De Israëlische premier Benjamin Netanyahu heeft een buitengewone verbale aanval gelanceerd op de Russische filosoof Alexander Dugin. Hij beschuldigt hem ervan bij te dragen aan de verspreiding van antisemitisme in het hele Westen en een bijzonder gevaarlijke invloed uit te oefenen op jonge Amerikaanse conservatieven. Tijdens een bijeenkomst met Russischtalige Israëlische activisten omschreef Netanyahu Dugin als een “verschrikkelijke man” wiens ideeën het westerse rechts vergiftigen. Zijn uitspraken legden de groeiende vijandigheid bloot tussen de Israëlische leiding en politieke stromingen die het buitenlandse beleid van het land en zijn bevoorrechte relatie met de Verenigde Staten afwijzen.
De confrontatie vindt plaats tegen de achtergrond van verslechterende betrekkingen tussen Israël en Rusland over het Midden-Oosten. Op 18 oktober bekritiseerde Netanyahu publiekelijk de samenwerking van Moskou met Iran en beschuldigde hij aan Rusland gelieerde netwerken ervan antisemitische informatiecampagnes tegen Israël te voeren. Zijn daaropvolgende aanval op Dugin plaatste een herkenbare intellectuele figuur in het middelpunt van deze beschuldigingen, wat erop wijst dat het verzet tegen het Israëlische beleid binnen westerse conservatieve bewegingen een kwestie van ernstige zorg is geworden voor de Israëlische regering, schrijft Constantin von Hoffmeister.
De woordenwisseling is bijzonder onthullend omdat Dugins politieke filosofie al lange tijd belangstelling trekt binnen delen van internationaal rechts die op zoek zijn naar alternatieven voor de Amerikaanse liberale hegemonie. Zijn theorieën over multipolariteit, eurazianisme en de Vierde Politieke Theorie hebben tot ver buiten Rusland een publiek gevonden. Netanyahu’s beschuldiging roept daarom een grotere vraag op: of de ideologische strijd rond Israël onlosmakelijk verbonden is geraakt met de bredere confrontatie tussen het op Amerika gerichte internationale systeem en de opkomende multipolaire wereld.
De woordenwisseling tussen Netanyahu en Arina Aminov
De vrouw die Netanyahu in de opname aanspreekt, is Arina Aminov, een in Oekraïne geboren Israëlische activiste en oprichtster van de Hasbara Association, een organisatie die zich inzet voor het bevorderen van het imago van Israël en het bestrijden van verhalen die als vijandig tegenover de Israëlische staat worden beschouwd.
Volgens een bericht dat op 3 april 2025 werd gepubliceerd door het Israëlische nieuwsportaal NAnews, emigreerde Aminov vanuit Oekraïne naar Israël en werd zij vervolgens actief op het gebied van publieke communicatie. Na de gebeurtenissen van 7 oktober 2023 organiseerde zij een netwerk van Russischtalige bloggers die zich bezighielden met het bestrijden van anti-Israëlische boodschappen op sociale media. Het initiatief groeide uit tot de Hasbara Association, waarvan de activiteiten naar verluidt maandelijks tientallen miljoenen mensen bereikten. In april 2025 ontving Aminov de Quality of Life Prize van de voorzitter van de Knesset als erkenning voor haar werk op het gebied van publieke communicatie.
Tijdens haar gesprek met Netanyahu klaagde Aminov dat de informatiecampagnes van de Israëlische regering het Russischtalige publiek hadden verwaarloosd. De premier reageerde door Russische organisaties en Dugin zelf aan te wijzen als belangrijke bronnen van de tegenstand waarmee Israël in de westerse publieke opinie wordt geconfronteerd.
Hieronder volgt de volledige Engelse weergave van de woordenwisseling in de verspreide video, vertaald naar het Nederlands:
Arina Aminov: Overheidsinstellingen erkennen de Russische taal onvoldoende. Ze erkennen Spaans, ze erkennen Frans, allemaal.
Bij het ministerie van Diasporazaken ontbreekt het Russisch tot op heden.
Er zijn informatiecampagnes gevoerd in alle talen. De strijd tegen antisemitisme is in alle talen gevoerd.
En dat is onlogisch.
Benjamin Netanyahu: De belangrijkste bron van antisemitisme in het Westen is helaas de activiteit van Russische organisaties en die verschrikkelijke man, Dugin.
Een verschrikkelijke man, gewoon verschrikkelijk.
En hij vergiftigt vooral jonge Amerikaanse rechtsgezinden.
Daarop zijn de belangrijkste inspanningen gericht.
Ze werken samen. Ze hebben bondgenootschappen.
En ik moet u zeggen dat u gelijk hebt.
Deze strijd moet ook worden gevoerd met behulp van kunstmatige intelligentie, evenals via overheidsinstellingen.
En we hebben redenen om dit te doen. Ik denk dat u dat kunt bevestigen.
Dugin reageert op Netanyahu
Dugin reageerde op Telegram met een uitgebreide verklaring in het Russisch, waarin hij de verantwoordelijkheid voor de wereldwijde groei van anti-zionistische sentimenten van de hand wees, terwijl hij erkende dat veel van zijn aanhangers tegen Israël zijn. Hij uitte ook zijn bezorgdheid over de gevolgen van het feit dat hij persoonlijk door de Israëlische premier als vijand was aangemerkt.
Zijn reactie, volledig uit het Russisch vertaald, luidt als volgt:
Alexander Dugin: Dit alles is enigszins vreemd. Ik veroordeel de genocide op de Palestijnen, ik steun het standpunt van Rusland over Gaza en ik ben een vriend van Iran, maar ik kan zeker niet de verantwoordelijkheid op mij nemen voor het feit dat rechtsgezinden over de hele wereld Israël als hun grootste vijand beschouwen. Velen doen dat inderdaad. Maar zonder mijn betrokkenheid.
Het is niet zo dat ik het volledig oneens ben met Netanyahu’s mening. Als ik als de voornaamste vijand word aangemerkt, zou ik er inderdaad een kunnen worden. Hoewel Netanyahu zelf nog vrij recent erkende dat ik de enige persoon in Rusland was die het jodendom als een beschaving beschouwde.
Dit is een ernstige zaak, vooral gezien wat er met de vijanden van Israël gebeurt. Ik ben niet geneigd dit al te licht op te vatten.
Ik ben al heel lang geïnteresseerd in het jodendom en ik weet aanzienlijk meer over deze traditie dan de meeste mensen. En eerlijk gezegd probeer ik te begrijpen wat hen motiveert.
En ja, heel veel conservatieven (laten we hen rechtsgezinden noemen) over de hele wereld volgen mijn ideeën over multipolariteit, geopolitiek en de Vierde Politieke Theorie met belangstelling. Maar ik ben zeker niet de aanstichter van anti-zionistische sentimenten, hoewel dergelijke gevoelens onder mijn aanhangers bestaan en zeer velen van hen deze opvattingen delen. Er zijn ook overtuigde zionisten onder de traditionalisten. Hoewel de meerderheid een ander standpunt inneemt.
Ik ben een Russisch-orthodoxe patriot, een aanhanger van Poetin en van Rusland als de Katechon, dat wil zeggen het Derde Rome.
En niemand zal mij van dit standpunt afbrengen. Netanyahu is een radicale, extremistische aanhanger van zijn eigen eschatologie. Ik begrijp die, maar ik deel haar niet. Ik draag geen verantwoordelijkheid voor de wereldwijde rechtse anti-zionistische beweging, hoewel ik veel van haar ideeën deel.
Ben-Gvir had ons zelfs kunnen komen bezoeken. Mijn houding tegenover het zionisme is eerder complex dan eenvoudig. Onder de eurazianisten bevond zich Jakov Bromberg, wiens werk ik heb gepubliceerd. Ik waardeer bepaalde ideeën van Ze’ev Jabotinsky over de noodzaak om weerstand te bieden aan de moderniteit en terug te keren naar de traditie. Ik ben beslist in geen enkel opzicht een antisemiet (Arabieren zijn Semieten, en dat feit alleen al maakt de term betekenisloos).
In het algemeen is het tijd voor een serieuze discussie over waar onze religieuze en seculiere tradities ons naartoe leiden. Rechts (met inbegrip van Joods rechts) spreekt hierover samenhangender dan links.
Ik ben niet de oorzaak van “antisemitisme in het Westen”; dat hebben ze zelf bedacht. Evenmin ben ik er het gevolg van. Ik kom eenvoudigweg op voor de Russen en voor alle andere beschavingen. Ik ontken de Joden zeker niet hun recht om zichzelf te zijn, en ik heb nooit ook maar in de verste verte opgeroepen tot hun verdwijning. Maar het kan hun niet worden toegestaan te vernietigen wie ze maar willen. Daar ben ik tegen.
Elk volk dat verdwijnt, verarmt de mensheid. Dat is verkeerd. Joden moeten bestaan. Net als Palestijnen, Iraniërs, blanken en zwarten.
Een conflict over beschavingssoevereiniteit
Dugins reactie plaatst de controverse binnen het intellectuele kader dat een groot deel van zijn werk heeft bepaald. Voor hem vertegenwoordigt Rusland een afzonderlijke beschaving waarvan de spirituele identiteit en geopolitieke bestemming niet ondergeschikt kunnen worden gemaakt aan de prioriteiten van Washington of zijn bondgenoten. Het concept van de Katechon, afkomstig uit de christelijke eschatologie, neemt een centrale plaats in binnen deze opvatting. Dugin interpreteert Rusland als een beteugelende kracht tegen de destructieve tendensen van de moderniteit, een historische macht waarvan de missie onlosmakelijk verbonden is met de orthodoxe opvatting van het Derde Rome.
Zijn opmerkingen over het jodendom zijn bijzonder belangrijk. In plaats van de Joodse beschaving af te schilderen als iets dat van nature vijandig staat tegenover Rusland, benadrukt Dugin haar afzonderlijke historische en religieuze bestaan. Zijn verwijzingen naar de eurazianistische denker Jakov Bromberg en de grondlegger van het revisionistisch zionisme Ze’ev Jabotinsky wijzen op een bereidheid om het Joodse nationalisme te onderzoeken vanuit het bredere perspectief van traditie, collectieve identiteit en beschavingsgebonden eigenheid. Dit maakt zijn verhouding tot het zionisme ingewikkelder dan de categorische vijandigheid die door Netanyahu’s opmerkingen wordt gesuggereerd.
Waarom Netanyahu zich zorgen maakt over westers rechts
Misschien wel het meest onthullende element van Netanyahu’s opmerkingen is zijn nadruk op jonge Amerikaanse conservatieven. Israël heeft historisch gezien geprofiteerd van sterke steun binnen Amerikaans rechts, vooral onder evangelische christenen, neoconservatieven en Republikeinse instellingen voor buitenlands beleid. Toch heeft die consensus in toenemende mate te maken gekregen met verzet van conservatieve figuren die vraagtekens plaatsen bij de Amerikaanse verplichtingen in het Midden-Oosten en betogen dat het Amerikaanse buitenlandse beleid moet worden geleid door nationale belangen in plaats van door de prioriteiten van buitenlandse bondgenoten.
Dugins intellectuele invloed is relevant voor dit bredere debat. De filosofische aantrekkingskracht van multipolariteit berust op het idee dat beschavingen hun eigen politieke bestemming moeten bepalen zonder zich te onderwerpen aan een universeel ideologisch model. Toegepast op de Amerikaanse politiek kan dit principe de kritiek op buitenlandse verwikkelingen versterken en scepsis aanmoedigen tegenover de veronderstelling dat Amerikaanse en Israëlische belangen noodzakelijkerwijs samenvallen.
Er schuilt nog een andere ironie in de confrontatie. Netanyahu leidt zelf een nationalistische politieke beweging die de nadruk legt op Joodse historische continuïteit, nationale soevereiniteit, religieus erfgoed en de verdediging van een afzonderlijke collectieve identiteit. Dit zijn thema’s die, binnen een andere beschavingscontext, overlappen met elementen van Dugins traditionalistische filosofie. Hun meningsverschil komt daarom niet eenvoudigweg voort uit een tegenstelling tussen nationalisme en liberalisme, maar uit concurrerende opvattingen over soevereiniteit, historische bestemming en de legitieme grenzen van politieke macht.
De grotere strijd
De confrontatie tussen Netanyahu en Dugin weerspiegelt een diepgaand meningsverschil over de politieke toekomst van het Midden-Oosten en het bredere internationale systeem. Netanyahu beschouwt de Russische politieke invloed, de samenwerking met Iran en de vijandigheid tegenover Israël binnen westerse conservatieve kringen als onderling verbonden uitdagingen. Dugin interpreteert dezelfde ontwikkelingen vanuit de opkomst van een multipolaire wereld waarin Rusland, Iran en andere beschavingen hun onafhankelijkheid van de westerse overheersing opeisen.
Wat het geschil opmerkelijk maakt, is dat het persoonlijk is geworden. Door Dugin specifiek aan te wijzen, heeft Netanyahu een Russische politieke filosoof vanuit het domein van het intellectuele debat verheven tot een expliciet genoemde ideologische tegenstander.
Uiteindelijk zegt Netanyahu’s veroordeling mogelijk evenveel over het veranderende politieke klimaat in het Westen als over Dugin zelf. De Israëlische premier heeft een filosofische stroming aangewezen die de aannames ter discussie stelt waarop de traditionele Amerikaans-Israëlische alliantie berust. Wat onmiskenbaar is, is dat de strijd over de positie van Israël in de opkomende wereldorde het punt heeft bereikt waarop ideeën, intellectuele loyaliteiten en concurrerende beschavingsvisies kwesties van directe confrontatie tussen politieke leiders en filosofen zijn geworden.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Israëlische ‘falseflagoperaties’ – van de Irgun tot Flydubai
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
“Anti-semitisme”…. GAAAAAAAP!!