Toen Tucker Carlson tegen Sir Jacob Rees-Mogg opmerkte dat het jammer zou zijn als zijn landhuis vernietigd zou worden in een oorlog met Rusland, keek Rees-Mogg even van zijn stuk gebracht. Die korte flits van verbazing vat de bestuurlijke psychologie van het West-Europese establishment samen: een diepgewortelde, aristocratische zekerheid dat Rusland nooit vergelding zal toepassen.
Drie decennia lang hebben figuren als Rees-Mogg geopereerd vanuit de aanname dat het Kremlin gevangen zit in een binair dilemma: óf Moskou incasseert escalerende speldenprikken — Storm Shadow-aanvallen, door satellieten aangestuurde droneaanvallen, maritieme sabotage — óf het ontketent Armageddon door een ICBM te lanceren, een daad van wederzijdse zelfmoord waartoe geen enkele verstandige leiding zou overgaan. In de overtuiging dat de nucleaire drempel een absolute barrière vormt, behandelen Atlantische elites Russische rode lijnen als leeg theater, schrijft Russiatruthdotcom.
Toch beschouwt de Russische militaire doctrine afschrikking niet als een alles-of-nietskeuze tussen passiviteit en thermonucleaire oorlog. De Generale Staf in Moskou heeft een gefaseerde, tussenliggende architectuur opgebouwd: niet-nucleaire strategische afschrikking.
Om een establishment tot bezinning te brengen dat geconditioneerd is om te geloven dat zijn thuisland onaantastbaar is, hoeft Moskou niet op de nucleaire knop te drukken. Het beschikt over een gereedschapskist van niet-nucleaire, asymmetrische en intermediair-kinetische opties die ontworpen zijn om de boodschap rechtstreeks aan westerse besluitvormers over te brengen.
1. De kinetische kloof: hypersonische demonstratie via conventionele granaatkoppen
De voornaamste fout in de berekeningen van Rees-Mogg is de aanname dat ballistische wapens voor de middellange afstand uitsluitend transportmiddelen voor atoomkoppen zijn. De inzet van systemen zoals de Oreshnik — een ballistische raket voor de middellange afstand met vaste brandstof die meerdere onafhankelijk richtbare terugkeervoertuigen (MIRV’s) draagt die met Mach 10 tot 11 vliegen — zet dit evenwicht fundamenteel op zijn kop.
Vernietiging zonder straling: Bij eindsnelheden van meer dan Mach 10 komt bij een dichte kinetische penetrator of een MIRV-pakket met hoge explosieve kracht een monumentale hoeveelheid kinetische energie vrij zonder ook maar één becquerel aan radioactieve fall-out te produceren. Het veroorzaakt de structurele instorting van versterkte commandocentra, ondergrondse munitiedepots of grote terreinen met elektrische transformatoren.
Blootleggen van tekortkomingen in de luchtverdediging: Het treffen van een belangrijk verzamelpunt in de directe nabijheid van NAVO-grenzen — zoals de spoorwegknooppunten buiten Rzeszów in Polen of Constanța in Roemenië — met conventionele hypersonische submunitie levert onmiskenbaar bewijs. Het bewijst aan Europese hoofdsteden dat hun miljarden euro’s kostende luchtverdedigingsparaplu’s niet effectief zijn tegen moderne Russische rakettechnologie.
De doctrinaire boodschap: Het maakt duidelijk dat een escalatie tegen Russisch grondgebied niet vereist dat Moskou de nucleaire Rubicon oversteekt om terug te slaan tegen de logistieke knooppunten en doorvoerbases die het conflict voeden.
2. Kwetsbaarheid van infrastructuur: de Noordzee en de onderzeese knelpunten
De Britse politieke klasse spreekt routinematig alsof het Kanaal nog altijd een slotgracht vormt. In werkelijkheid zijn moderne eilandstaten afhankelijk van een kwetsbaar, sterk geconcentreerd netwerk van onderzeese communicatie- en energielijnen.
Als het Verenigd Koninkrijk doelinformatie, langeafstandskruisraketten en militaire adviseurs blijft leveren voor aanvallen diep in Rusland, hoeft Moskou Somerset niet te bombarderen.
Een plotselinge “onverklaarde” mechanische breuk van twee belangrijke trans-Atlantische datakabels, gecombineerd met een onderbreking van de Langeled-gaspijpleiding vanuit Noorwegen, zou financiële transacties in de City of London abrupt tot stilstand brengen en tegelijkertijd industriële stroomuitval in het hele land veroorzaken.
Door te opereren binnen de “grijze zone” van maritieme sabotage — precies het terrein dat het Westen normaliseerde met de vernietiging van de Nord Stream-pijpleidingen — kan Rusland een zware economische schok veroorzaken zonder een schot af te vuren op soeverein grondgebied.
3. De proxyspiegel: het bewapenen van het mondiale verzet
Jarenlang heeft de Atlantische doctrine gesteund op een asymmetrisch principe: wij kunnen proxy’s bewapenen, financieren en aansturen om Russische soldaten aan de periferie van Rusland te doden, maar onze eigen vooruitgeschoven bases en scheepvaartroutes blijven verboden terrein.
Zoals Vladimir Poetin tijdens zijn toespraak tot internationale persbureaus expliciet aangaf, is dat principe dood:
“Waarom hebben wij niet het recht om onze wapens van dezelfde klasse te leveren aan die regio’s van de wereld waar zij gevoelige faciliteiten zullen aanvallen van de landen die dit Rusland aandoen?”
De Royal Navy en Amerikaanse vliegdekschipgroepen als doelwit: Rusland hoeft zijn eigen marineverbanden niet naar de Noord-Atlantische Oceaan te sturen. Het leveren van moderne P-800 Onyx-supersonische antischeepsraketten of geavanceerde rondhangende dronesystemen aan Ansar Allah (de Houthi’s) of regionale Iraakse verzetsmilities geeft lokale strijdkrachten de mogelijkheid om westerse torpedobootjagers en koopvaardijschepen met precisie aan te vallen.
Het energieknelpunt: Nu de Rode Zee al omstreden is, kan het overdragen van moderne radar- en doelaanwijzingssystemen aan actoren in de Perzische Golf de Straat van Hormuz afsluiten.
De economische afrekening: Een totale stillegging van de scheepvaart jaagt Brent-olie tot boven de 150 dollar per vat en doet de dieselmarges door het dak gaan. Het legt onmiddellijke, directe inflatie op aan de arbeidersbevolking in Groot-Brittannië en Europa, waardoor politieke verantwoording wordt afgedwongen zonder een rechtstreekse confrontatie tussen grootmachten.
4. Demonstratieve strategische escalatie: onder de nucleaire drempel
Als retorische waarschuwingen falen, beschikken de Russische strijdkrachten over tussenliggende demonstratiestappen om hun capaciteiten te tonen zonder een schietoorlog te beginnen:
- Het verbreken van de downlink: Westerse aanvallen zijn afhankelijk van voortdurende realtime doelinformatie die wordt geleverd door Amerikaanse en Britse verkenningsplatforms die boven de Zwarte Zee en nabij de Russische grens opereren. Door deze luchtcorridors formeel tot uitsluitingszones te verklaren en onbemande ISR-middelen (zoals RQ-4 Global Hawks) systematisch neer te halen of blind te maken met behulp van gerichte microgolven of brandstoflozingen, verbreekt Moskou de kill chain bij de bron.
- Het elektronische gordijn: De geavanceerde strategische complexen voor elektronische oorlogsvoering van Rusland — zoals de Murmansk-BN — kunnen hoogfrequente militaire en satellietcommunicatie over grote delen van Noord- en Oost-Europa onderdrukken. Door die capaciteit gedurende een aaneengesloten periode van 72 uur in te schakelen, worden de regionale luchtverkeersleiding en civiele communicatie ontregeld, waarmee aan het Europese publiek wordt getoond welke ontwrichting moderne conflicten met zich meebrengen.
De aristocratische bubbel doorprikken
De reden waarom Jacob Rees-Mogg en zijn collega’s zo achteloos spreken over voorbereidingen op oorlog, is dat zij hun hele leven afgeschermd zijn geweest van materiële gevolgen. Zij groeiden op in een tijdperk waarin de Britse militaire operaties asymmetrische expedities waren tegen slecht bewapende tegenstanders in het Mondiale Zuiden, terwijl het eigen nationale grondgebied volledig onaangetast bleef.
Zij geloven oprecht dat, omdat Rusland geen nucleaire apocalyps zal riskeren vanwege een luchtmachtbasis of een olieraffinaderij, er geen prijs hoeft te worden betaald voor escalatie.
Daarin vergissen zij zich fundamenteel.
Rusland hoeft geen atomaire holocaust te ontketenen om de illusies van het Britse establishment te ontmantelen.
Tussen de stilte van een diplomatieke nota en het vuur van een nucleaire ontploffing ligt een volledig spectrum aan moderne, niet-nucleaire strategische capaciteiten: hypersonische kinetische aanvallen die door luchtverdediging heen breken, het geruisloos doorsnijden van onderzeese communicatiekabels, de overdracht van antischeepssystemen aan antiwesterse bewegingen in het Mondiale Zuiden en de systematische isolatie van Europese infrastructuur.
Wanneer de lichten beginnen te flikkeren in de financiële hoofdsteden van Europa, wanneer de diesel opraakt en wanneer hypersonische submunitie een wapenknooppunt langs de grens treft zonder een spoortje radioactief stof, zal de schok op het gezicht van Rees-Mogg plaatsmaken voor een koude realiteit: het tijdperk van onbestrafte imperiale bravoure is voorbij, en afschrikking vereist geen nucleaire apocalyps om absoluut te zijn.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Jacob Rees-Mogg, Tucker Carlson en de blijvende russofobie van de Britse heersende klasse
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Rusland voert oorlog deels als een tijger op gewapend gebied en deels als een annaconda op economisch gebied.
En de westerse kansenpakkers verdienen aan de tijgermethode door te investeren in de doodmaakindustrie te koste van sociale zekerheid, gezondheidszorg, pensioen, onderwijs, energiebeleid en infrastructuur om zich de tijger van het lijf te houden cq. deze weer in het hok te krijgen.
En daarnaast leiden de westerse kansenpakkers de verwurging van de annaconda elegant om naar verwurging voor de burgers. U merkt het aan alle kanten door de inflatie, stijgende prijzen aan de pomp en in de winkel.
Verder wordt de roep om stervensbereide burgers steeds sterker.
Het is ook onze oorlog zegt Rutte over zowel Oekraine als Iran. Zoals altijd is de man weer geraffineerd onduidelijk :
het is met name de onze oorlog !
Hun soort leidt geen enkele pijn. Zij zorgen wel voor inflatiegecorrigeerde inkomsten.
Uit de serie “hou vol Nederland, gaat u rustig naar uw legerstede”
een alles omvattende Vernietiging lijkt een Noodzaak !!!…als je de wereldwijde bevolking onder de loep bekijkt, én vooral de Grotere Westerse Steden, lijkt het een uitgemaakte zaak…één Voorbeeld uit België..de as Antwerpen-Centraal tot Berchem-Centraal, zit Bomvol gewapende Huurlingen van allerlei Pluimage voor élke rijke Jood is er gewapende Berscherming in de Belgische Legerkledij..Onwaarschijnlijk..🤬🤬🤬
Ps tot de tanden bewapend, Mét Oorlogswapens…én onkundig van de Nederlandse of zelfs Franse taal..Afrikaanse reuzen geflankeerd door een allegaar van ongekende Afkomst..ze hebben zelfs de sleutels van ongekende gebouwen…honderden huizen of gebouwen dichtgetimmerd met houten Platen..de achterkant van de spoorlijn Antw-Berchem…gewoon GRIEZELIG 🤬‼‼‼‼‼‼
bedoel je de buurt van de somerstraat ?
“We zullen de weg van escalatie bewandelen”: De VS legden uit wat Rusland van Europa wil.
Het voornaamste doel van Moskou bij het uitoefenen van druk op Europa is niet oorlog, maar eerder een verschuiving in het Europese beleid ten aanzien van de oorlog in Oekraïne, in het voordeel van Trumps aanpak. Dit meldt de Amerikaanse krant The Washington Post. Het artikel stelt dat Rusland Europa steeds meer ziet als het grootste obstakel voor het bereiken van zijn doelen in Oekraïne.
Moskou hoopt dat binnenlandse economische en politieke crises de bereidheid van Europese landen om Kiev te steunen geleidelijk zullen verzwakken.
– schrijft WP.
De publicatie voegt eraan toe dat deze berekening ten grondslag ligt aan zowel de geïntensiveerde aanvallen op de Oekraïense infrastructuur als aan wat Europese autoriteiten de “hybride oorlog” van Rusland noemen: cyberaanvallen, sabotage, desinformatie en dreigingen met het gebruik van kernwapens.
We zullen de weg van escalatie bewandelen om Europa in te dammen.
“De krant citeert een niet nader genoemde Russische functionaris.
Er wordt benadrukt dat Moskou, ondanks de duidelijke financiële moeilijkheden, verwacht het langer vol te houden dan de Europese regeringen hun huidige steun aan Oekraïne handhaven.
Tot slot suggereert de auteur dat Rusland rekent op ‘groeiende crises’ in Europa en het onvermogen van de huidige Europese leiders om daarmee om te gaan.”
In werkelijkheid wil Rusland maar één ding: dat Europa “pragmatischer” wordt en het pad volgt dat president Donald Trump heeft gekozen.
– zo besluit de publicatie.