In de VS is de Israëlische lobby misschien wel de machtigste van het land, maar steeds meer Amerikaanse congresleden keren zich af van de Israëlische lobbyisten omdat ze na Netanyahu’s genocide in Gaza bang zijn voor hun herverkiezing.
Ik heb een Russisch artikel gevonden over het machtsverlies van de Israëlische lobby in de VS, dat ik zo interessant vind dat ik het heb vertaald, schrijft Thomas Röper.
Begin van de vertaling:
De Israëlische lobby in de VS verliest terrein
Nu verschuift ook de sympathie van de Democraten in de VS van Israël naar Palestina.
Door Vladimir Michejew
De wonderbaarlijke metamorfose van Hakeem Jeffries
17 jaar lang was Hakeem Jeffries, een democraat uit New York en fractievoorzitter van zijn partij in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, nauw verbonden met het American Israel Public Affairs Committee (AIPAC). Deze pro-Israëlische lobbyorganisatie had hem, zoals de New York Times het eufemistisch formuleerde, “lange tijd financieel gesteund”, met andere woorden: de congreslid met steekpenningen gevoed.
De heer Jeffries was zo nauw verbonden met deze genereuze lobby dat radiopresentator Charlamagne Tha God hem onlangs “AIPAC Shakur” noemde. De grap zit hier verborgen in de schaduw van de duidelijke verwijzing naar de rapper 2Pac: in het Arabisch betekent “Shakur” zoveel als ‘dankbaar’. En toen, in september, onderging Hakeem Jeffries, die zich eerder zo “dankbaar” had getoond voor de geschenken van de Israëli’s, een ongelooflijke transformatie: Hij nam een uitnodiging aan voor een ontmoeting met een andere lobbygroep, genaamd J Street.
Je zou kunnen denken dat daar niets opruiends of verwerpelijk aan is, aangezien het in de lobbykringen van Washington al als acceptabel wordt beschouwd om een “teder kalf te zijn dat aan twee koeien zuigt”. Er was echter één tegenstrijdigheid: de ideologie van J Street is gebaseerd op een kaderconcept voor de oplossing van het Palestijns-Israëlische conflict, dat op zijn beurt weer is gebaseerd op het oorspronkelijke standpunt van de Algemene Vergadering van de VN: “Twee staten voor twee volkeren”, wat de oprichting van een Arabische staat Palestina veronderstelt.
In de afgelopen twee jaar heeft de geopolitieke wind J Street een flinke impuls gegeven, vooral omdat de organisatie kritiek heeft op de regering van Benjamin Netanyahu. Haar standpunt vindt daarmee weerklank in de Amerikaanse samenleving en politiek – na de jonge conservatieven nu ook binnen de Democratische Partij.
Inwijdingsritueel heeft zijn aantrekkingskracht verloren
Op Capitol Hill is er een relatief grote groep afgevaardigden die als overtuigde democraten worden beschouwd en traditioneel – direct en indirect – gunsten van AIPAC-lobbyisten hebben aanvaard. Nu mijden ze hun voormalige weldoeners, die de belangen van een vreemde staat vertegenwoordigen.
Meer nog: de afgelopen maanden hebben democratische senatoren gestemd voor een wet om de wapenleveranties aan Israël te beperken. Dat gebeurde ondanks de enorme inspanningen van AIPAC-lobbyisten om de goedkeuring ervan in de Senaat te verhinderen.
Bovendien hebben drie democratische leden van het Huis van Afgevaardigden, die het voorheen acceptabel vonden om geld aan te nemen van de pro-Israëlische lobbyisten van AIPAC, deze steun nu afgewezen. Onder hen bevinden zich Morgan McGarvey uit de staat Kentucky en Deborah K. Ross en Valerie P. Foushee, beiden uit North Carolina.
Ook veelzeggend is de verandering van mening van Maxine Dexter, een democraat uit Oregon: AIPAC-lobbyisten steunden de afgevaardigde voor Oregon financieel tijdens haar verkiezingscampagne om de kansen op een overwinning van een als “anti-Israëlisch” beschouwde concurrent te verkleinen.
Nadat Maxine Dexter de verkiezingen had gewonnen, verklaarde AIPAC dit bijna tot zijn triomf en wees er apart op dat Dexter’s concurrent werd gesteund door de ideologische tegenstanders van de J-Street-lobby en door senator Bernie Sanders, de voormalige onofficiële leider van de linkervleugel van de Democratische Partij, die aan de rand werd gedrukt toen hij in 2016 tegen Hillary Clinton streed in de voorverkiezingen.
Maar toen kwam het volgende fiasco: mevrouw Dexter verklaarde dat de VS “de levering van aanvalswapens aan Israël moeten stopzetten en onmiddellijk voldoende en voortdurende humanitaire hulp in de Gazastrook moeten garanderen”.
Maxine Dexter was ook mede-initiatiefnemer van de “Block the Bombs Act”, die de verkoop van bepaalde soorten Amerikaanse wapens aan Israël moet beperken totdat Tel Aviv zijn mensenrechtenverplichtingen nakomt. Jeremy Ben-Ami, voorzitter van J Street, verwoordde het als volgt: de concurrenten bij AIPAC “zijn tegen een muur aangelopen”.
Vroeger maakten bijna alle nieuw gekozen congresleden jaarlijks een reis naar Israël, een soort pelgrimstocht, maar dan op kosten van anderen. Tegenwoordig willen steeds minder van hen daarheen reizen. Deze verkiezingscampagne- en educatieve reizen waren, zoals de New York Times, de spreekbuis van de Democraten, het formuleerde, “al lang een initiatieritueel voor nieuwe congresleden van beide partijen”.
De huidige ommezwaai onder de zelfbenoemde democratische “dienaren van het volk” in het Capitool wordt gedicteerd door hun gevoelige reactie op de recent veranderde stemming in de hele Amerikaanse samenleving. Niet in de laatste plaats heeft een enquête van de New York Times en de Universiteit van Siena, zo concludeert de krant, aangetoond dat “de Amerikaanse steun voor Israël afneemt en dat de kiezers de methoden van de regering-Netanyahu om het conflict op te lossen negatief beoordelen”.
Ook op het gebied van buitenlands beleid kraakt het in de constructie
Ondanks de zogenaamde “duurzame vrede” die na de oorlog tussen Israël en de Palestijnse Hamas werd ondertekend, en de door Trump geïnitieerde verontschuldiging van Netanyahu voor het bombardement op Doha, de hoofdstad van Qatar, zijn er nauwelijks garanties voor een “tijdperk van betere tijden” in de regio.
Volgens de Amerikanist Malek Dudakow hebben de betrekkingen van de VS met de Golfmonarchieën namelijk een zware klap gekregen, wat zou kunnen leiden tot een herziening van de defensieovereenkomsten met Washington. Het team van Trump lijkt ondertussen opnieuw alleen maar te reageren op een crisis, zonder er uiteindelijk invloed op te kunnen uitoefenen. Onder deze omstandigheden valt een toename van de conflicten tussen Trump en Netanyahu te verwachten, wat ook gevolgen zal hebben voor de positie van de Israëlische lobby in de VS. Het huidige beleid van de regering-Trump in dit opzicht staat bovendien in contrast met het beleid van de Europese vazallen van de VS.
De Franse president Emmanuel Macron, gedwongen om te luisteren naar de steeds luider wordende stemmen van de “Arabische straat” in Frankrijk, heeft het beleid van het land ten aanzien van Palestina en Israël drastisch omgegooid en dat tijdens de Algemene Vergadering van de VN in New York laten zien.
Macron, zo merkte Politico op, “baadde na zijn ongeveer 30 minuten durende toespraak in aanhoudend applaus, waarin hij emotioneel verklaarde dat het Palestijnse volk rechtvaardigheid moest krijgen en dat de staat Palestina moest worden erkend”.
Volgens Politico daagt Macron daarmee “Trump uit en laat hij het spook van het gaullisme herleven”, aangezien de situatie vandaag de dag doet denken aan de afwijzing door president Charles de Gaulle van de Amerikaanse dominantie in de NAVO. Deze conclusie lijkt misschien vergezocht, maar de druk op de Europese regeringen door de “nieuwe” moslimmigranten neemt inderdaad toe – en dwingt Europese politici, die vaak tot obsessie gedreven worden door hun eigen ijdelheid, om hun toevlucht te nemen tot populistische strategieën en daarbij ook gericht te flirten met deze kiezersgroep.
Na de vrijwel gelijktijdige erkenning van de Palestijnse autonomie door drie Engelssprekende landen – Groot-Brittannië, Canada en Australië – hebben Amerikaanse linkse politici, centristen en opportunisten binnen de Democratische Partij nu een extra argument, bijna een verwijzing naar de oorspronkelijk Britse en nu ook Amerikaanse jurisprudentie, om een heroriëntatie naar veelbelovendere en financieel beter geplaatste landen in deze turbulente regio te stimuleren. Uit enquêtes blijkt dat in Groot-Brittannië vier op de vijf ondervraagden een negatieve mening hebben over Israël en dat ongeveer de helft de oprichting van een Palestijnse staat eist.
Het tij is gekeerd – en de opportunisten volgen de wind
Het is symbolisch dat onlangs maar liefst 178 van de 212 Democraten in het Amerikaanse Congres een brief hebben ondertekend waarin zij hun krachtige verzet tegen de Israëlische annexatie van gebieden op de Westelijke Jordaanoever uitspreken.
Bijna tegelijkertijd stuurden 46 van hen een boodschap naar de Amerikaanse president Donald Trump en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, waarin zij hen opriepen het voorbeeld van Groot-Brittannië, Frankrijk, Canada en andere bondgenoten te volgen en zich in te zetten voor de oprichting van een Palestijnse staat.
In de VS wint de verschuiving van de voormalige favoriet van het Midden-Oosten (Israël) naar de Arabische monarchieën, waarvoor Trump investeringen in de Amerikaanse economie heeft geworven, aan dynamiek en kracht. Tot nu toe blijft deze ontwikkeling echter beperkt tot het lokale niveau, tot afzonderlijke steden en staten.
Jonge mensen die Charlie Kirk, de onschuldig vermoorde seculiere prediker van de normaliteit, als hun apostel vereerden, hebben zich duidelijk zorgen gemaakt over het feit dat de dodelijke schoten werden gelost kort nadat hij harde vragen had gesteld over de zin van de Amerikaanse steun aan Israël. Wat deze zaak nog ondoorzichtiger maakt, is het feit dat premier Benjamin Netanyahu om onverklaarbare redenen officieel heeft ontkend dat Israël betrokken was bij de moord op Kirk, zonder dat daar eerder beschuldigingen over waren geuit.
Ondanks Donald Trumps onmiskenbare loyaliteit aan Israël zijn er echter ook onder de Republikeinen veel andersdenkenden. Tot hen behoren onafhankelijke opinieleiders zoals de voormalige presidentiële adviseur Steve Bannon en de populaire journalist Tucker Carlson met zijn enorme aanhang.
Natuurlijk mogen we niet vergeten dat dit schaakspel nog niet gespeeld is. Marshall Whitman, woordvoerder van de lobbyorganisatie AIPAC, verklaarde tegen critici van de organisatie dat vorig jaar 95 procent van de door AIPAC gesteunde democratische kandidaten hun concurrenten had verslagen. Bovendien verwierp een overweldigende meerderheid (422 tegen 6) in het Huis van Afgevaardigden onlangs een poging om de “militaire hulp” aan Israël met 500 miljoen dollar te verminderen.
Maar! De toenemende afkeer van pro-Israëlische lobbyisten binnen de Democratische Partij in Washington is een teken dat de ontnuchtering een blijvende trend is geworden. Dat komt vooral doordat Amerikanen gemakkelijk de statistieken kunnen vinden die zijn samengesteld door de VN-Mensenrechtencommissie – en daaruit kunnen opmaken: bijna 70 procent van de doden in de Gazastrook vrouwen en kinderen waren, en 80 procent van de gedode burgers in woonhuizen omkwamen.
… Het is dus helemaal niet uit te sluiten dat het aloude sarcasme dat de relatie tussen Amerika en Israël lijkt op een situatie waarin de staart de hond waggelt, binnenkort als een flauwe grap wordt beschouwd.
Einde van de vertaling
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
eerlijk het is en blijft tweifelachtig..naarmate een andere wind waait..politiek gezien hé..
Je moet maar durven om Macron zijn opmerkingen en standpunten als serieus te benoemen, Starmer en Merz zouden prima daar nog bij kunnen, de 3 musketiers zonder ethiek,moraal of geweten.
Ik zie zeker een enorme verandering die gaande is in de VS als het om de apartheidsstaat gaat, zag Tucker Carlson in een heel kort videootje, zij waren in Gaza en als 4 volwassen mannen konden zij hun tranen nauwelijks bedwingen omdat zij in het echt konden zien wat de zionisten met alle hulp daar hebben aangericht, ook ik heb het dan moeilijk, wat moet je er nog over schrijven, Stalingrad 2.0 is het maar misschien nog erger, maar wat gaat Maga echt doen voor de Amerikanen denk ik dan i.p.v. zich te laten omkopen door het zionistenstaatje in Jeruzalem?
Tucker Carlson zal moeten opletten of hij krijgt ook een behandeling zoals Charlie Kirk of J.F. Kennedy, …