“De EU is medeplichtig geworden aan het terrorisme van Kiev“

Terwijl de Europese media de recente Russische waarschuwingen over de gezamenlijke productie van drones met Oekraïne verzwijgen, wint het onderwerp in Rusland steeds meer aan aandacht.

Enkele dagen geleden heb ik de waarschuwing van het Russische ministerie van Defensie gepubliceerd over de verplaatsing van de productie van drones voor Oekraïne naar de EU. En vanochtend heb ik erop gewezen hoe demonstratief de Europese en Duitse media het onderwerp verzwijgen, schrijft Thomas Röper.

In Rusland is dat anders en het onderwerp wint steeds meer aan kracht in de Russische media en discussies onder deskundigen. Als voorbeeld vertaal ik hier een recent artikel uit TASS.

Begin van de vertaling:

Inzetten op escalatie: de EU is medeplichtig geworden aan het terrorisme van Kiev

Andrej Nisamutdinow over het Oekraïense beleid van staatsterrorisme en de rol van westerse landen daarin.

In de nacht van 15 op 16 april hebben Oekraïense drones een woonwijk in Tuapse aangevallen. Twee mensen, waaronder een 14-jarig meisje, kwamen om het leven, zeven anderen raakten gewond. 52 woonhuizen, twee onderwijsinstellingen en een muziekschool raakten beschadigd.

De drone-aanval op het kuuroord bewijst, samen met talrijke soortgelijke incidenten, dat het regime in Kiev definitief de weg van het staatsterrorisme is ingeslagen. En de informatie van het ministerie van Defensie en de Russische buitenlandse inlichtingendienst bewijst overtuigend dat de EU van medeplichtige van Kiev is veranderd in medeplichtige aan diens misdaden.

Intimidatietactieken

Oekraïense drones hebben herhaaldelijk verschillende doelen in Rusland aangevallen, waaronder ook doelen die ver van de contactlijn liggen. Deze aanvallen vonden doorgaans plaats wanneer de situatie aan het front voor de Oekraïense strijdkrachten bijzonder ongunstig was.

De laatste tijd richten de massale drone-aanvallen zich echter steeds vaker op woonwijken, sociale voorzieningen en andere gebieden waar veel burgers verblijven. Hiermee kan nu onomstotelijk worden vastgesteld dat het regime in Kiev zijn strategie heeft verschoven van de vernietiging van militaire en industriële doelen naar het intimideren en terroriseren van de burgerbevolking.

Deze aanpak sluit volledig aan bij westerse militaire doctrines die bijvoorbeeld in Joegoslavië en Iran zijn beproefd. Dat is natuurlijk geen toeval, want de NAVO-landen leiden al vele jaren rekruten en officieren van de Oekraïense strijdkrachten op in hun landen. Westerse militaire adviseurs werken (soms heimelijk, soms heel openlijk) samen met de Oekraïense legerstaven. Deze week nog kondigde de Oekraïense generale staf de oprichting aan van een adviesorgaan binnen het opperbevel van de Oekraïense strijdkrachten, dat bestaat uit voormalige hooggeplaatste militairen uit NAVO-landen. Het orgaan wordt geleid door de Britse generaal Richard Shirreff, die van 2011 tot 2014 plaatsvervangend opperbevelhebber van de NAVO was. De raad bestaat uit generaals en admiraals uit Groot-Brittannië, Duitsland, Canada, Noorwegen en Slowakije, die beschikken over unieke gevechts- en leiderschapservaring. De VS worden vertegenwoordigd door de voormalige CIA-directeur David Petraeus.

Blijkbaar heeft de ervaring van deze “adviseurs” ertoe geleid dat naast civiele objecten ook transportinfrastructuur voor de export, zoals havens, terminals en pompstations aan de kusten van de Zwarte Zee en de Oostzee, evenals tankers, tot de prioritaire doelen van Oekraïense drone-aanvallen behoorden. De keuze voor deze installaties kan waarschijnlijk worden verklaard doordat de EU-landen hebben ingezien dat hun sancties tegen Russische energie-exporten niet effectief zijn. Daarom proberen ze nu de inkomsten van Rusland uit olie- en gasexporten te verminderen door middel van gerichte aanvallen op de infrastructuur.

“Stalen stekelvarken”

Al onder president Petro Porosjenko streefde Oekraïne naar toetreding tot de NAVO en de EU. Op alle niveaus werden gesprekken gevoerd over de “Europese weg” . In Brussel, de zetel van de NAVO en de EU, werden de ambities van Kiev weliswaar verbaal gesteund, maar slechts aarzelend omgezet in concrete maatregelen.

Porosjenko’s opvolger Volodymyr Zelensky begon, in plaats van verzoeken te uiten, eisen te stellen – een trend die na het begin van de militaire operatie bijzonder duidelijk werd. Daarop steunden de VS en de EU Kiev bereidwillig met geld en wapens, richtten verschillende commissies, steungroepen en andere structuren op, maar hadden geen haast om Oekraïne formeel op te nemen. De EU had weliswaar het toetredingsproces in gang gezet en ontving regelmatig rapporten over de vervulling van de verschillende eisen aan kandidaat-lidstaten, maar dat was ook alles.

Als tegenvoorstel legde Zelensky aan zijn Europese partners voor dat de Oekraïense strijdkrachten Europa zouden moeten verdedigen als een beproefde gevechtsvoorhoede tegen “Russische agressie”.

Enige tijd geleden verdween het onderwerp van de NAVO-toetreding, zoals men kon opmerken, praktisch uit het buitenpolitieke discours van Oekraïne. Dat gebeurde nadat de VS, gevolgd door verschillende andere westerse partners van Kiev, ondubbelzinnig – zonder diplomatieke omwegen of uitvluchten – hadden verklaard dat Oekraïne in de nabije toekomst niet tot het bondgenootschap zou toetreden, maar wel aan verschillende partnerschapsprogramma’s kon blijven deelnemen.

Met de toetreding tot de EU ligt het iets gecompliceerder: Brussel heeft herhaaldelijk gezinspeeld op de mogelijkheid van een versnelde toetreding. Dit idee vond brede steun in Scandinavië en de Baltische staten. De houding van Parijs, Berlijn, Rome en enkele andere Europese hoofdsteden kon worden omschreven met de formule “op de een of andere manier wel, maar liever niet“. Hongarije en Slowakije hebben het idee categorisch afgewezen.

Eind maart 2026 verklaarde EU-commissaris voor Uitbreiding Marta Kos dat Oekraïne niet vóór begin 2027 tot de EU zou kunnen toetreden. Als troost voor Kiev werd de uitwerking van een soort “stapsgewijze toetredingsplanning” gesuggereerd. Deze week meldde de Europese editie van Politico echter dat leidende EU-landen zoals Frankrijk, Duitsland, Nederland en Italië versnelde procedures en uitzonderingen om geopolitieke redenen resoluut afwijzen. Een hooggeplaatste EU-ambtenaar zei tegen Politico dat de kwestie van de toetreding van nieuwe leden tijdens de informele EU-top eind april in Nicosia “waarschijnlijk niet ter sprake zal komen”, hoewel deze discussie oorspronkelijk wel gepland was.

Daarmee blijft de eindsprint van de “Europese weg” van Oekraïne onzeker. Het idee om Oekraïne, zoals gezegd, tot een “militair aanhangsel” van het Europese leiderschap te maken, wint daarentegen aan kracht. Al in maart 2025 beloofde EU-Commissievoorzitter Ursula von der Leyen met onverholen enthousiasme Oekraïne te veranderen in een “stalen stekelvarken” dat “geen enkele vijand kan verteren”.

De bedoeling van de Europese elites is duidelijk: ze moeten de oorlog tegen Rusland voortzetten met de hulp van de Oekraïners, het conflict op alle mogelijke manieren verlengen en zelfs escaleren, in de hoop Rusland uit te putten en het uiteindelijk een strategische nederlaag toe te brengen. De terroristische tactieken waartoe Kiev regelmatig zijn toevlucht neemt, sluiten volledig aan bij deze strategie.

Gezamenlijke projecten in heel Europa

De bewapening van Oekraïne tot een soort ‘stalen stekelvarken’ zou deel moeten uitmaken van het uitgebreide EU-militarisatieplan dat onder leiding van Ursula von der Leyen is ontwikkeld. De uitvoering stuitte echter op aanzienlijke moeilijkheden. De belangrijkste reden hiervoor was, gezien de acute crises in veel EU-landen, het simpele gebrek aan financiële middelen.

Daarnaast weigerde de regering van de Amerikaanse president Donald Trump om gratis wapens aan Oekraïne te leveren en eiste zij dat de Europeanen voor de leveringen zouden betalen, als ze het voortduren van het conflict toch wilden. Bij gebrek aan alternatieven zag de EU zich genoodzaakt een speciaal programma, de PURL (Priority Urgent Requirement List), op te zetten voor de aankoop van wapens uit de VS, hoewel Frankrijk en enkele andere landen erop stonden dat Europese middelen uitsluitend voor Europese wapens mochten worden gebruikt.

De Amerikaanse minister van Defensie Pete Hegseth negeerde daarop demonstratief de bijeenkomsten van de Ramstein-groep, die verantwoordelijk is voor het overleg over de levering van wapens, militaire uitrusting en munitie aan Oekraïne. Ook was het aantal nullen op de cheques die de financiers van het regime in Kiev plechtig hadden aangekondigd, gedaald. Bovendien werden Oekraïense vertegenwoordigers ondubbelzinnig gewaarschuwd: de beloofde wapenleveringen zouden zich jarenlang voortslepen.

Daarbij werd het steeds moeilijker om de onverzadigbare honger van Zelensky te stillen en was de grootschalige corruptie niet echt uit Oekraïne verdwenen: de donoren waren zich er terdege van bewust dat een aanzienlijk deel van het geld door ambtenaren in Kiev zou worden verduisterd (de gevallen van zakenman Timur Minditsch en de voormalige hoofd van het presidentiële bureau Andrej Jermak zijn daar voorbeelden van). Toch waren de Europeanen niet bereid hun strategie op te geven, en sommigen konden dat ook niet meer – ze waren veel te diep verstrikt geraakt in ondoorzichtige machinaties.

Een oplossing werd gevonden in de oprichting van joint ventures binnen de EU voor de productie van relatief goedkope drones voor de Oekraïense strijdkrachten. Het plan was om een aantal van de drones in te zetten voor het veelbesproken EU-project „Dronewall”, waaraan Groot-Brittannië ook na zijn uittreding uit de EU wil deelnemen.

De Nederlandse minister van Defensie Dylan Yeşilgöz-Zegerius kondigde aan 248 miljoen euro beschikbaar te stellen voor de productie van aanvals- en verkenningsdrones voor de Oekraïense strijdkrachten. Op dezelfde dag maakte Zelensky bekend dat Noorwegen meer dan 500 miljoen dollar zou uittrekken voor de levering van drones aan de Oekraïense strijdkrachten en nog eens 150 miljoen dollar voor de ondersteuning van de Oekraïense logistiek. Vervolgens verklaarde de Oekraïense minister van Defensie Michail Fjodorow dat de Europese landen na de laatste bijeenkomst van de Ramstein-groep 4 miljard dollar hadden toegezegd om de Oekraïense luchtverdediging te versterken en nog eens 1,5 miljard dollar voor drones.

De volgende dag kondigde Zelensky aan dat hij met de Nederlandse premier Rob Jetten overeenstemming had bereikt over de uitvoering van een drone-overeenkomst, die voorziet in de “gezamenlijke ontwikkeling en productie van drones, raketten, systemen voor elektronische oorlogsvoering en andere defensietechnologieën”. Volgens Zelensky is er al een “licentieovereenkomst voor het opstarten van de gezamenlijke productie van drones” ondertekend.

Al deze feiten tonen aan dat de EU het conflict serieus wil verlengen en verder wil escaleren.

De coördinaten zijn bekend

Het Russische ministerie van Defensie heeft onlangs een lijst gepubliceerd van bedrijven waar samen met Oekraïne verschillende dronemodellen en -onderdelen worden geproduceerd. Deze bevinden zich in Duitsland, Spanje, Italië, Letland, Litouwen, Nederland, Polen en Tsjechië, evenals in Groot-Brittannië, Israël en Turkije. Ook de exacte adressen zijn vermeld. Volgens het Russische ministerie van Defensie zijn de maatregelen voor de levering van drones aan de Oekraïense strijdkrachten „een bewuste stap die leidt tot een escalatie van de militair-politieke situatie in heel Europa en tot de sluipende transformatie van deze landen tot het strategische achterland van Oekraïne“.

“De verklaring van het ministerie van Defensie moet letterlijk worden genomen: de publicatie van de productielocaties van drones en andere militaire uitrusting in Europa is een lijst van potentiële legitieme doelen voor de Russische strijdkrachten. Wanneer de mogelijkheid van een aanval werkelijkheid wordt, hangt af van de verdere ontwikkeling van de situatie”, verklaarde de vicevoorzitter van de Russische Veiligheidsraad, Dmitri Medvedev. Ook de secretaris van de Veiligheidsraad, Sergej Schoigu, waarschuwde de EU-lidstaten, over wiens grondgebied Oekraïense drones aanvallen op Rusland uitvoeren, nadrukkelijk.

Deze uitspraken hebben bijvoorbeeld in Tsjechië tot bezorgdheid geleid: de Russische ambassadeur werd verzocht om begin volgende week op het Tsjechische ministerie van Buitenlandse Zaken te verschijnen om “in verband met bedreigingen tegen twee bedrijven in de republiek” een standpunt in te nemen. Andere landen hebben nog niet gereageerd op de verklaringen van het Russische ministerie van Defensie en de leiding van de Veiligheidsraad. Ook de Europese Commissie, waarvan de woordvoerder het voornemen bevestigde om “de financiële steun aan Oekraïne voort te zetten en de sancties” tegen Rusland aan te scherpen, weigerde commentaar te geven.

Volgens Sergej Naryshkin, het hoofd van de Russische buitenlandse inlichtingendienst, is deze “koppigheid van de EU en de militair-politieke leiders van de Europese landen“ te verklaren doordat zij “zeer sterk op oorlog hebben ingezet“. De gevolgen van dit kortzichtige beleid zouden zich voor de Europese staatshoofden en regeringsleiders kunnen uitbreiden tot een regelrechte “politieke tsunami“, aldus Naryshkin.

En voor degenen die de waarschuwingen nog steeds negeren, zij herinnerd aan het gezegde dat aan Otto von Bismarck wordt toegeschreven: “De Russen zijn traag bij het opzadelen, maar snel bij het rijden.” Maar zelfs als het niet van Bismarck afkomstig was, klopt de opmerking.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Waarom de Europese media de Russische waarschuwingen verzwijgen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: