De Henry Nowak-moord is een cruciaal keerpunt, dat een beslissende verschuiving in de publieke opinie teweegbrengt

Het was een van de meest verontrustende beelden die ik ooit had gezien. Twee agenten van de Metropolitan Police bemanden de afzettingen bij een protest in het centrum van Londen, georganiseerd door de Black Lives Matter-beweging (BLM) in de nasleep van de moord op George Floyd. Alleen waren deze agenten niet gefocust op hun taken. In plaats daarvan waren ze allebei op één knie gaan zitten – een opzettelijk gebaar om te laten zien dat ze aan de kant van de demonstranten stonden. De agenten waren onderdeel geworden van de demonstratie waarvoor ze juist moesten toezien

Iedereen die geloofde dat de ‘thin blue line’ bestond om de wet onpartijdig te handhaven – en met name bij het toezicht op spraakmakende politieke demonstraties – zou op dat moment wel eens van die gedachte kunnen zijn afgebracht, schrijft Paul Embery.

Of misschien gebeurde dat een paar dagen later, toen politieagenten in Bristol opzettelijk weigerden in te grijpen terwijl BLM-demonstranten een standbeeld van Edward Colston vernielden en in een rivier gooiden.

Of misschien bij de talloze gelegenheden dat agenten in uniform werden gefilmd terwijl ze dansten en rondhuppelden tijdens Pride-optochten. Of toen een adjunct-hoofdcommissaris een video uitbracht ter gelegenheid van ‘International Pronouns Day’. Of toen talloze burgers werden gearresteerd voor dingen die ze zeiden of deden – bijvoorbeeld in het openbaar uit de Bijbel voorlezen – die werden beschouwd als een belediging van de moderne “progressieve” [d.w.z. linkse] ideologie.

Dergelijke taferelen bevestigden dat politieagenten, naast hun rol als incidentele handhavers van wet en orde, inmiddels ook politieke activisten waren geworden — en dan specifiek voor de meest modieuze maatschappelijke thema’s. Nergens was dit duidelijker zichtbaar dan op het terrein van de raciale politiek, waar de opstelling van de politie vaak nauwelijks verschilde van die van enkele van de meest radicale antiracistische actiegroepen van Groot-Brittannië.

Zoals het voor de politie was, zo was het ook voor het grootste deel van de publieke sector, waar een nieuwe ‘lanyard-klasse’ van blanke ‘liberale’ [d.w.z. linkse] managers uit de middenklasse, gewapend met universitaire diploma’s en schuldcomplexen, nu de scepter zwaaide, hardline ‘progressieve’ [d.w.z. linkse] dogma’s verkondigde en beweerde harmonie en eenheid te brengen, terwijl ze in toenemende mate precies het tegenovergestelde deden.

Als iemand die al bijna 30 jaar in de hulpdiensten werkt, heb ik dit fenomeen van dichtbij meegemaakt. Een goedbedoelde en gerechtvaardigde wens om vooroordelen uit te bannen begon te muteren in iets heel anders – namelijk een meedogenloze politieke kruistocht die werknemers aanmoedigde zichzelf te zien als leden van ofwel een bevoorrechte ofwel een onderdrukte groep, hen bestookte met lezingen ter promotie van de nieuwe religie van ‘diversiteit, gelijkheid en inclusie’ en carrièrevooruitgang afhankelijk maakte van het vermogen om dat specifieke evangelie op verzoek te prediken.

En dit alles werd ondersteund door de Equality Act 2010, die – lees deel 11 van de wet als u dit niet gelooft – het volkomen legaal maakte dat bepaalde werknemers gunstiger werden behandeld op grond van hun ‘beschermde kenmerken’ (waarvan ras er één is).

Voor de politie begon de weg naar deze nieuwe gepolitiseerde wereld met de afschuwelijke moord op Stephen Lawrence en het daaropvolgende Macpherson-rapport, dat de politie bestempelde als ‘institutioneel racistisch’ en waarvoor hoge officieren sindsdien het grootste deel van de tijd wanhopig lijken te hebben geprobeerd boete te doen. Dit heeft hen naar behoorlijk duistere oorden geleid. Het is bijvoorbeeld het huidige standpunt van de National Police Chiefs’ Council, zoals uiteengezet in haar “race action plan”, dat haar gewenste doel van “raciale gelijkheid” betekent “reageren op individuen en gemeenschappen op basis van hun specifieke behoeften” en dat “het niet betekent dat iedereen ‘hetzelfde’ wordt behandeld of dat men ‘kleurenblind’ is.” Tot zover gelijkheid voor de wet!

Hetzelfde document neemt zich ook voor om “een einde te maken aan raciale ongelijkheden” in de resultaten van het politiewerk, waaronder “de kans dat mensen door de politie worden gecriminaliseerd” – schijnbaar zonder oog te hebben voor de uiteenlopende criminaliteitscijfers onder bepaalde groepen. Het document leest alsof het is geschreven door de meest militante BLM-activist.

Je kunt waarschijnlijk al raden waar ik met dit alles naartoe wil. Tegen de achtergrond van deze voortdurende op ras gebaseerde voorlichting en propaganda arriveerden politieagenten afgelopen december op Belmont Road in Southampton, nadat zij waren opgeroepen voor een incident. Henry Nowak lag bloedend op een oprit. De man die hem negen keer had gestoken, Vickrum Digwa, verklaarde tegenover de agenten dat Henry hem racistisch had beledigd en had aangevallen. Henry lag op de grond, happend naar adem, en vertelde de agenten meerdere keren dat hij niet kon ademen. Hij zei ook dat hij was neergestoken.

Maar dat deed er niet toe. De belangrijkste beschuldiging was immers al geuit. De andere man had racisme aangevoerd. Dat was genoeg om alle waarschuwingslampjes en alarmbellen in de hoofden van de agenten te laten afgaan en hun intensieve conditionering in werking te laten treden. Ongetwijfeld deed Digwa deze bewering in het volle besef dat dit het effect zou hebben.

Henry’s protesten werden genegeerd. Hij werd geboeid en kort daarna verliet hij deze wereld. Als vader van een jongen, net als Henry, in zijn eerste jaar aan de universiteit in een gewone Engelse stad, kan ik niet uitdrukken hoe aangedaan – en boos – ik was toen ik beelden van het incident zag.

Ik weet niet of de agenten specifiek werden gemotiveerd door anti-blanke vooroordelen. Maar ik denk dat het zeer waarschijnlijk is dat hun handelingen op de een of andere manier beïnvloed waren door de etniciteit van de dader en zijn bewering dat hij racistisch was beledigd en aangevallen.

Gezien alles wat politieagenten de afgelopen kwart eeuw aan dogma’s over diversiteit, gelijkheid en inclusie (“DEI”) is opgedrongen, is het moeilijk voor te stellen dat het anders had kunnen zijn. De focus op trainingen over raciale vooroordelen bij de betreffende politiekorpsen – Hampshire en Isle of Wight – is zelfs zo intens dat een aantal agenten heeft gemeld zich erdoor “gecontroleerd en onder druk gezet” te voelen. Hetzelfde politiekorps heeft publiekelijk verklaard dat “antiracistisch, ethisch en inclusief zijn bovenaan onze agenda staat.” Je zou denken dat het voorkomen en opsporen van misdaad de belangrijkste prioriteit zou zijn voor elk politiekorps. Je zou het mis hebben.

In deze context is het niet moeilijk te begrijpen waarom politieagenten zich verplicht voelen om op eierschalen te lopen in de omgang met minderheidsgemeenschappen, of waarom ze de andere kant opkijken wanneer er bijvoorbeeld bewijs naar voren komt dat groepen Pakistaanse moslimmannen systematisch jonge blanke meisjes verkrachten in steden door heel Engeland. Doe je het verkeerd, en daar gaat je carrière. Dus je kunt maar beter je mond houden.

De reactie van de “progressieve” [d.w.z. linkse] elites op de moord op Henry Nowak is ook zeer leerzaam. Toen [de crimineel] George Floyd werd vermoord stierf, stonden politici en beroemdheden in groten getale in de rij om hun verontwaardiging te uiten en de protesten te steunen die de VS en Groot-Brittannië overspoelden. De “woede tegen het systeem” was toen blijkbaar gerechtvaardigd. Maar nu krijgen we alleen maar oproepen om de moord op een jonge man niet te “politiseren” of “de spanningen aan te wakkeren.”

Herinner je je Rhiannon Whyte nog? Zij was de hotelmedewerkster die in 2024 op brute wijze werd vermoord door een asielzoeker uit Soedan. Haar moeder, Siobhan, heeft op social media onthuld dat politieke leiders geen enkele interesse hebben getoond om met haar in gesprek te gaan, ondanks dat ze hen meerdere keren heeft benaderd. Is iemand van ons daar echt verbaasd over?

De elites spelen met vuur. Het publiek doorziet hun dubbele moraal en dat bevalt hen niet. Mensen zien ook in dat de antiracismecampagne enorm is doorgeschoten en dat dit leidt tot ernstige onrechtvaardigheden en inconsistenties.

Als zelfs Jack Straw, de minister van Binnenlandse Zaken ten tijde van het Macpherson-rapport, stelt dat de antiracismebeleidslijnen van de politie te ver zijn doorgeschoten, zijn we verplicht om te luisteren.

Uiteindelijk gaat dit niet alleen over de tragische laatste momenten van een universiteitsstudent op een straat in Southampton. Het gaat over alles wat daarmee samenhangt, in het bijzonder de schrijnende verschillen in prioriteiten tussen een “liberale” [d.w.z. linkse] heersende klasse en een groot deel van de bevolking dat steeds meer het gevoel heeft dat de staatsmachine tegen hen is gekant.

Om die reden heb ik het gevoel dat de moord op Henry Nowak, net als het bloedbad van Southport, in de komende jaren zal worden gezien als een cruciaal moment dat een beslissende verschuiving in de publieke opinie teweegbrengt. Ik vermoed dat onze politici dat ook aanvoelen. Dat verklaart misschien waarom ze zo wanhopig zijn om de groeiende publieke verontwaardiging te onderdrukken.

Ik vrees dat ze te laat zijn. De woede en onenigheid zijn blijvend.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Nachtmerrie – George Floyd  duwde pistool op buik van moeder – beroofd in haar eigen huis

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: