Dat Israël Iran beschuldigt van het overtreden van de wet is het toppunt van hypocrisie

Na jarenlang de VN en de Geneefse Conventies aan zijn laars te hebben gelapt, heeft Israël plotseling een vlaag van juridische correctheid nu het zelf het slachtoffer is

De afgelopen dagen hebben Israël en de Verenigde Staten hun verontwaardiging geuit over het opzettelijk en willekeurig aanvallen van burgers, burgerwoningen en infrastructuur in Israël en de Golf door Iraanse strijdkrachten, schrijft Sarah Leah Whitson.

Ze hebben gewezen op de onwettigheid van dergelijke aanvallen, aangedrongen op wereldwijde veroordeling en geëist dat mensenrechtenorganisaties zich hierover uitspreken. Na jarenlang de wetten te hebben uitgehold die bedoeld zijn om burgers te beschermen, ontdekken ze nu dat diezelfde wetten te zwak zijn om hun eigen bevolking te beschermen.

Israëlische en Amerikaanse functionarissen lijken zich er niet van bewust te zijn dat de misdaden die ze nu veroordelen, dezelfde zijn die ze zelf lange tijd hebben gerechtvaardigd als legitieme militaire acties.

Neem bijvoorbeeld clustermunitie. Naar aanleiding van het gemelde gebruik van deze niet-selectieve wapens door Iran op 9 maart in de omgeving van Tel Aviv, veroordeelden Israëlische functionarissen het gebruik ervan in bevolkte gebieden. “Het Iraanse regime vuurt clusterbommen af op Israëlische burgers. Het opzettelijke en herhaalde gebruik ervan tegen burgers toont aan dat het Iraanse terreurregime erop uit is om het aantal burgerslachtoffers en de schade te maximaliseren,” verklaarde het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken, dat een infographic verstrekte waarin werd uitgelegd hoe het wapen – verboden door 124 landen – inherent niet-selectief is. Het Pentagon sloot zich aan bij de kritiek, waarbij admiraal Brad Cooper, het hoofd van het Amerikaanse Central Command, het gebruik van “inherent willekeurige” clustermunitie door Iran veroordeelde.

Toch vuurde Israël in 2006 meer dan vier miljoen stuks clustermunitie af op Zuid-Libanon, waardoor grote delen van het land onbegaanbaar werden, terwijl het volhield dat het gebruik ervan een militaire noodzaak was. Niet-ontplofte clustermunitie blijft de Libanese burgerbevolking terroriseren en heeft minstens 400 mensen verminkt en gedood toen deze jaren na de oorlog ontplofte. Israël heeft in 2025 het gebruik van clustermunitie in Libanon hebben hervat, maar wilde dit noch bevestigen, noch ontkennen.

Het grootschalige gebruik van deze wapens door Israël in 2006 was mede de aanleiding voor het Verdrag inzake clustermunitie van 2010, dat deze wapens verbiedt omdat ze inherent willekeurig zijn. Toch hebben Israël en de Verenigde Staten — samen met Rusland en Iran — geweigerd het verdrag te ratificeren, waarbij ze volhielden dat het gebruik ervan in oorlogstijd legitiem kan zijn. In 2023 en 2024 leverde de regering-Biden grote hoeveelheden clustermunitie aan Oekraïne, ondanks waarschuwingen dat niet-ontplofte munitie burgers nog decennia lang in gevaar zou brengen.

De gevolgen zijn nu duidelijk: nu Israël het verbod op deze wapens heeft betwist, worden zijn eigen burgers erdoor aangevallen.

Iraanse aanvallen op Israëlische en Golf-infrastructuur – van woningen tot scholen tot waterontziltingsinstallaties – hebben soortgelijke veroordelingen opgeleverd als onwettige aanvallen op burgers, ook al gingen dergelijke aanvallen vooraf aan of volgden ze op onwettige aanvallen op Iraanse burgers en infrastructuur. Op 8 maart vaardigde de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties een resolutie uit waarin specifiek Iraanse aanvallen op burgers werden veroordeeld, hoewel Israëlische en Amerikaanse troepen ook een meisjesschool, burgerwoningen en een Iraanse waterontziltingsinstallatie hadden aangevallen, naast andere burgerdoelen. Zelfs AIPAC mengde zich in de discussie en betreurde dat Iran “burgers doodde” in Bahrein na een aanval waarbij op 9 maart een jonge vrouw omkwam.

Deze veroordelingen klinken hol in het licht van de enorme verwoesting door Israël van woongebouwen, scholen, universiteiten en landbouwgrond in Gaza, waardoor het gebied bedolven ligt onder 61 miljard ton puin en grotendeels onbewoonbaar is, en meer dan 75.000 mensen, voornamelijk vrouwen en kinderen, omgekomen zijn. Al meer dan drie jaar sinds de laatste oorlog in Gaza verdedigt Israël zijn aanval op Palestijnse burgers als een militaire noodzaak, geeft het Hamas de schuld van het “beginnen” van de oorlog en verwerpt het veroordelingen als het resultaat van vooringenomenheid en antisemitisme.

Israëlische en Amerikaanse functionarissen zijn nog verder gegaan en hebben soms zelfs de toepasselijkheid van het internationaal recht afgewezen. “Ik heb geen internationaal recht nodig,” beweerde president Donald Trump eerder dit jaar; hij voegde eraan toe dat “mijn eigen moraal” “het enige is dat mij kan tegenhouden.”

Van zijn kant verwerpt Israël de status van Palestina als bezet gebied volgens de Verdragen van Genève en het verbod op het verwerven van grondgebied met geweld; zowel Amerikaanse als Israëlische functionarissen verwerpen de jurisdictie van het Internationaal Gerechtshof en het Internationaal Strafhof. “Oorlogsminister” Pete Hegseth heeft voorgesteld om het internationaal humanitair recht helemaal terzijde te schuiven, waarbij hij verklaarde dat de Verenigde Staten “maximale dodelijkheid, geen lauwe legaliteit” moeten hanteren en “geen genade, geen clementie aan onze vijanden” moeten tonen – retoriek die, wanneer toegepast in een gewapend conflict, een oorlogsmisdaad vormt.

Een dergelijke minachting voor het internationaal recht lijkt misschien handig voor staten die geloven dat hun macht hen beschermt tegen de gevolgen. Maar in een wereld waar vernietigende kracht wijdverspreid is, nodigt het verzwakken van de regels die bedoeld zijn om burgers te beschermen anderen uit om hetzelfde te doen. Het resultaat is geen grotere veiligheid, maar een neerwaartse spiraal waarin elke partij de noodzaak claimt terwijl burgers de prijs betalen.

Het internationaal humanitair recht was nooit bedoeld om alleen de bevolking van één partij te beschermen. Het beschermt burgers juist omdat het alle partijen in gelijke mate bindt. Wanneer machtige staten zich niet aan die regels houden, brengen ze niet alleen schade toe aan hun tegenstanders; ze verzwakken ook het enige kader dat op zijn beurt hun eigen burgers kan beschermen. Als regeringen hun bevolking echt willen beschermen, is het antwoord niet selectieve verontwaardiging, maar consequente naleving: handhaaf de wet, pas deze universeel toe en verdedig deze, zelfs wanneer deze je eigen handelingen beperkt.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Israël geeft zich gewonnen aan de waarheid: geeft toe dat er 70.000 mensen zijn gedood in Gaza

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: