De NAVO wordt nu verklaard “niet voor altijd” te zijn – Een kritische lezing van de nieuwe Amerikaanse nationale veiligheidsstrategie

Een nationale veiligheidsstrategie (NSS) wordt periodiek opgesteld door Amerikaanse regeringen (Trump schreef er een tijdens zijn eerste ambtstermijn). Meestal bevatten deze documenten een geïdealiseerde versie van het buitenlands en veiligheidsbeleid van een regering en hebben ze geen grote praktische betekenis – vanwege wat er niet in staat – namelijk de diepgewortelde politieke en economische belangen van de VS, de diepgaande consensus over het buitenlands beleid onder toezicht van de curatoren van de deep veiligheidsstaat, en het beleid dat wordt gevoerd door het collectief van megadonoren.

Niettemin leest deze onlangs gepubliceerde NSS heel anders, omdat het een duidelijk ‘America First’-stempel op het buitenlands beleid van de VS drukt en wereldheerschappij, ‘dominantie’ en ideologische kruistochten schuwt ten gunste van pragmatisch, transactioneel realisme dat gericht is op de bescherming van de kernbelangen van het land: binnenlandse veiligheid, economische welvaart en regionale dominantie in het westelijk halfrond. De VS zullen dus “niet langer de hele wereldorde als ‘Atlas’ ondersteunen en verwachten dat Europa meer van zijn eigen defensielasten op zich neemt”, schrijft Alastair Crooke.

Het bekritiseert het eerdere streven van de VS naar mondiale suprematie als ‘een mislukking’ die uiteindelijk Amerika heeft verzwakt – en beschouwt het beleid van Trump als een ‘noodzakelijke correctie’ van het eerdere standpunt. Het accepteert daarom de verschuiving naar een multipolaire wereld.

Twee belangrijke doelstellingen van het buitenlands beleid worden genuanceerd in plaats van radicaal herzien:

Ten eerste wordt China gedegradeerd van ‘primaire dreiging’ en ‘pacing threat’ tot economische concurrent (Taiwan wordt behandeld als een afschrikkingsmiddel).

En met betrekking tot Rusland staat er:

“Het is een kernbelang van de Verenigde Staten om te onderhandelen over een spoedige beëindiging van de vijandelijkheden in Oekraïne, teneinde de Europese economieën te stabiliseren, onbedoelde escalatie of uitbreiding van de oorlog te voorkomen en de strategische stabiliteit met Rusland te herstellen, alsook om de wederopbouw van Oekraïne na de vijandelijkheden mogelijk te maken, zodat het land kan overleven als een levensvatbare staat”.

Het document maakt geen melding van ‘strategische vrede’ met Rusland, maar alleen van een ‘beëindiging van de vijandelijkheden’, d.w.z. een staakt-het-vuren. De zorgvuldige woordkeuze kan erop wijzen dat Trump niet van plan is om een volledige regeling te treffen met Rusland over zijn veiligheidsbelangen, maar alleen een wapenstilstand, een ‘beëindiging van de vijandelijkheden’.

Het document omschrijft de Europese betrekkingen met Rusland als ‘sterk verzwakt’:

“De regering-Trump staat lijnrecht tegenover Europese functionarissen die onrealistische verwachtingen hebben van de oorlog en zetelen in onstabiele minderheidsregeringen, waarvan vele de basisprincipes van de democratie met voeten treden om de oppositie te onderdrukken. Een grote meerderheid van de Europeanen wil vrede, maar dat verlangen wordt niet vertaald in beleid, grotendeels omdat die regeringen de democratische processen ondermijnen. Dit is strategisch belangrijk voor de Verenigde Staten, juist omdat Europese staten zichzelf niet kunnen hervormen als ze in een politieke crisis verstrikt zijn”.

In wezen wordt Oekraïne vanaf nu als verantwoordelijkheid bij de Europeanen neergelegd. Meer in het algemeen wordt van de bondgenoten verwacht dat zij de rekening betalen, terwijl de VS zich op eigen bodem versterkt.

Een van de grootste verschuivingen in de NSS is dat Amerika nu wordt gedefinieerd als een versterkte macht op het westelijk halfrond in plaats van een mondiale hegemonie:

“We willen een halfrond dat vrij blijft van vijandige buitenlandse invasies of eigendom van belangrijke activa, en dat kritieke toeleveringsketens ondersteunt; en we willen onze voortdurende toegang tot belangrijke strategische locaties veiligstellen. Met andere woorden, we zullen een ”Trump-corollarium“ op de Monroe-doctrine doen gelden en handhaven”.

Wat de militaire aanwezigheid betreft, stelt de strategie dat dit “een aanpassing van onze wereldwijde militaire aanwezigheid inhoudt om dringende bedreigingen in ons halfrond aan te pakken”.

Het meest betekenisvolle aspect in termen van praktische impact is misschien wel de verwijzing naar “het beëindigen van de NAVO als een steeds groter wordende alliantie” – en naar Europa, dat in de meest scherpe bewoordingen wordt bekritiseerd:

De NSS is zeer kritisch over de economische stagnatie van Europa, de demografische achteruitgang, het verlies van soevereiniteit aan EU-instellingen en de “uitwissing van de beschaving”:

“We willen dat Europa Europees blijft, zijn zelfvertrouwen als beschaving terugkrijgt en zijn mislukte focus op verstikkende regelgeving loslaat”.

Het document verklaart dat de liberale/technocratische elites van de EU en veel lidstaten een bedreiging vormen voor de toekomst van Europa, de regionale stabiliteit – en de Amerikaanse belangen. Het maakt duidelijk dat het in het belang van Amerika is om de patriottische rechtervleugel in Europa te steunen en “verzet te kweken” tegen de huidige koers van Europa.

Het noemt bevolkingsvervanging (immigratie) de ernstigste langetermijnbedreiging voor Europa en de Amerikaanse belangen, en vraagt zich openlijk af of sommige Europese landen, gezien hun huidige koers, betrouwbare bondgenoten zullen blijven.

De trans-Atlantische relatie blijft dus bestaan, maar is niet langer het middelpunt van het buitenlands beleid van de VS.

De paniek van de Europese elite:

Europese leiders, waaronder de voormalige Zweedse premier Carl Bildt, noemden de verwijzing in de NSS naar Europa als zijnde “rechts van extreemrechts”. In de VS beschouwden Democraten, zoals Rep. Jason Crow, dit als “catastrofaal” voor allianties, d.w.z. voor de NAVO.

Om de paniekerige verontwaardiging vanuit Europa volledig te begrijpen, is enige context nodig:

De liberale identiteitspolitiek stond geen ‘anders-zijn’ toe, geen verschil van mening.

Washington Post-columniste en MSNBC-medewerkster Jennifer Rubin (door de Washington Post lang geciteerd als hun ‘Republikeinse columniste’ voor ‘evenwicht’), verwierp in september 2022 het idee zelf dat een discussie ‘kanten’ heeft, omdat elk tegengesteld argument rationaliteit toeschreef aan conservatieven:

“We moeten in wezen collectief de Republikeinse Partij platbranden. We moeten ze met de grond gelijk maken – want als er overlevenden zijn, als er mensen zijn die deze storm doorstaan, zullen ze het opnieuw doen … De kabuki-dans waarin Trump, zijn verdedigers en zijn aanhangers als rationeel (zelfs slim!) worden behandeld, komt voort uit een media-establishment dat weigert … deze valse gelijkwaardigheid te verwerpen”.

En toenmalig president Biden zei in een toespraak in dezelfde maand vrijwel hetzelfde als Rubin: in een griezelig in rood en zwart licht gehulde setting, in de historische Independence Hall, breidde Biden de dreigingen uit het buitenland ondubbelzinnig uit om te waarschuwen voor de dreiging van een ander soort terreur, dichter bij huis – van “Donald Trump en de MAGA-republikeinen”, die volgens hem “een extremisme vertegenwoordigen dat de fundamenten van onze republiek bedreigt”.

De kern van deze apocalyptische boodschap verspreidde zich gestaag over de Atlantische Oceaan en wist de leidende klasse in Brussel te overtuigen. Dat is niet verwonderlijk: de op regelgeving gebaseerde interne markt van de EU was juist bedoeld om alle politieke ‘twistpunten’ te vervangen door tech-managerialisme. De Euro-elites hadden dringend behoefte aan een waardensysteem om de leemte in de identiteit van de EU op te vullen. De oplossing lag echter voor het grijpen:

“De begeerten van de autocraat kunnen niet worden gestild. Ze moeten worden bestreden. Autocraten begrijpen maar één woord: ‘Nee’. ‘Nee’. ‘Nee’. (Applaus). “Nee, je zult mijn land niet afpakken.” “Nee, je zult mijn vrijheid niet afpakken.” “Nee, je zult mijn toekomst niet afpakken … Een dictator die vastbesloten is een imperium te herbouwen, zal nooit de liefde van het volk voor vrijheid kunnen temperen [uitwissen]. Wreedheid zal de wil van de vrijen nooit breken. En Oekraïne – Oekraïne zal nooit een overwinning voor Rusland worden. Nooit.” (Applaus).

“Sta aan onze kant. Wij zullen aan uw kant staan. Laten we verdergaan … met een blijvende toewijding om bondgenoten te zijn, niet van de duisternis, maar van het licht. Niet van onderdrukking, maar van bevrijding. Niet van gevangenschap, maar ja, van vrijheid.”

Bidens latere toespraak (hierboven) in Warschau – compleet met lichteffecten en een dramatische achtergrond die deed denken aan zijn toespraak in Liberty Hall – was bedoeld om de binnenlandse MAGA-oppositie af te schilderen als een ernstige bedreiging voor de veiligheid van Amerika en leunde op radicaal manicheïsme om – dit keer – Rusland af te schilderen (Rusland is het externe tegenwicht voor de daarmee samenhangende Amerikaanse MAGA-dreiging). Dit was zijn kader voor de epische strijd tussen de krachten van het licht en de duisternis, die eindeloos moest worden gevoerd en verpletterend moest worden gewonnen.

Opnieuw probeerde Biden het diepgewortelde missionaire ethos van Amerika als de ‘City on the Hill’, een baken voor de wereld, te versterken – in een ‘eeuwige’ kosmische oorlog tegen het Russische ‘kwaad’. Hij hoopte de Amerikaanse heersende klasse te binden aan de metafysische strijd voor het ‘licht’.

David Brooks, auteur van Bobos in Paradise, (zelf een liberale columnist van de New York Times), geeft toe dat hij aanvankelijk in de ban was van deze liberale ideologie, maar later toegaf dat dit een grote fout was: “Hoe je ze ook wilt noemen [de liberalen], ze zijn samengesmolten tot een insulaire, onderling trouwende brahmaanse elite die de cultuur, de media, het onderwijs en de technologie domineert”.

Hij erkent: ” Ik had niet verwacht hoe agressief … we zouden proberen om de waarden van de elite op te leggen via spraak- en gedachtecodes. Ik heb onderschat hoe de creatieve klasse met succes barrières om zich heen zou opwerpen om haar economische privileges te beschermen … En ik heb onze intolerantie ten opzichte van ideologische diversiteit onderschat”.

Simpel gezegd, deze gedachtecode gaf de Euro-elites precies hun glanzende nieuwe cultus van absolute zuiverheid en onberispelijke deugdzaamheid – waarmee voor de EU de al te duidelijke identiteitskloof werd opgevuld. Het resulteerde in het bijeenroepen van een voorhoede waarvan de bekeringseifer gericht is op ‘de Ander’.

Von der Leyen sloot zich in haar ‘State of the Union’-toespraak voor het Europees Parlement in 2022 bijna letterlijk aan bij Biden:

“We mogen niet uit het oog verliezen hoe buitenlandse autocraten onze eigen landen aanvallen. Buitenlandse entiteiten financieren instellingen die onze waarden ondermijnen. Hun desinformatie verspreidt zich van het internet naar de zalen van onze universiteiten … Deze leugens zijn giftig voor onze democratieën. Denk hier eens over na: we hebben wetgeving ingevoerd om directe buitenlandse investeringen te screenen op veiligheidsrisico’s. Als we dat doen voor onze economie, moeten we dan niet hetzelfde doen voor ‘onze waarden’? We moeten ons beter beschermen tegen kwaadwillige inmenging … We zullen niet toestaan dat Trojaanse paarden van autocratieën ‘onze democratieën’ van binnenuit aanvallen”.

Ondanks de samenwerking tussen de Amerikaanse ‘bobo’s’ en de liberale strijders van de EU, waren velen over de hele wereld toch verbaasd over de enorme bereidwilligheid waarmee de leiders in Brussel de ‘lijn’ van Biden omarmden, die pleit voor een langdurige oorlog tegen Rusland – een houding die zo duidelijk in strijd lijkt te zijn met de Europese economische belangen en sociale stabiliteit.

Simpel gezegd was het een oorlog uit vrije keuze die uiteindelijk leek te zijn geworteld in radicaal manicheïsme.

De oprichting van de NAVO in 1949 werd door Europees links over het algemeen tegengewerkt vanwege het expliciet anticommunistische standpunt van de organisatie. Met de NAVO-bombardementen op Belgrado in 1999 onderging het militaire bondgenootschap voor sommigen in het bredere links (waaronder sociaaldemocraten en liberalen) echter een metamorfose en werd het een instrument voor de liberale overdracht en consolidatie van ‘onze democratie’ (zoals Biden het destijds formuleerde).

De fusie van het EU-leiderschap met de NAVO en met het Biden-project was voltooid. De toenmalige Duitse minister van Buitenlandse Zaken Annalena Baerbock – die net zo vastbesloten was om “Rusland te ruïneren” als Biden – schetste in een toespraak in New York in augustus 2022 een visie van een wereld die gedomineerd wordt door de VS en Duitsland. In 1989 bood president George Bush Duitsland een “partnerschap in leiderschap” aan, aldus Baerbock. Maar destijds had Duitsland het te druk met de hereniging om het aanbod te accepteren. Vandaag de dag zijn de zaken fundamenteel veranderd, zei ze: “Nu is het moment gekomen waarop we het moeten creëren: een gezamenlijk partnerschap in leiderschap”.

Verwijzend naar het ‘leiderschapspartnerschap’ in militaire zin, zei ze:

“In Duitsland hebben we het lang gekoesterde Duitse geloof in ‘verandering door handel’ losgelaten … ons doel is om de Europese pijler van de NAVO verder te versterken … en de EU moet een unie worden die op gelijke voet met de Verenigde Staten kan onderhandelen: in een leiderschapspartnerschap”.

De verontwaardiging van de Europese elite over de vernietigende kritiek van de NSS op Europa komt dus niet alleen voort uit het feit dat Amerika zich duidelijk afkeert van een Europese heersende klasse die alles had opgegeven om Amerika te paaien. De NSS hekelt hun ondermijning van de democratie – en vraagt zich zelfs af of zij in de toekomst nog wel geschikte bondgenoten zullen zijn.

De NAVO wordt nu verklaard “niet voor altijd” te zijn.

De Europese heersende klasse staat nu geïsoleerd, is zeer impopulair en berooid.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Vrede uitgesteld nu Europese leiders Zelensky overhalen om geen compromis te sluiten met Rusland, Witkoff wordt een “verrader” genoemd omdat hij onderhandelt

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: