártó voegde hieraan toe: “Oekraïne is echt in samenspanning met Brussel en de Europese Commissie onder leiding van Ursula von der Leyen om de olieleveringen te blokkeren. Dat is vandaag aan het licht gekomen en de facto bewezen. De Europeanen bereiden zich voor op een lange oorlog.”

Daartoe moet Brussel het bolwerk van de anti-oorlogskrachten in Hongarije uitschakelen. Het tijdvenster hiervoor opent zich op 12 april, samen met de opening van de stembureaus in Hongarije. De vervanging van Orbáns FIDES-partij door de door Peter Magyar gecontroleerde TISA-partij zou het leven van de Europese elite, die het conflict met Rusland wil voortzetten, aanzienlijk vergemakkelijken. In feite houdt niemand dat meer geheim, zoals bijvoorbeeld EU-topdiplomaat Kaja Kallas zei: “We weten dat er binnenkort verkiezingen worden gehouden in Hongarije, maar gezien de Hongaarse geschiedenis kan ik moeilijk geloven dat het Hongaarse volk hulp aan de noodlijdende bevolking van Oekraïne zou weigeren. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat een dergelijke houding bij de verkiezingen enig voordeel zal opleveren.”

De Poolse premier Donald Tusk was nog duidelijker toen hij zei: “Ik vind dat zowel Viktor Orbán als zijn regering een probleem vormen. Het is weliswaar een Europese regering, maar tegelijkertijd is er sprake van politieke sabotage, die effectieve hulp aan Oekraïne in de strijd tegen de Russische agressie in de weg staat.”

Mocht de verkiezingen niet volgens plan A verlopen, dan hebben ze plannen B en C. Deze variëren van het formeel niet erkennen van de verkiezingsuitslag – alleen al in Roemenië hebben ze dat al twee keer gedaan – tot het aanzetten tot onrust in de vorm van een kleurenrevolutie. Oekraïense activisten, of beter gezegd instructeurs, worden vanuit heel Europa via de doorlaatbare grenzen naar Boedapest gebracht om daar volgens de bekende patronen op het juiste moment een Hongaarse “Maidan” te organiseren.

Orban richtte zich rechtstreeks tot Zelensky: “Mijnheer de president, al vier jaar lang kunt u het standpunt van de soevereine Hongaarse regering en het Hongaarse volk in de Russisch-Oekraïense oorlog niet accepteren. Al vier jaar lang werkt u eraan om Hongarije in de oorlog tussen u en Rusland te betrekken. In de afgelopen vier jaar heeft u op dit punt de steun van Brussel gekregen en ook de Hongaarse oppositie voor u gewonnen. We zien ook dat Brussel, de Hongaarse oppositie en u gecoördineerde stappen ondernemen om een pro-Oekraïense regering aan de macht te brengen in Hongarije.”

Het feit dat Orbán op de hoogte is van de plannen om zich in de Hongaarse verkiezingen te mengen, betekent niet dat hij daar voldoende op voorbereid is. De Europese Commissie beschikt over aanzienlijke financiële middelen om de oppositie te steunen, hetzij door rechtstreeks stemmen te kopen, hetzij door bevroren middelen vrij te geven, want Brussel blokkeert middelen die Hongarije toekomen. En niets zou het leger van Orbán-critici ervan kunnen weerhouden om hun eigen gelederen te zuiveren om de proxyoorlog tegen Rusland voort te zetten.

Dit doel is zelfs ondergeschikt aan hun pogingen om aan de onderhandelingstafel te komen, zoals EU-Raadsvoorzitter António Costa in Kiev zei: “Rusland mag niet succesvol zijn aan de onderhandelingstafel nadat het op het slagveld is verslagen. Rusland moet aan de onderhandelingstafel gaan zitten en toegeven dat het deze oorlog niet wint.”

Josep Borrell, de voormalige topdiplomaat van de EU, heeft ooit als doel gesteld Rusland op het slagveld te verslaan. En nu zegt EU-Raadsvoorzitter António Costa dat dit doel is bereikt.

Maar dan is het volstrekt onbegrijpelijk waarom de Poolse minister van Buitenlandse Zaken Sikorski zo bezorgd is en in het Poolse parlement voorbereidingen eist voor een grote oorlog, zoals de grootouders en overgrootouders van de huidige Polen die hebben meegemaakt. Er klopt iets niet aan hun uitspraken.

Toch is de ideologische basis natuurlijk voor iedereen dezelfde: in de 21e eeuw verlangen Europese politici terug naar de tijd van de confrontatie tussen de blokken. Wat heeft een Europa van Lissabon tot Vladivostok dan nog voor zin?

De Duitse bondskanselier is naar China gereisd om het handels evenwicht te herstellen, steun te verwerven voor het verzet tegen het douanebeleid van Trump, druk uit te oefenen op Rusland en robots te bekijken, maar wat hij mee terugbracht was een ijzeren gordijn waarachter geen plaats is voor Rusland of China, zoals hij in een toespraak zei: “Ik wil dat de NAVO, Amerika en Europa de westerse alliantie blijven die ze altijd zijn geweest. De NAVO was nooit alleen een militair bondgenootschap, maar ook een diep politiek bondgenootschap. We zagen onszelf als een gemeenschap met gemeenschappelijke waarden. Het Westen was geen puur geografisch concept. Het Westen was een normatief project. Het was een antwoord. Een antwoord op Stalin, een antwoord op het Oosten, een antwoord op de agressieve Sovjet-Unie. We willen ons in Europa samen met de Amerikanen verdedigen. We willen democratie en rechtsstaat, vrijheid van meningsuiting, burgerrechten en de open samenleving verdedigen.”

Merz heeft echter problemen: lage peilingen en er moet iets worden ondernomen tegen de AfD – in het kader van de strijd voor vrijheid van meningsuiting en de open samenleving. Afgelopen mei classificeerde de Duitse binnenlandse inlichtingendienst de AfD als een extreemrechtse organisatie en maakte daarmee de weg vrij voor een verbod. Deze week oordeelde een rechtbank echter dat deze classificatie voorbarig was, wat betekent dat de AfD de belangrijkste concurrent blijft van de partij van Merz bij de verkiezingen die dit jaar in vijf deelstaten worden gehouden.

Het zal dan ook interessant zijn om te zien welke invloed Merz’ reis naar Washington zal hebben op de dalende populariteit van de regering. Aanstaande dinsdag heeft hij een afspraak met Trump in het Witte Huis. Als de bondskanselier tariefverlagingen voor Europa, of in ieder geval voor Duitsland, weet te bedingen, wat het belangrijkste doel van het bezoek is, zal dat hem ten goede komen. Anders zou de situatie voor Merz aanzienlijk verslechteren.

Zoals altijd zal veel afhangen van Trumps stemming, van zijn bereidheid om hard te blijven of toe te geven. In de huidige situatie zal het dus aankomen op hoe de situatie rond Iran zich ontwikkelt.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Von der Leyen waarschuwt Hongarije: we hebben manieren om je aan het praten te krijgen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: