Trump kan de oorlog beginnen, maar hij kan hem niet afmaken. Nu wil hij van eiland naar eiland oprukken

Washington heeft een plan voor Iran. Volgens een bron dicht bij het Witte Huis is het plan om een of meer Iraanse eilanden in de Perzische Golf in te nemen. Senator Chris Murphy, die zegt dat hij is ingelicht over wat de regering na de tussentijdse verkiezingen van dinsdag van plan is, vatte het deze week in vier woorden samen: “Hun plan is krankzinnig.” Voor de verandering drukt een Amerikaanse senator zich nog veel te voorzichtig uit.

Mijn vriend Karl Miller heeft zojuist een rapport afgerond over de grenzen van de Amerikaanse en Israëlische militaire macht, en de conclusie ervan past op een bumpersticker: ze kunnen de oorlog beginnen, maar ze kunnen hem niet afmaken. Laat me uitleggen waarom, en vervolgens waarom het eilandenplan een slechte strategische positie aanzienlijk verslechtert, schrijft Larry Johnson.

De voorraadkast is leeg

Laten we beginnen met datgene waarover niemand in het Witte Huis wil praten: onderscheppingsraketten voor raketafweer. Volgens openbare schattingen uit september die Miller aanhaalt, hebben de Verenigde Staten sinds juni 2025 tussen de helft en twee derde van hun voorraad van bepaalde typen onderscheppingsraketten verbruikt. Het aanvullen van die voorraden zal minstens vijf jaar duren, zelfs als de productie wordt opgevoerd. Je kunt een fabriek niet simpelweg bevelen sneller te werken. Ze heeft onderdelen, gekwalificeerde leveranciers, opgeleide werknemers en tests nodig, en moet bovendien concurreren met de vraag vanuit de Stille Oceaan en van bondgenoten die ook graag verdedigd willen worden.

En nee, het Pentagon kan dit niet oplossen door meer Tomahawks af te vuren. Aanvalsraketten en bommen vervullen een andere taak dan de onderscheppingsraketten die schepen, bases en steden beschermen. Je kunt een magazijn vol bommen hebben en toch niet in staat zijn de raketten tegen te houden die op je worden afgevuurd. Israël is ondertussen afhankelijk van Washington voor de bevoorrading van zijn eigen verdedigingssystemen, wat betekent dat het probleem van Israëls uithoudingsvermogen in werkelijkheid een Amerikaans probleem van uithoudingsvermogen is, maar dan onder een andere vlag.

De rekening komt na de krantenkoppen

Millers belangrijkste inzicht is dat de vergelding, en niet de eerste aanval, de grenzen van deze oorlog bepaalt. Iedere president kan opdracht geven tot de eerste aanvalsgolf. De vraag is of hij zal blijven betalen nadat Iran heeft teruggeslagen: voor het beschermen van zeelieden en bases, het aanvullen van verdedigingssystemen, het herstellen van schade, het openhouden van scheepvaartroutes en het uitleggen aan kiezers waarom benzine en diesel opnieuw duurder zijn geworden. Op dat punt deel ik Millers ongezouten oordeel. Donald Trump en de Israëlische leiding hebben niet het doorzettingsvermogen om deze strijd voort te zetten totdat Iran zich overgeeft.

De economische rekening is nu al verbijsterend. Miller schat het wereldwijde tekort aan diesel en vliegtuigbrandstof op minimaal 3 miljoen vaten per dag. Dat is 90 miljoen vaten per maand en ongeveer 1,1 miljard vaten per jaar. Bij een prijs van 150 dollar per vat zou het vervangen daarvan 13,5 miljard dollar per maand kosten. Zijn schattingen voor de wederopbouw van het beschadigde energiesysteem in de Golf lopen uiteen van 550 miljard tot 2,3 biljoen dollar, verspreid over zeven tot tien jaar. Een nieuwe militaire campagne verlaagt geen van die bedragen. Ze verhoogt ze.

En dingen opblazen leidt niet tot overgave. Een vernietigde installatie betekent niet dat de betreffende capaciteit voorgoed verloren is. Een gedode leider levert geen gehoorzame opvolger op. Beperkingen op nucleaire activiteiten vereisen inspecteurs, toegang en verificatie, en geen van die zaken kan door een B-2 worden geleverd. Daarom verwacht Miller dezelfde cyclus die we het hele jaar al hebben gezien: dreigementen, aanvallen, vergelding en vervolgens een wanhopige zoektocht naar een uitweg die als overwinning kan worden gepresenteerd.

Dan komen de eilanden in beeld

En daarmee komen we bij het eilandenplan. Zoals ik het begrijp, is het als volgt tot stand gekomen. In de week van 19 oktober kreeg Trump een reeks opties voorgelegd voor een hernieuwde oorlog tegen Iran. De plannen waren niet opgesteld door de J5 van de Joint Staff, de belangrijkste planningsafdeling van het Pentagon, maar door de J5 van Central Command, het hoofdkwartier dat de oorlog daadwerkelijk zal voeren. Volgens mijn bron koos Trump voor de optie om een of meer eilanden in te nemen. Murphy’s opmerking dat het plan “krankzinnig” is, na zijn briefing, past bij die keuze. Murphy heeft de doelwitten niet publiekelijk genoemd. Analisten die zijn briefing bespraken, hebben Kharg genoemd, de belangrijkste Iraanse olie-exportterminal, en Qeshm, het grote eiland dat tegenover de Straat van Hormuz ligt.

En vervolgens ontsloeg minister van Defensie Pete Hegseth op 29 oktober luitenant-generaal Brett Sylvia, de J5 van de Joint Staff. Het Pentagon zegt dat hij werd ontslagen wegens het lekken van geheime informatie en het niet doorstaan van leugendetectortests. Twee andere bronnen binnen het Pentagon vertelden CBS dat die beschuldigingen onjuist zijn. Wat mij is verteld, en wat andere analisten van hun eigen bronnen hebben gehoord, is dat Sylvia tegen het eilandenplan was. Als dat klopt, heeft de regering zojuist de generaal ontslagen wiens taak het was haar te vertellen welke plannen slecht waren, een week voordat ze van plan is een van die plannen uit te voeren. Dat is geen leiderschap. Dat is de rookmelder kapotschieten.

Ik begrijp waarom het plan Trump aanspreekt. Een eiland is iets tastbaars. Je kunt er een vlag op planten, een foto maken en het een overwinning noemen. Dat is de theorie. Laat me nu uitleggen hoe het in de praktijk zou verlopen.

Er komen

De traditionele manier om een eiland in te nemen is een amfibische landing: schepen, landingsvaartuigen en mariniers die door het water naar de kust waden. Die mogelijkheid is vrijwel zeker uitgesloten. Elk Amerikaans amfibisch oorlogsschip dat de Perzische Golf binnenvaart, begeeft zich binnen het bereik van Iraanse antischeepsraketten, drones, mijnen en snelle aanvalsboten. Kharg ligt ongeveer 26 kilometer uit de Iraanse kust. Larak, vlak bij Qeshm, ligt slechts enkele kilometers uit de kust. Een groot amfibisch aanvalsschip dat gebied insturen, is vragen om het eerste grote Amerikaanse oorlogsschip te verliezen door vijandelijk vuur sinds de Tweede Wereldoorlog. Zelfs Proceedings, het eigen tijdschrift van het Naval Institute, publiceerde in april een analyse waarin werd gewaarschuwd dat de marine mogelijk niet eens dicht genoeg bij de kust zou kunnen komen om amfibische voertuigen te lanceren.

Dan blijft de lucht over. Ofwel je dropt parachutisten, ofwel je laat C-130-transportvliegtuigen op het eiland landen om troepen uit te laden. Hier ontstaat een rekenkundig probleem. Een C-130 vervoert minder dan 100 volledig voor gevechten uitgeruste militairen, en doorgaans tussen de 64 en 92 parachutisten, afhankelijk van het model. Om 1.000 soldaten of mariniers aan de grond te krijgen, heb je minstens een dozijn vluchten nodig, en veel meer zodra je voertuigen, munitie, water, medische teams en luchtverdediging toevoegt. Elk van die vliegtuigen is een groot, langzaam en ongepantserd doelwit dat een luchtruim binnenvliegt waar Iran jarenlang de tijd heeft gehad om luchtverdedigingssystemen voor de korte afstand en vanaf de schouder afgevuurde raketten op te stellen. Eén vliegtuig dat tijdens de nadering wordt neergeschoten en je bent een compagnie kwijt.

De eerste aanvalsgolf moet ook de landingsbaan veiligstellen voordat iemand anders kan landen, en we weten wie die taak krijgt. Het veroveren van vliegvelden is de kenmerkende missie van het 75th Ranger Regiment. Dat is wat de Rangers deden bij Point Salines op Grenada in 1983, bij Rio Hato in Panama in 1989 en bij Objective Rhino in Afghanistan in 2001. Naar verluidt bevinden zich al Ranger-bataljons in het operatiegebied, en zij zouden vrijwel zeker de opdracht krijgen om met parachutes te landen en de landingsbaan in te nemen, zodat de C-130’s daarna kunnen volgen. Dit is de beste lichte infanterie ter wereld. Maar het blijft lichte infanterie: lichtbewapend, met alleen de uitrusting die ze tijdens hun parachutesprong kunnen meenemen, en afhankelijk van alles wat na hen wordt aangevoerd. Op Grenada en in Panama konden de verdedigers het vliegveld niet vanaf het vasteland, enkele kilometers verderop, onder artillerievuur nemen. Hier kan Iran dat wel. Iran kent bovendien het draaiboek van de Rangers net zo goed als iedereen die de geschiedenis heeft bestudeerd, wat betekent dat het precies weet welke landingsbaan het in de gaten moet houden. De Rangers eropuit sturen om een vliegveld binnen het zicht van de Iraanse kust in te nemen, betekent dat je Amerika’s beste militairen vraagt de deur open te houden in een kamer die al in brand staat.

Er blijven

De landing is niet eens het moeilijkste deel. Het moeilijkste deel begint de dag erna. Zodra Amerikaanse troepen zich op het eiland bevinden, zitten ze op slechts enkele kilometers van de Iraanse kust, zonder versterkte verdedigingswerken, binnen het bereik van Iraanse artillerie, raketten, ballistische raketten en zwermen drones. Iran hoeft het eiland niet te heroveren. Het hoeft het alleen maar dag en nacht te beschieten, zolang de Amerikanen ervoor kiezen te blijven. En de Amerikanen zullen zich moeten verdedigen met dezelfde uitgeputte voorraden onderscheppingsraketten die Miller beschrijft, tegen doelen die voor Iran goedkoop te produceren zijn en voor ons duur om te onderscheppen.

Dan is er nog de bevoorrading. Een Marine Expeditionary Unit heeft voldoende voorraden bij zich om zichzelf ongeveer 15 dagen te onderhouden. Daarna moet iedere kogel, iedere liter brandstof, iedere fles water en ieder reserveonderdeel door de lucht of over zee worden aangevoerd, door dezelfde gevarenzone die de landing zo gevaarlijk maakte. Gewonden moeten langs dezelfde weg worden afgevoerd. Dat betekent een eindeloze luchtbrug van kwetsbare transportvliegtuigen, of schepen die in de Golf gestationeerd zijn, of allebei. Het eiland wordt een gijzelaar, en het Amerikaanse publiek ziet iedere avond op het nieuws het aantal slachtoffers stijgen.

En wat zou ermee worden bereikt? Het innemen van een paar kleine eilanden bij de Straat neutraliseert niet de lange zuidelijke kustlijn van Iran, waarvandaan de raketten en drones die de scheepvaart bedreigen daadwerkelijk worden gelanceerd. Het innemen van Kharg zou de Iraanse olie-export aantasten, maar Iran heeft andere terminals, en de meest waarschijnlijke reactie zou bestaan uit meer aanvallen op de olie- en waterinfrastructuur van de Golfstaten, de infrastructuur die nu al met plakband bij elkaar wordt gehouden. We zouden een symbolisch hijsen van de vlag inruilen voor een permanent doelwit.

Geen wonder dat de generaal nee zei

Dit is het soort plan dat er prachtig uitziet op een whiteboard in Tampa, maar verschrikkelijk uitpakt op de grond in de Golf. Het gaat ervan uit dat Iran geen transportvliegtuigen zal neerschieten, geen blootgesteld garnizoen zal beschieten, geen bevoorrading zal aanvallen en de oorlog niet zal uitbreiden. Elk van die aannames is dit jaar onjuist gebleken.

En daar staan we dan. De helft van de onderscheppingsraketten is verdwenen. De diesel is op. Het energiesysteem van de Golf heeft tien jaar aan herstelwerkzaamheden nodig. De generaal die naar verluidt tegen dit plan waarschuwde, is ontslagen. En de president bereidt zich voor om Amerikaanse troepen naar een eiland voor de Iraanse kust te sturen, op enkele kilometers van de vijandelijke artillerie, waar ze moeten wachten op C-130’s die misschien nooit aankomen. Als je een oorlog zou willen ontwerpen die de Verenigde Staten wel kunnen beginnen maar niet kunnen afmaken, zou je nauwelijks een beter plan kunnen bedenken. Ergens in Teheran hopen ze waarschijnlijk dat we het daadwerkelijk uitvoeren.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Nog een aanvalsgolf tegen Iran zal vernietigen wat er nog van de Golf over is

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: