De NAVO wordt een ‘geopolitieke spookrijder’

De dreiging van hoge NAVO-officieren om preventieve aanvallen op Rusland uit te voeren, die in de Duitse media grotendeels verzwegen wordt, wordt in Rusland breed besproken. President Poetin heeft hier al op gereageerd en veel deskundigen schrijven er artikelen over. Hier vertaal ik een artikel van het Russische persbureau TASS, dat dit vanuit historisch perspectief bekijkt.

Door Thomas Röper.

Begin van de vertaling:

Piraterij en nazimethoden: Waarom het voor de NAVO niet de moeite loont om een geopolitieke spookrijder te worden

Alexander Stepanov over waar NAVO-vertegenwoordigers rekening mee moeten houden wanneer ze dreigementen tegen Rusland uiten, met name met betrekking tot een preventieve aanval.

Hoge NAVO-vertegenwoordigers wakkeren de spiraal van wereldwijde escalatie aan en schromen daarbij niet om direct te dreigen met een preventieve aanval op Rusland. Zo verklaarde de voorzitter van het NAVO-militair comité, admiraal Giuseppe Cavo Dragone: “We denken erover na om agressiever en preventiever op te treden in plaats van alleen maar te reageren”. Hij gaf echter zelf toe dat het concept van een preventieve aanval momenteel nog juridische problemen met zich meebrengt.

Maar wat betekenen de bepalingen van het internationaal recht voor de westerse politieke elite en hun leger als het erom gaat concurrenten te onderdrukken en degenen te onderwerpen die het hebben aangedurfd hun soevereiniteit en nationale veiligheid te verdedigen? Dat was een retorische vraag.

Het Overton-venster: het concept van preventieve aanvallen in het discours van de NAVO

De voorzitter van de militaire commissie van de NAVO, Rob Bauer, sloot zich aan bij de admiraal, alsof ze namens een politiek centrum handelden. In een interview met de Financial Times verklaarde hij dat het bondgenootschap een preventieve aanval op Rusland zou kunnen overwegen als reactie op bepaalde hypothetische hybride dreigingen, zelfs als deze niet het karakter van een gewapende aanval zouden hebben.

Voor alle duidelijkheid: de “intellectuele NAVO-militairen” hebben een abstracte hybride dreiging geformuleerd waarbij “preventieve agressie” als toegestaan wordt erkend, zelfs als er geen daadwerkelijke schending van de staatsgrenzen is.

Deze stellingen zijn niets anders dan een Overton-venster, waarbij een voorheen onaanvaardbaar gedragsmodel, dat in strijd is met de grondbeginselen van de VN en de normen van het internationaal recht, door ‘gerenommeerde’ woordvoerders in de media wordt gebracht. Vervolgens wordt het voorzichtig en breed opgepikt door de westerse mainstream media, in de publieke discussie van de trans-Atlantische ‘denktanks’ gebracht – en al snel wordt het een aanvaardbaar idee dat zelfs het potentieel heeft om in de militaire doctrine van de NAVO-landen te worden opgenomen.

De bovengenoemde personen hebben niet zozeer een gemeenschappelijke poging om zich te verzetten tegen het door de regering van de Amerikaanse president Donald Trump geïnitieerde proces van vreedzame oplossing van de Oekraïense kwestie, als wel de articulatie van het onomstotelijke discours van de NAVO over de voortzetting van de totale strijd tegen Rusland.

Laten we eens proberen de termen van de genoemde verbale interventie, die door de tegenstanders van de NAVO is uitgelokt, te analyseren. We moeten echter toegeven dat er twijfel bestaat of zij zich met de problematiek hebben beziggehouden voordat zij zulke dreigende bewoordingen gebruikten.

Het belangrijkste probleem bij de legitimering van dit concept is het ontbreken van een duidelijke basis in het internationaal recht. Het Handvest van de Verenigde Naties staat zelfverdediging alleen toe in geval van een gewapende aanval (artikel 51). Het concept van preventieve zelfverdediging blijft uiterst controversieel. De meeste deskundigen stellen de theorie van preventieve aanvallen gelijk aan agressie en verwijzen daarbij naar artikel 2, lid 4, van het Handvest van de Verenigde Naties, dat het gebruik van geweld dat onverenigbaar is met de doelstellingen van de Verenigde Naties in welke vorm dan ook verbiedt.

Geschiedenisles: het piratenimperium en zijn erfgenamen

Een historische terugblik op de realiteit van de 19e eeuw laat zien dat het concept van preventieve aanvallen niet nieuw is. Voor de controle van de zeeën met piratenmethoden, wat kenmerkend was voor het Britse Rijk, werd de term “Kopenhagening” geïntroduceerd. Zo werd de preventieve aanval genoemd die de Britse vloot onder leiding van admiraal Horatio Nelson in 1801 uitvoerde tegen de Deense hoofdstad Kopenhagen.

Tijdens de Napoleontische oorlogen doorzocht het Britse Rijk schepen van neutrale staten op vracht voor Frankrijk. Denemarken sloot zich aan bij het beleid van ‘gewapende neutraliteit’ en probeerde zich te verzetten tegen deze immorele piraterij. Als reactie hierop viel een Engelse vloot op 8 april 1801 zonder oorlogsverklaring voor anker liggende Deense schepen en kustbatterijen aan. Bij deze intimidatieactie verloor Denemarken ongeveer 1.500 mensen, drie schepen zonken en twaalf lieten hun vlaggen vallen voor de superieure krachten van de vijand. De overwinning in deze slag stelde de Britten in staat om de Deense zeestraten en de toegang tot de Oostzee volledig te controleren, wat in feite zorgde voor een bloei van piraterij in de noordelijke wateren.

Dit is een directe verwijzing naar de huidige tijd en de niet-aflatende pogingen van de NAVO-landen om de Russische scheepvaart in de Oostzee en de Zwarte Zee te blokkeren, evenals naar de verklaarde jacht op de schaduwvloot, die duidelijk kan worden aangemerkt als maritiem terrorisme.

Er zij ook aan herinnerd dat de VS de traditie van preventieve onderdrukking voortzetten en in 1837 de Caroline-doctrine aannamen, die grenzen stelde aan preventieve aanvallen. Om deze te rechtvaardigen was onweerlegbaar bewijs nodig van de voorbereidingen van de vijand voor een aanval, en de kracht van de aanval moest in verhouding staan tot de omvang van de dreiging.

In de 20e eeuw werd de theorie van de preventieve oorlog overgenomen door de nationaalsocialistische leiders van Duitsland: op 22 juni 1941 verklaarde Hitler in een toespraak tot het Duitse volk dat “joodse bolsjewieken uit Moskou” een agressie planden om Duitsland te onderwerpen en de Europese beschaving te vernietigen. Deze stelling werd in een nota van het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken vertaald in diplomatieke taal en na het begin van de gevechtshandelingen door de Duitse ambassadeur aan de Sovjetminister van Buitenlandse Zaken Vyacheslav Molotov overhandigd. In het document werd de agressie gerechtvaardigd met het argument dat “het bolsjewistische Moskou klaar is om nazi-Duitsland in de rug aan te vallen”, waarom de Führer het Duitse leger het bevel had gegeven “dit gevaar met alle krachten en middelen af te wenden”.

Dat komt toch helemaal overeen met de huidige retoriek van de Euro-NAVO-politici over bepaalde “hybride dreigingen”, nietwaar?

De ontwikkeling van het concept van de ontwapeningsaanval

De uitwerking van documenten voor de uitvoering van het concept van een preventieve nucleaire aanval begon al in 1945 in de kelders van het Pentagon. In die tijd werd in de VS de theorie van de “ontwapeningsaanval” (disarming strike) ontwikkeld, die voorzag in het uitschakelen van de belangrijkste middelen van de gewapende strijdkracht van de vijand. De aanval moest met moderne hightechmiddelen worden uitgevoerd tegen de commandocentra van de vijand.

Volgens dezelfde logica werd het concept van de ‘eerste aanval’ in de nucleaire strategie geïntroduceerd, een verrassende massale nucleaire aanval die afschrikkingsmiddelen en de mogelijkheid van een reactie uitsluit. De theorie van een dergelijke aanval gaat ervan uit dat de ene partij in zeer korte tijd de strategische nucleaire strijdkrachten van de andere partij kan neutraliseren, zodat een reactie onmogelijk wordt.

In een poging om een nucleaire apocalyps te voorkomen (en in veel opzichten ook de Sovjet-nucleaire capaciteit preventief uit te schakelen), werd in 1990 voor een korte periode het concept van strategische stabiliteit geïntroduceerd, dat werd vastgelegd in een gezamenlijke verklaring van de USSR en de VS. De kern ervan was het “wegwerken van prikkels voor een eerste nucleaire aanval”. Om dit concept te versterken, werd voorgesteld om “stabiliserende reducties” door te voeren, rekening houdend met de wisselwerking tussen aanvals- en verdedigingswapens, de concentratie van kernkoppen op draagsystemen te verminderen en de nadruk te verleggen naar zeer levensvatbare wapensystemen. Dit leidde tot een eenzijdige beperking van onze defensiemogelijkheden en tot een nog ongebreidelder beleid van de VS in deze richting.

Vandaag is het concept van preventieve zelfverdediging officieel verankerd in de nationale veiligheidsstrategie van de VS van 2002 en 2006. In de documenten is het principe van preventieve aanvallen tegen terroristen en de landen die hen steunen (waarvan de lijst door de VS zelfstandig wordt vastgesteld in functie van hun geo-economische doelstellingen) vastgelegd.

Technologische en doctrinaire valkuilen

Een verdere ontwikkeling van deze benadering is ook het operationeel-strategische concept van de snelle wereldwijde aanval (Rapid Global Strike, RGS), waarbij een systeem wordt ontwikkeld dat de VS in staat stelt om binnen een uur elk willekeurig land te bombarderen. De richtlijn moest het concept van de eerste nucleaire ontwapeningsaanval vervangen om in geval van een directe confrontatie met een atoommacht “onaanvaardbare schade” te voorkomen: catastrofale ecologische, humanitaire en politieke gevolgen. In plaats daarvan ligt de nadruk op verreikende, zeer snelle en uiterst nauwkeurige conventionele middelen.

Tegelijkertijd zet het Pentagon de ontwikkeling van het RGS-programma voort en is het van plan dit tegen 31 augustus 2028 af te ronden. Tot nu toe is de grootste hindernis voor de uitvoering van dit programma de technologische achterstand van het Amerikaanse militair-industriële complex ten opzichte van Rusland en China bij de ontwikkeling van hypersonische wapens en compacte nucleaire energie-installaties die het wereldwijde gebruik van onze uiterst nauwkeurige lucht- en zeesystemen garanderen.

Afgezien van de technologische uitdagingen, drijven de strategen van het Pentagon zichzelf in een doctrinaire impasse. Volgens de grondslagen van het staatsbeleid van de Russische Federatie op het gebied van nucleaire afschrikking kan het antwoord op massale aanvallen met uiterst nauwkeurige westerse wapens op strategische objecten van de Russische Federatie een nucleaire aanval op het grondgebied van het aanvallende land zijn. Dit mechanisme zal hem niet in staat stellen om te ontsnappen aan de lawine van negatieve gevolgen van zijn ondoordachte beleid.

Bovendien wees de Russische president Vladimir Poetin erop dat men ook zou kunnen nadenken over ons concept van een ontwapenende nucleaire aanval. Volgens hem is een dergelijke optie duidelijk vastgelegd in de Amerikaanse doctrine. Wat weerhoudt de Russische Federatie ervan om “het werk van haar Amerikaanse partners over te nemen en hun ideeën te gebruiken om haar eigen veiligheid te waarborgen”? Dat is als het ware het principe van spiegeling in de internationale betrekkingen, wanneer we alle reden hebben om bedreigingen met symmetrische maatregelen te compenseren.

Ook de Europese NAVO-vertegenwoordigers zouden er goed aan doen om zich de vroeger in de VS ontwikkelde doctrine van gegarandeerd voortbestaan te herinneren. In haar moderne interpretatie voorziet zij in rationele en weloverwogen acties en maximale verbale controle van ambtenaren om te voorkomen dat men afglijdt naar een geopolitieke spookrit. Want daar kan men alle geneugten van een fatale botsing met de Russische atoomlocomotief voelen.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

NAVO overweegt ‘preventieve aanvallen’ tegen Rusland om zich te ‘verdedigen’ tegen iets dat niet is gebeurd

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: