De argumenten voor mediatransparantie binnen de EU zijn ineens heel sexy geworden

Uit een recent rapport blijkt dat de Europese Commissie journalisten voor honderden miljoenen dollars heeft omgekocht voor positieve berichtgeving. Hoe lang kan dit nog doorgaan?

Terwijl we getuige zijn van de voortdurende antidemocratische controle van de voorzitter van de Europese Commissie over het project en over een hele reeks waarden zoals de vrijheid van meningsuiting, heeft een eurosceptische denktank in Brussel onthuld dat het project journalisten omkoopt voor gunstige berichtgeving. In een recent rapport bevestigt MCC dat de EU in het geheim minstens 80 miljoen euro per jaar in zowel gedrukte als audiovisuele media pompt, vaak onder het mom van de strijd tegen nepnieuws, schrijft
Martin Jay.

Het bedrag van 80 miljoen euro is echter een grove onderschatting en ligt in werkelijkheid waarschijnlijk drie of vier keer zo hoog, aangezien de verantwoordingsplicht en transparantie van dergelijke betalingen, zoals te verwachten, verborgen zijn in ondoorzichtige boekhoudpraktijken, waarbij zowel de EU als de mediakanalen zelf niet bereid zijn openheid te betrachten tegenover hun lezers/kijkers.

Financieringsprogramma’s worden vaak gepresenteerd met modewoorden als “bestrijding van desinformatie” of “bevordering van de Europese integratie”, maar in werkelijkheid is het een fonds dat alleen maar bedoeld is om propaganda voor het project zelf te verspreiden.

De waarheid is dat met name de Europese Commissie een strategie volgt om mediagiganten steeds meer om te kopen om de EU met haar verdraaide narratief te promoten. Ironisch genoeg is het Ursula von der Leyen die vaak spreekt over het belang van “feiten”. Haar pretentie dat zij in de waarheid en een onafhankelijke pers gelooft, is op zich al een illusie van grote omvang en misschien wel het beste voorbeeld van wat “nepnieuws” zelf is in de EU-kringen. Onlangs gaf de ironie dat zij op het punt stond haar baan als voorzitter van de Commissie te verliezen, ons allemaal de gelegenheid om hartelijk te lachen.

“Feiten zijn belangrijk, de waarheid is belangrijk”, zei ze onlangs in haar toespraak voor het Europees Parlement, vlak voordat er een motie van wantrouwen tegen haar werd ingediend. Ze zei – houd je lachen – dat ze bereid was tot debat, mits dat gebaseerd was op “feiten” en “argumenten”.

Toch is er nog nooit een voorzitter van de Europese Commissie geweest die meer gelooft in en profiteert van de duistere kunst van het omkopen van journalisten en media dan Ursula. De mediakanalen die haar onlangs te hulp schoten toen ze op het punt stond te worden verslagen door een groep eurosceptische Europarlementariërs, zijn namelijk nepnieuwsorganisaties die al tientallen jaren miljoenen euro’s in bruine enveloppen ontvangen.

“Von der Leyen verdedigt zich met succes tegen motie van wantrouwen en valt extreemrechtsen aan” donderde Der Spiegel, terwijl Deutsche Welle (DW) meldde dat rechts had gefaald: “Extreemrechts faalt met motie van wantrouwen tegen Von der Leyen”.

“Extreemrechts”? Echt waar?

Misschien is het vermeldenswaard dat DW tot nu toe ongeveer 35 miljoen euro heeft ontvangen uit het smeergeldfonds van de EU, volgens het rapport van de Hongaarse denktank dat is samengesteld door Thomas Fazi, een Italiaanse journalist wiens werk wordt gepubliceerd op Unherd en die onlangs indrukwekkende onderzoeken heeft gepubliceerd over de salamitactiek waarmee de EU de macht van de lidstaten aan het afpakken is. Ursula speelt daarin natuurlijk een cruciale rol, net als corrupte mediakanalen zoals Deutsche Welle, dat zo spectaculair slecht is dat de eigen Duitstalige dienst moest worden stopgezet omdat geen enkele Duitser naar die onzin wilde kijken waarin de EU en de buitenlandse ambities van Duitsland worden geprezen.

Dit smeergeldfonds, dat bedoeld is om de status en relevantie van de EU te versterken, bestaat al een tijdje, maar het rapport was onthullend omdat het precies uitlegt hoe de Europese Commissie het geld verdeelt.

Traditioneel is een belangrijke manier waarop de EU kunstmatig positieve berichtgeving over evenementen in Brussel krijgt, via omroepen. Organisaties als DW, Euronews en de meeste grote staatsomroepen in de EU profiteren hiervan door subsidies, waarbij de Europese Commissie, het Europees Parlement en andere instellingen zoals de Raad van Ministers film-, montage- en studiofaciliteiten ter beschikking stellen in hun ultramoderne studio’s, die zelf een duistere bron van corruptie en verduistering op grote schaal zijn. Deze “studio’s” bieden alles wat nationale omroepen met “correspondenten” in Brussel nodig hebben. Tv-productie, met name op locatie, is duur. De EU betaalt alles, waardoor staatsomroepen zoals DW miljoenen aan productiekosten besparen, die natuurlijk worden terugbetaald door berichtgeving die niet alleen een positieve draai aan de EU geeft, maar vaak ook gewoon het EU-narratief kopieert. Het is propaganda op een niveau waar Goebbels trots op zou zijn, want het geniale ervan is dat de relatie die ontstaat tussen de omroepen en de EU elke dag groeit, tot het punt waarop beide partijen beseffen dat ze elkaar meer nodig hebben dan ze zich eerder realiseerden. Het resultaat is dat zogenaamde “nieuwsgebeurtenissen” in Brussel, die zo saai zijn en normaal gesproken nooit het daglicht zouden zien als de redacteuren in Berlijn, Parijs of Rome iets te zeggen hadden, toch zendtijd krijgen. En nogal wat ook.

Wat het rapport niet vermeldde, waren de contracten zelf met de particuliere bedrijven die de studio’s exploiteren en tientallen technische medewerkers in dienst hebben. Vreemd genoeg is het steeds hetzelfde Belgische bedrijf dat om de zes jaar het contract krijgt wanneer de begroting is vastgesteld, ondanks EU-regels die dit onmogelijk maken. Het enige wat het Belgische bedrijf doet, is zijn naam veranderen. Corruptie moet hier natuurlijk aan ten grondslag liggen. Iemand bij de Europese Commissie krijgt hiervoor natuurlijk een enorme commissie.

Voor kranten gaat het om minder geld, maar de naakte lust om hun eigen nepnieuws te verspreiden is duidelijk zichtbaar, waarbij degenen die de EU echt kunnen promoten en haar profiel kunnen verbeteren, het meest worden bevoordeeld. Volgens het onderzoek van het MCC heeft het programma Informatiemaatregelen voor het cohesiebeleid van de EU (IMREG) sinds 2017 ongeveer 40 miljoen euro gefinancierd aan mediakanalen en persbureaus om inhoud te produceren waarin de “voordelen” van het EU-beleid worden benadrukt. Het rapport belicht voorbeelden waarbij deze financiering niet duidelijk wordt vermeld, wat in feite neerkomt op “verkapte marketing” of “heimelijke propaganda”.

Projecten met de Italiaanse kranten Il Sole 24 Ore (290 000 euro toegekend, met artikelen over de positieve impact van EU-middelen zonder duidelijke vermelding op de website) en La Repubblica (260 000 euro toegekend, met slechts een klein EU-logo op de projectbanner) zijn slechts twee voorbeelden die in het onderzoek worden genoemd.

In een recent artikel van een Duitse journalist wordt nog verder gegaan en worden duidelijke voorbeelden genoemd van hoe EU-geld dat aan de media is gegeven, uitdrukkelijk wordt gebruikt om nepnieuws te genereren over gebeurtenissen zelfs buiten de grenzen van de EU, waarbij naar het verslag wordt verwezen.

Franz Becchi van de Duitse krant Berliner Zeitung legde onlangs uit dat EU-geld om gunstige berichtgeving te kopen zelfs recentelijk Oekraïne heeft bereikt.

“Bij geopolitiek gevoelige onderwerpen zoals het conflict tussen Rusland en Oekraïne kunnen mediakanalen die dergelijke financiering ontvangen, worden gestimuleerd om de officiële standpunten van de EU en de NAVO te herhalen”, schrijft hij. “Alleen al in het afgelopen jaar heeft de EU ongeveer 10 miljoen euro toegewezen aan Oekraïense media”, voegt hij eraan toe.

De EU is zo brutaal geworden over haar duistere praktijken dat ze nauwelijks nog probeert de omkoping te verbergen. Zelfs de namen van de programma’s zeggen genoeg.

Een programma met de toepasselijke naam “Journalism Partnerships” heeft sinds 2021 bijna 50 miljoen euro ter beschikking gesteld.

Kranten ontvangen ook aanzienlijke reclame-inkomsten van de EU, die deze media gebruikt om chique “evenementen” in Brussel te promoten.

Brusselse adviesbureaus gebruiken ook hun eigen smeergeld, afkomstig uit EU-contracten voor het “publiceren” van promotiemateriaal, om advertenties te plaatsen in EU-publicaties. Jarenlang was dit het geval met het inmiddels ter ziele gegane “European Voice”, eigendom van The Economist, dat bijna geen exemplaren verkocht, maar wel unieke toegang kreeg tot de adressen van EU-ambtenaren voor zijn wekelijkse “dump” van gedrukte exemplaren. De enige inkomsten kwamen van in Brussel gevestigde denktanks, brancheorganisaties en adviesbureaus die regelmatig paginagrote advertenties plaatsten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de twee laatste redacteuren een comfortabele, goedbetaalde baan hebben gekregen… ja, u raadt het al, bij de mediadienst van de Europese Commissie.

Voor de grote persbureaus zou je denken dat het moeilijker zou zijn om geld in de zakken van journalisten, of in ieder geval van hun eigenaren, te stoppen. Dat is echter niet het geval.

Vooral persbureaus zijn betrokken bij verschillende duistere media-initiatieven. Volgens het rapport werd in 2024 ongeveer 1,7 miljoen euro toegewezen in het kader van het programma “Multimedia-acties” voor de oprichting van de European Newsroom (ENR). Deze zogenaamde “newsroom” zou nieuwsagentschappen uit 24 landen samenbrengen om inhoud over EU-aangelegenheden te produceren en te verspreiden. Deze agentschappen – waaronder AFP (Frankrijk), EFE (Spanje), Ansa (Italië) en Belga (België) – voorzien nationale kranten van artikelen die uiteraard een sterke EU-inslag hebben en waarvan de beweringen van de Europese Commissie nooit worden geverifieerd.

Misschien nog verontrustender is dat veel grote nieuwsmedia zo verstrikt zijn geraakt in de EU-propaganda en het nepnieuws dat ze elk besef van journalistieke discipline hebben verloren en louter een verlengstuk zijn geworden van de EU-propagandamachine. Sommige van deze bureaus zijn zo enthousiast over de belachelijke propagandaplannen die de EU bedenkt, dat ze Brussel zelfs helpen om elk voorbeeld van ouderwetse, ijverige journalistiek dat af en toe in de lidstaten zelf de kop opsteekt, de kop in te drukken, vermoedelijk omdat deze media niet op de loonlijst van de EU staan.

Probeer niet te hard te lachen, maar de EU heeft zelfs een eigen bureau dat journalisten en media opspoort die objectief over haar berichten. Het noemt hen “nepnieuwsmedia” en zet hen aan de schandpaal. Het heeft zelfs grote mediabureaus die het helpen bij zijn werk.

Het European Digital Media Observatory (EDMO), dat netwerken ondersteunt in de strijd tegen desinformatie, heeft de afgelopen vijf jaar minstens 27 miljoen euro ontvangen – een domein dat nauw verbonden is met de promotie van pro-EU-narratieven, aldus MCC. De organisatie houdt vermoedelijk elk uur duizenden websites in de gaten en wanneer ze artikelen vindt die niet volgens het script gaan en misschien lastige vragen stellen, stuurt ze de honden op hen af. Het Franse persbureau AFP is een van de agentschappen die zich bij het programma hebben aangesloten.

Zelfs het Europees Parlement, waarvan een kleine groep rechtse Europarlementariërs onlangs een motie van wantrouwen tegen lieveling Ursula heeft ingediend, heeft zijn handen vuil gemaakt door de media om te kopen. Het MCC-rapport beweert dat het sinds 2020 bijna 30 miljoen euro heeft uitgegeven aan mediacampagnes. Deze financiering was onder meer bedoeld om “het bereik van de doelgroepen te vergroten” en “de legitimiteit van EP-campagnes te versterken”, met name in de aanloop naar de Europese verkiezingen. In gewoon Engels: “journalisten omkopen om over zaken te schrijven die leiden tot EU-verkiezingen”, om zo een redelijke opkomst te garanderen. Wat het natuurlijk zou moeten doen, nu het zijn wonden likt nadat de EU-elite en haar media-bende de Europarlementariërs achter de recente Ursula-stunt hebben belasterd, is campagne voeren voor veel meer transparantie als het gaat om geld dat aan journalisten wordt gegeven – misschien een logo op het scherm voor alle journalisten die hun “stukjes voor de camera” voor EU-instellingen doen, of een EU-vlag op alle inhoud die EU-geld heeft ontvangen voor de verslaggeving. Een dergelijk programma heeft een naam nodig, een degelijk document over het belang ervan, een groot aantal Europarlementariërs die het steunen en natuurlijk steun van de media. Hoe meer de EU dit belachelijke programma doorzet, waarbij zij zelf moet betalen voor positieve berichtgeving – om nog maar te zwijgen van haar eigen nepnieuwswaakhond –, hoe groter de noodzaak van verantwoordingsplicht voor de media die zich aansluiten bij deze smakeloze deal. De kans dat dit gebeurt is echter ongeveer even groot als dat Ursula op een plenaire vergadering verschijnt in een Waffen-SS-uniform van haar grootouders, terwijl ze de beruchte Hitler-gang van John Cleese nadoet. MCC zou waarschijnlijk de enige organisatie in Brussel zijn die dat voor elkaar zou kunnen krijgen. Een dergelijk programma zou simpelweg U.R.S.U.L.A. moeten heten.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Europa betaalt de prijs voor zijn eigen fouten

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: