Een hooggeplaatst Iraans parlementslid heeft het Israëlische regime gewaarschuwd dat één enkele misrekening tegenover de Islamitische Republiek de bezette gebieden binnen een uur onbewoonbaar zou kunnen maken.
Ebrahim Azizi, voorzitter van de Commissie voor Nationale Veiligheid en Buitenlands Beleid van het Iraanse parlement, plaatste deze verklaring zaterdag op X, samen met een gedetailleerde kaart van de kritieke infrastructuur in de bezette gebieden.
De kaart toont grote ontziltingsinstallaties, elektriciteitscentrales, olieraffinaderijen, strategische bruggen en knelpunten, de nucleaire installatie van Dimona en belangrijke energieroutes, en onderstreept daarmee de kwetsbaarheid van de sterk geconcentreerde infrastructuur van het regime, schrijft Julian Macfarlane.
De kaart toont slechts een tiental doelen. Men kan aannemen dat dit de primaire doelen zijn, maar daarnaast zouden er enkele tientallen secundaire doelen zijn. Met andere woorden: Israël is buitengewoon kwetsbaar.
Heeft Iran genoeg raketten om bijvoorbeeld 40 of 50 doelen uit te schakelen?
Westerse “inlichtingendiensten” bagatelliseren natuurlijk de kracht van het Iraanse arsenaal en schatten dat Iran aan het begin van het conflict dit jaar niet meer dan 3.000 kruisraketten en ballistische raketten had. Maar dat cijfer komt van Iran Watch, waarvan de cijfers altijd bevooroordeeld zijn ten nadele van Teheran. Andere bronnen schatten het aantal op het dubbele of meer: 5.000, zelfs 6.000.
De VS en Israël beweren meer dan 60% van de raketlocaties en lanceerinrichtingen te hebben uitgeschakeld, maar schattingen stellen hun succespercentage op minder dan 10%.
Verwarrend?
De Iraniërs hebben tot nu toe ongeveer 1.400 raketten afgevuurd tijdens de oorlog. In veel gevallen, bij doelen op lange afstand, bestond hun beleid eruit een zwerm oudere ballistische raketten en zelfs kruisraketten af te vuren om de Amerikanen en Israëliërs ertoe te brengen hun luchtverdedigingsmiddelen uit te putten, waarbij slechts enkele van de nieuwste hypersonische precisieraketten aan de aanval werden toegevoegd voor precisieaanvallen op hoogwaardige doelen. Dat betekent dat het grootste deel van die 1.400 raketten uit oudere raketten bestond, die inmiddels zijn vervangen door nieuwere, geavanceerdere modellen.
Iran beweert nu dat zijn voorraad 1,5 keer zo groot is als aan het begin — niet de 1.000 tot 1.500 raketten die de Amerikanen beweren dat het land heeft, maar hoogstwaarschijnlijk 5.000, waarvan een groter percentage bestaat uit geavanceerde hypersonische langeafstandsraketten met zware ladingen van het MARV- en MIRV-type, die de Israëliërs en Amerikanen met zo weinig succes hebben weten te onderscheppen.
Ted Postol beschouwt de tegengestelde Amerikaanse beweringen als “bedrog” en zijn argumenten zijn goed gedocumenteerd.
Met andere woorden: Iran beschikt over aanzienlijke capaciteiten. Gezien zijn vele ondergrondse lanceerlocaties kan het een overweldigend aantal raketten op Israël afvuren als het vreest voor een vernietigende aanval door het Westen.
Morele kracht
De vorige keer sprak ik over moraliteit in oorlogstijd. Iran volgt de Heilige Koran, die stelt dat moslims, wanneer zij worden aangevallen, het recht hebben zich op evenredige wijze te verdedigen. Soera Al-Baqarah (2:194): “Wie agressie tegen jullie pleegt, beantwoord zijn agressie dan in dezelfde mate als waarin hij agressie tegen jullie heeft gepleegd.” En vrees Allah en weet dat Allah met degenen is die Hem vrezen.
Soera An-Nahl (16:126): “En als jullie straffen, straf dan in gelijke mate als het leed dat jullie is aangedaan. Maar als jullie geduldig zijn, is dat beter voor degenen die geduldig zijn.”
Dit is natuurlijk wat Schryver Ansarullah tegen de Saoediërs citeerde als hetgeen zij zouden doen: “Straffen in verhouding tot het geleden leed.”
De Iraniërs hebben al aanzienlijke schade geleden, dus kunnen zij op elk gewenst moment met gelijke munt terugbetalen. Zij hoeven niet te wachten totdat de VS en Israël hen aanvallen. Die grens is al overschreden.
Aziz spreekt over de vernietiging van een staat, maar niet over genocide — het doden van de bevolking van Israël — alleen over het vernietigen van de infrastructuur die zij gebruiken voor genocide in Gaza en oorlogsmisdaden elders. Zonder water of elektriciteit zullen zij niet veel meer kunnen doen, behalve een laatste wanhopige nucleaire aanval uitvoeren, die een nog verwoestender rakettenregen zou uitlokken waarbij onvermijdelijk veel Israëliërs zouden omkomen. Daarover zullen we later uitgebreider spreken.
Hier zijn enkele zaken om over na te denken:
Hoeveel raketten zouden er nodig zijn om een ontziltingsinstallatie in Israël te vernietigen?
Waarschijnlijk twee Zolfaghar-precisieraketten met granaatkoppen van 450 tot 600 kg om cruciale onderdelen buiten werking te stellen, zoals primaire pompen, elektrische besturingssystemen en apparatuur voor chemische dosering.
Israël is afhankelijk van een klein aantal enorme ontziltingsinstallaties aan de kust die werken met omgekeerde osmose, zoals Sorek, Hadera en Ashkelon, die ongeveer 80% van het gemeentelijke drinkwater leveren.
Twee directe treffers zouden voldoende zijn om tegelijkertijd de primaire pompinfrastructuur, de druksystemen van het distributienetwerk en de installaties voor chemische behandeling uit te schakelen.
De meerlaagse Israëlische lucht- en raketverdediging is niet effectief tegen moderne Iraanse hypersonische wapens.
Volgens artikel 54 van de Verdragen van Genève en de Berlijnse Regels is het aanvallen of vernietigen van infrastructuur die onmisbaar is voor het overleven van de burgerbevolking, zoals drinkwaterinstallaties, natuurlijk strikt verboden. Maar wanneer hebben de VS of Israël zich ooit iets aangetrokken van het internationaal recht?
Gaza?
De Israëlische noodsystemen zijn uitsluitend bedoeld voor kortdurende verstoringen, niet voor een grootschalige systeeminstorting.
Bovendien is Israël, zoals op de kaart te zien is, gevaarlijk afhankelijk van zijn sterk gecentraliseerde netwerk van kustinfrastructuur. Dat heeft onder andere gevolgen voor de doeltreffendheid van noodprocedures en reservesystemen, vooral wanneer elektriciteitscentrales worden aangevallen.
Israël gebruikt dieselgeneratoren als noodvoorziening in zijn pompnetwerk en om strategische regionale waterreservoirs te vullen, waardoor tijdens volledige, aanhoudende stroomuitval een watervoorziening van minstens zeven dagen mogelijk is. Maar slechts één week. In het verleden hadden de reservesystemen al moeite wanneer het water van de Middellandse Zee werd aangetast of vervuild. Raketaanvallen zouden een nog grotere uitdaging vormen, omdat zij de gehele Israëlische infrastructuur zouden treffen.
De zwakste schakel van Israël is de elektriciteitsvoorziening. Het Institute for National Security Studies (INSS) benadrukt dat het Israëlische elektriciteitsnet onvoldoende interne opslagcapaciteit heeft en zeer kwetsbaar is voor fysieke schade of langdurige verstoringen van de brandstofvoorziening.
De Israëlische elektriciteitsproductie is afhankelijk van aardgas dat via leidingen vanaf offshore-installaties wordt aangevoerd. Als deze vanwege raketdreigingen worden stilgelegd, moeten elektriciteitscentrales overschakelen op diesel of steenkool als reservebrandstof. Er bestaan echter aanzienlijke tekorten in de noodvoorraden diesel en een duidelijk gebrek aan structurele voorbereiding op een wekenlange isolatie van het elektriciteitsnet.
Israël werkt aan alternatieve oplossingen, maar het zal jaren duren voordat die beschikbaar zijn.
Er zijn vier tot zes rakettreffers nodig om de elektriciteitsdistributie en -opwekking van een grote elektriciteitscentrale volledig uit te schakelen, hoewel één enkele aanval op een cruciaal kwetsbaar punt de centrale gemakkelijk buiten bedrijf kan stellen.
Transformatoren zijn zeer brandbaar, met olie gevuld en volledig blootgesteld. Slechts vier tot zes raketten kunnen het volledige transformatorcomplex van een centrale vernietigen, waardoor de mogelijkheid om elektriciteit aan het net te leveren volledig wordt afgesneden.
Voor het vernietigen van de generatorturbines zijn zware, doordringende raketkoppen nodig. Omdat de turbines zich in een versterkt gebouw bevinden, zijn één tot twee zware ballistische precisieraketten, zoals een Emad of Ghadr, nodig die door het dak dringen om een catastrofale mechanische storing te veroorzaken die jarenlang aanhoudt.
Opnieuw leidt centralisatie tot kwetsbaarheid.
Het Israëlische elektriciteitsnet is sterk afhankelijk van enkele enorme kustcentrales, zoals de elektriciteitscentrale Orot Rabin in Hadera en de elektriciteitscentrale Rutenberg in Ashkelon. Tijdens hevige escalaties — zoals de Iraanse raketgolven van 2026 — hebben zelfs bijna-treffers of afzonderlijke inslagen van geavanceerde clustermunitie de omliggende schakelstations buiten werking gesteld en grootschalige stroomuitval veroorzaakt.
De meerlaagse Israëlische luchtverdedigingssystemen Arrow en David’s Sling kunnen niet gemakkelijk onderscheid maken tussen oude ballistische raketten waarvan de Iraniërs af wilden en geavanceerde hypersonische MIRV- en MARV-raketten. Daardoor vuren zij uiteindelijk alles af wat zij hebben, waardoor hun voorraden uitgeput raken — tientallen raketten afvuren om überhaupt iets te raken.
Nu de raffinaderijen…
Hoewel één enkele inslag of vallend puin de werkzaamheden gemakkelijk enkele dagen kan verstoren, zoals we in het geval van Rusland hebben gezien, zijn er minstens 10 tot 15 inslagen van zware ballistische raketten nodig om een grote olieraffinaderij volledig te vernietigen.
De binnenlandse olieraffinage van Israël is sterk geconcentreerd. De raffinaderij van de Bazan Group in Haifa verwerkt ongeveer 64% van de ruwe olie van het land (197.000 vaten per dag), terwijl de raffinaderij van Ashdod de resterende 36% verwerkt. Om de productie permanent stil te leggen, moet Iran meerdere directe treffers realiseren met zware penetrerende raketkoppen die de ruweoliedestillatie-eenheden (CDU’s) onherstelbaar vervormen.
Iran trof in maart van dit jaar Israëlische raffinaderijen, waardoor zwarte rookpluimen de lucht in stegen, maar de essentiële apparatuur lag slechts enkele dagen stil. Als olieproducent weet Iran dit natuurlijk allemaal: in maart deed het niet bijzonder veel moeite. De volgende keer zou anders kunnen zijn.
Wat gebeurt er als zowel Haifa als Ashdod buiten bedrijf zijn? Zal de staat zonder brandstof komen te zitten?
Israël beschikt over enorme, ondergrondse en zwaar versterkte voorraden ruwe olie en geraffineerde aardolieproducten, die zowel militaire operaties als civiel vervoer ongeveer drie maanden kunnen ondersteunen.
Maar…!!!
Hoewel Israël onderzeese pijpleidingen gebruikt om vloeibaar aardgas (LNG) vanaf offshore-installaties te vervoeren, worden vloeibare aardolieproducten die in noodsituaties uitgevallen raffinaderijen moeten omzeilen, vervoerd via tankers op zee en nationale distributiepijpleidingen op het land.
Begrepen? Tankers? “Nationale distributiepijpleidingen”? Wat zou er mis kunnen gaan?
Een kettingreactie van instortende infrastructuur
Het maakt niet uit of de Iraniërs raketten afvuren en daarmee 100% resultaat behalen of een bescheidener percentage. Een gelijktijdige, massale rakettenregen op alle kritieke infrastructuursectoren zou herstel vrijwel onmogelijk maken binnen de tijd die tijdens een oorlog beschikbaar is, zelfs als sommige doelen intact blijven. Het is een zichzelf versterkende vicieuze cirkel van uitval voor de Israëliërs.
Terwijl reparaties aan afzonderlijke pijpleidingen of onderstations normaal gesproken 48 tot 72 uur duren, zou een gecoördineerde aanval op meerdere fronten bijvoorbeeld de essentiële middelen uitschakelen die nodig zijn om deze reparaties uit te voeren.
Moderne infrastructuur bestaat niet in een vacuüm; elke sector is voor zijn functioneren afhankelijk van andere sectoren. Een gelijktijdige aanval dwingt deze systemen om samen uit te vallen.
Geen elektriciteit, geen materiaal
Voor het repareren van een doorgesneden oliepijpleiding zijn zware machines, gespecialiseerde lasapparatuur en geautomatiseerde vervangingskleppen nodig. Als tegelijkertijd het elektriciteitsnet wordt uitgeschakeld, kunnen de geautomatiseerde depots waarin deze reserveonderdelen worden opgeslagen niet functioneren en verliezen de productie- en werkplaatsen hun stroomvoorziening.
Geen communicatie, geen coördinatie
Een massale rakettenregen waarbij elektronische oorlogsvoering wordt ingezet of telecommunicatiemasten worden aangevallen, isoleert reparatieploegen. Zonder realtime telemetrie van het elektriciteitsnet kunnen ingenieurs niet veilig vaststellen of een pijpleiding drukloos is gemaakt of dat er nog spanning op een elektriciteitsleiding staat. Hierdoor worden reparatiewerkzaamheden stilgelegd vanwege onmiddellijke veiligheidsrisico’s.
De logistieke knelpunten
Zelfs als reserveonderdelen beschikbaar zijn, richt een massale rakettenregen zich op de transportnetwerken die nodig zijn om deze te vervoeren.
Verwoeste logistiek
Zware pompen en transformatoren wegen meerdere tonnen en vereisen gespecialiseerd vervoer op diepladers. Als een rakettenregen belangrijke verkeersaders, bruggen en spoorverbindingen treft, wordt het fysiek onmogelijk of ernstig vertraagd om zware reparatieapparatuur van centrale opslagplaatsen naar beschadigde kustinstallaties te vervoeren.
Brandstoftekort voor reparatievoertuigen
Voertuigen voor noodreparaties, graafmachines en mobiele kranen rijden op diesel. Als het brandstofdistributienetwerk tegelijk met de wegen wordt onderbroken, krijgen de reparatieploegen zelf binnen enkele dagen te maken met acute brandstoftekorten, waardoor hun actieradius wordt beperkt.
Overbelaste luchtverdediging
Als Iran gedurende meerdere dagen een aanhoudende rakettenregen uitvoert, moeten luchtverdedigingssystemen zoals Iron Dome en David’s Sling kiezen tussen het beschermen van hoogwaardige militaire doelen, dichtbevolkte stedelijke gebieden of afgelegen infrastructuurvoorzieningen.
Reparaties onder vuur
Civieltechnische ploegen kunnen niet werken tijdens actieve bombardementen. Puin, niet-ontplofte munitie en secundaire branden met gevaarlijke stoffen, vooral in de buurt van olieraffinaderijen of chemische fabrieken, maken reparaties vaak onmogelijk.
Dimona
Het zal je zijn opgevallen dat ik Dimona buiten beschouwing heb gelaten. Iran zou de reactor niet aanvallen tenzij Israël een nucleaire aanval op Iran zou uitvoeren, aangezien een dergelijke aanval gelijk zou staan aan een zeer, zeer vuile bom die niet alleen Israël onbewoonbaar zou maken, maar ook een radioactieve wolk zou vrijlaten waarvan de verspreiding onvoorspelbaar is. De Israëliërs zijn zich hiervan eveneens bewust, wat hen ervan weerhoudt nucleaire aanvallen uit te voeren.
Alles bij elkaar is de Iraanse waarschuwing er een waar zowel de Amerikanen als de Israëliërs naar zouden moeten luisteren.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Nog een aanvalsgolf tegen Iran zal vernietigen wat er nog van de Golf over is
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Israël is gewoon te klein om een Oorlog te overleven tegen een sterk gemotiveerd Iran en co…Nethanyanu is gewoon een vreselijk bloeddorstig man die Zonder de Zio-US gewoon een giftige Schorpioen blijkt te zijn…
*R. : Helaas :
– Israel bezit 80 – 200 kernwapens. Te land, in de lucht en ter zee.
– Plus : “wettelijke “, totale fusie tussen Pentagon [ dus ook : CIA ] en Idf.
Die illegale, genocidale staat “Israel” moet beëindigd worden.
hear hear, en al haar tentakels naar andere landen zouden verwijderd moeten worden.
“Het einde van Israël?”
Ik hoop het, alle kwaad van de wereld heeft zijn vruchtbare bodem gevonden in het gestolen land dat eigendom is van de Rothschild famile en de 13 satanische bloedlijnen, echter het kwaad is over de hele wereld uitgespreid, het is net een waterbed wanneer je er links op drukt gaat rechts omhoog; er is een Goddelijke interventie voor nodig om het te bestrijden en het voorgoed te vernietigen naar mijn mening.
Het gaat niet alleen om dat rode stier offer/tempel.
De leiders van allerlei landen die oorlogen aansturen. Ze zitten allemaal in de hoogste lagen in verbinding met de V.N. Ze weten wat de mensheid sinds holbewonertijd allemaal heeft uitgevonden. Hoeveel hoog-technologie wel niet voorhanden tegenwoordig. Ze gaan er van uit dat de technologie nog veel geavanceerder wordt. Dat ze eindelijk door de koepel/anlantaticwal kunnen gaan breken naar de eerdere onbereikbare buitenaarden onder de koepel(s). Of eindeloze ruimte verticaal. Weer nieuwe ontdekte zogenaamde planeten na veel tumult in de wereld. Dat is wat mij opvalt.