Alle reguliere nieuwsmedia lopen vandaag pas achter mijn Deeper Dive van dit weekend vaan, waarin ik melding maakte van een fundamentele omslag in de oorlog met Iran (letterlijk een verandering op zee). Een van de zeer ingrijpende verhalen die ik in mijn weekendeditie opnam en die ik pas ongeveer twaalf uur nadat ik mijn eigen artikel had gepubliceerd in de reguliere media zag verschijnen, was de volledige uitschakeling van de belangrijkste oost-westpijpleiding van Saoedi-Arabië. Die pijpleiding had 4% van de wereldwijde olievoorziening omgeleid van de Hormuz-kant van het Arabische Schiereiland naar de ontsnappingsroute aan de Rode Zee. Het volledig afsluiten van die alternatieve route zal uiteraard gevolgen hebben voor de olieprijzen, wat de gebeurtenissen van vorige week zeker hebben gedaan, waardoor de dieselprijs naar het hoogste niveau ooit in de geschiedenis schoot.
Wat dit tot een verandering aan de Rode Zee in de oorlog maakte, was het belangrijkste nieuws dat ik bracht over een historisch enorme en snelle opmars van de Houthi’s om de volledige controle over West-Jemen te verkrijgen, iets waar nog geen enkele reguliere nieuwsbron over berichtte. Ik kon de nieuwste terreinwinsten zelfs niet op Google vinden. Reguliere bronnen hadden wel bericht over de opmars langs de zeestraat die de Houthi’s tot aan Perim Island hadden gemaakt, dat precies in het knelpunt ligt; maar de enorme opmars verder landinwaarts en om de punt heen helemaal tot aan de inname van de belangrijke havenstad Aden, waardoor zij de volledige controle over vele regio’s verkregen, was een enorme primeur waarover ik slechts in één van mijn bronnen informatie vond; maar de informatie was duidelijk, dus publiceerde ik die. In mijn ogen bestond er geen twijfel over hoe snel de Houthi’s terrein hadden gewonnen bij hun volledige overname van Bab al-Mandeb (de Poort der Tranen), met een diepe penetratie landinwaarts om al hun vuurposities veilig te stellen in gebieden die voorheen onder controle van het Saoedische leger stonden, schrijft David Haggith.
Ik meldde ook, terwijl het nieuws net binnenkwam, dat de Saoedische kroonprins en premier Mohammed bin Salman (MBS) Trump twee keer had gebeld om hem dringend te smeken de Houthi’s tijdens die opmars te bombarderen voordat zij de volledige controle over die regio zouden verkrijgen, en Trump wees de dringende smeekbeden van de Saoedi’s beide keren resoluut af, waardoor de Saoedi’s wanhopig en intens gefrustreerd achterbleven.
De hele basis van de petrodollarovereenkomst stortte op dat moment in. De Saoedi’s begonnen in 1974 alleen maar olie uitsluitend in Amerikaanse dollars te verkopen omdat dit Amerikaanse bescherming tegen Iran en ieder ander garandeerde, iets wat Saoedi-Arabië en andere OPEC-landen tientallen jaren deden. Daar is nu vrijwel zeker een einde aan gekomen, omdat de VS blijkbaar niet in staat zijn in deze oorlog die zij zijn begonnen nog een front aan een andere zee te openen, of omdat de politieke druk op Trump in eigen land tijdens het verkiezingsseizoen zo hoog is opgelopen dat hij het niet aandurft zijn oorlog met Iran nog een tandje op te voeren.
Dus de Saoedi’s verloren dit weekend — gigantisch — en met dat verlies kun je de petrodollar door het toilet spoelen, want al die Amerikaanse militaire bases in Saoedi-Arabië die daar onder andere stonden om Amerika’s belofte van bescherming na te komen, zijn nu juist de reden geworden waarom Saoedi-Arabië zo hevig door Iran wordt aangevallen. Daardoor zijn al die bases nu niets anders dan verplichtingen in plaats van bezittingen, aangezien ze Saoedi-Arabië op zijn donkerste moment geen verdere hulp kunnen bieden. Andere Arabische landen met Amerikaanse bases hebben dit ongetwijfeld allemaal met evenveel afgrijzen opgemerkt.
Het begint nu echter in het nieuws te verschijnen.
De VS bieden loze geruststellingen
In de nu snel escalerende energiecrisis probeerde de Amerikaanse minister van Energie, Chris Wright, de markten enigszins tot bedaren te brengen. Hij lijkt gespecialiseerd te zijn in het zeggen van domme dingen. Deze keer gaf hij aan dat de volledige stillegging van de oost-westpijpleiding geen grote zorg was, omdat de Saoedi’s van plan zijn de pijpleiding ‘zeer binnenkort’ weer volledig te laten draaien. Aangezien hij altijd zulke loze dingen zegt, lijkt het erop dat het brein van de minister van Energie niet genoeg energie heeft om een gloeilamp te laten branden.
Nu de Houthi’s de volledige controle hebben veroverd over het westelijke uiteinde van Jemen, dat tot afgelopen vrijdag grotendeels onder controle van het Saoedische leger stond, hebben de Houthi’s veel meer lanceerposities voor raketten en drones langs de Saoedische grens verkregen, waar zij nu, althans plaatselijk, ongehinderd door de Saoedi’s kunnen opereren. De Saoedi’s vluchtten zelfs zo snel, in Biden-stijl, dat ze waardevol materieel achterlieten.
Het is dus niet moeilijk om uit te vogelen wat het plan van de Houthi’s met die belangrijke pijpleiding zal zijn, waardoor ik denk dat de minister van Energie onmogelijk zo dom kan zijn en dus gewoon weer een leugenaar van Team Trump moet zijn. (Het is ook niet moeilijk om uit te vogelen wat Irak zal doen, omdat het die route eveneens heeft beschadigd.) Nu de pijpleiding volledig buiten werking is, zullen beide partijen (als ze zo slim zijn als ik vermoed) wachten totdat de Saoedi’s veel geld en tijd hebben besteed aan het weer operationeel maken van het pompstation en totdat de olie weer begint te stromen. Vervolgens zullen ze het onmiddellijk opnieuw opblazen, waardoor opnieuw een enorme ravage van gemorste en verbrande olie over de volledig verwoeste apparatuur achterblijft. Iedere keer zullen de Saoedi’s eerst de grote, verkoolde olievlek moeten opruimen voordat ze überhaupt weer met de wederopbouw kunnen beginnen.
Als ze dat station niet opblazen, zullen ze simpelweg een van de verschillende andere stations langs de leiding opblazen, die allemaal essentieel zijn om de olie in beweging te houden. Het heeft geen zin nog meer van de leiding op te blazen voordat die weer operationeel is. Je kunt de Saoedi’s net zo goed plezier laten hebben en geld laten uitgeven alsof het uit de mode raakt (want dat DOET het), alles laten repareren en het vervolgens opnieuw allemaal opblazen. En dat betekent dat de pijpleiding waarschijnlijk niet ‘zeer binnenkort’ weer zal draaien, zoals de minister van Energie de wereld slapjes verzekerde, omdat het nu deel uitmaakt van Irans strategie van de ‘escalatieval’ om hem afgesloten te houden. Zodra de volgende trede van de escalatieladder eenmaal op zijn plaats staat, is er net zo min reden om die buiten werking te stellen als Iran met zijn blokkade van Hormuz heeft gedaan.
En nu we het toch over de leugens van Team Trump hebben, laten we vandaag ook even vaststellen dat Trump tijdens de eeuwigdurende oorlog opnieuw zijn eeuwige leugen herhaalde dat ‘Iran wanhopig een deal wil sluiten, maar ik zal degene zijn die beslist of er een deal komt.’ Ja hoor! Dat heet ‘proberen er een goede draai aan te geven’ of ‘zure druiven’: ‘Ik wil eigenlijk geen deal, en daarom onderhandelen we niet meer.’
Costco drijft de prijzen op tijdens zijn eigen olietekort
Nu zowel Brent als WTI door de gebeurtenissen van vorige week, en vooral die van vrijdag, stevig boven de 100 dollar per vat blijven, is het niet verrassend dat we nu ook weer een van die soorten tekorten zien waarvan ik zei dat we die waarschijnlijk zouden zien vóór de grote brandstoftekorten bij benzinestations. Costco heeft zojuist aangekondigd dat het een limiet stelt aan de hoeveelheid synthetische olie die klanten mogen kopen. (Ik wist dit niet, maar synthetische olie bestaat nog steeds voor ongeveer 80% uit aardolie.)
Er zijn twee redenen waarom Costco de aankopen door consumenten zou beperken tot één verpakking van vijf quart per aankoop, met een totaal maximum van twee per week. De gebruikelijke reden voor dergelijke limieten is dat een winkelier vreest dat hij mogelijk niet genoeg kan leveren om aan de vraag te voldoen en ervoor wil zorgen dat iedere klant iets krijgt. De tweede reden die in het onderstaande artikel wordt genoemd, is dat Costco mogelijk verwacht dat de prijs van zijn olie snel zal stijgen en dat angst voor prijsstijgingen klanten ertoe zal aanzetten olie te hamsteren. Die zorg gaat niet alleen over het feit dat sommige klanten helemaal niets meer zouden krijgen; het is ook het besef dat Costco de kans misloopt om dezelfde olie binnenkort tegen een veel hogere prijs te verkopen als consumenten nu zoveel mogelijk inslaan om later niets te hoeven kopen … en zelfs de zorg dat consumenten en andere kleine winkeliers alles kunnen opkopen om het een maand of twee later met een mooie winstmarge door te verkopen.
We bevinden ons dus in die fase waarin het toiletpapier binnen één dag uit de schappen wordt geveegd en aankooplimieten noodzakelijk zijn om hamsteren en lege schappen te voorkomen. Alleen gaat het deze keer om motorolie, en het is niet alsof de motorolie van Costco nog goedkoop is. De prijs van hun verpakking van vijf quart hoogwaardige synthetische olie (genoeg voor één olieverversing bij de meeste auto’s) is al gestegen van ergens halverwege de dertig dollar naar 58 dollar. Costco had die lagere prijs jarenlang gehandhaafd. Die is verdwenen … en kan uiteindelijk slechts een verre herinnering worden.
Misschien herinner je je dat ik maanden geleden, toen ik begon te praten over tekorten die uit deze energiecrisis zouden voortkomen, zei dat ze waarschijnlijk als eerste in de schappen met smeermiddelen zouden verschijnen. Welnu, tekorten aan smeermiddelen die sommige winkeliers een paar maanden geleden begonnen te ervaren, treffen nu zelfs het machtige Costco. Wanneer Costco, een van de efficiëntste detailhandelaren ter wereld als het gaat om grootschalige inkoop, zonder voorraad begint te raken, weet je dat de situatie akelig krap begint te worden. En bij olie wil je geen gepiep.
Amerikaanse oliereserves kelderen
Nou ja, in olietermen deden ze eigenlijk het tegenovergestelde van ‘in de tank belanden’. Ze verlieten de tanks en die grote, zoute gaten in de grond waarin ze worden opgeslagen. De VS zijn zojuist voorbij weer een slechte mijlpaal gegaan: de Amerikaanse Strategic Petroleum Reserve (SPR) heeft zojuist het laagste niveau in 44 jaar bereikt. Die schommelde rond een dieptepunt in 43 jaar, wat ons terugbracht naar de tijd dat Reagan de nieuwe reserve nog voor het eerst aan het vullen was. Nu zijn we teruggezakt naar het niveau waarop ze hem een heel jaar daarvoor hadden gevuld. De commercieel aangehouden voorraden in de VS daalden vorige week eveneens met 1,2 miljoen vaten. De aanvoer van ruwe olie beweegt in de VS nog steeds de verkeerde kant op en biedt geen enkele hoop om die recordhoge dieselprijzen omlaag te brengen.
Olie pompt alle andere inflatie omhoog
Het was volledig te verwachten (in ieder geval hier) dat zojuist werd gemeld dat de CPI-inflatie weer is gaan stijgen. Je herinnert je waarschijnlijk dat ik de daling van twee maanden die we zowel bij de CPI als de PCE zagen van de hand wees toen de olieprijzen tijdens het inmiddels beruchte Trump-MoU daalden. In tegenstelling tot Team Trump stelde ik dat het MoU zou mislukken en dat de prijzen van ruwe olie onmiddellijk weer omhoog zouden schieten zodra dat gebeurde, zodat de prijsdaling tijdelijk zou blijken te zijn. Ik waarschuwde jullie dat de inflatie in het rapport over augustus opnieuw zichtbaar zou worden. Dat gebeurde.
De stijging is op dit moment slechts een kleine terugkeer omhoog op de inflatiesnelweg, maar dat komt doordat alleen de laatste week van augustus de opleving van de prijzen van ruwe olie meemaakte, en ze pas deze afgelopen week in september weer stevig boven de 100 dollar per vat schoten. Dus wanneer de CPI- en PCE-inflatiecijfers voor september binnenkomen, kun je verwachten dat de hele ‘tijdelijke’ prijsdaling, zoals ik die noemde, voorbij is en we weer terug zijn in de werkelijkheid.
Er valt momenteel niets te koesteren aan olie
Als gevolg van alle onrust die zich de afgelopen week heeft voorgedaan, en vooral de gevolgen voor de inflatie, brak de rente op Amerikaanse staatsobligaties met een looptijd van tien jaar uiteindelijk door de 5%, waarmee het hoogste niveau werd bereikt sinds 2007, bijna twee decennia geleden.
Soms vind ik het moeilijk om te beslissen of ik obligatienieuws onder de sectie ‘Economania’ moet plaatsen, die grotendeels over marktnieuws of economische gegevens gaat, of onder de sectie ‘Money Matters’, waar ik obligatienieuws gewoonlijk plaats. Als het artikel meer gaat over hoe obligatierendementen het beheer van de nationale munt zullen beïnvloeden, zoals hoe obligatierentes door de Fed worden gemanipuleerd om inflatie te bestrijden of hoe die inflatie de drijvende kracht achter de rentetarieven is, plaats ik het artikel onder ‘Money Matters’. Als het verhaal alleen over de obligatiemarkt of de gevolgen ervan voor andere markten, zoals aandelen, gaat, plaats ik het onder ‘Economania’.
Nu obligaties zojuist een hoog rendement hebben bereikt dat in bijna twee decennia niet is gezien, was het duidelijk dat ze onder de sectie marktnieuws thuishoren en niet onder de sectie geldnieuws. Met 5% hebben ze niet alleen hun eigen marktgrens van bijna twintig jaar overschreden, maar zullen ze ook de aandelenmarkten over de hele wereld beïnvloeden, zoals een ander artikel hieronder vandaag uitlegt, uiteraard het meest rechtstreeks de Amerikaanse aandelen.
Er treedt hier echter een evenwichtsmechanisme in werking dat de beweging van de obligatierendementen kan temperen. De laatste keer dat Treasuries deze grens doorbraken, leidde dat tot een enorme toename van de vraag naar staatsobligaties, omdat 5% rente krijgen voor niets anders doen dan op een veilig opgeslagen berg geld zitten voor veel beleggers behoorlijk aantrekkelijk is. Dat lijkt vandaag eveneens het geval te zijn, want de rendementen maakten een grote duikeling nadat ze tot 5,011% waren gestegen, wat erop wijst dat een stortvloed aan beleggers instroomde om die hogere rentetarieven te bemachtigen die de overheid zal uitbetalen.
Dus daar staan we dan: hoge prijzen voor ruwe olie, hoge dieselprijzen, hoge prijzen voor smeermiddelen met een krap aanbod, hoge obligatierendementen, allemaal vanwege grote verliezen op het slagveld die ertoe hebben geleid dat een nieuw groot front langs de Rode Zee is geopend, en dat alles wordt bedekt met nog meer grote leugens.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
De Poort der Tranen: de gewone media slapen. Het viel me ook op dat er niets stond over die pijplijn.