Tijdens de Koude Oorlog was het gebruikelijk om de dreiging van de Sovjet-Unie te overdrijven. Tegenwoordig heeft Rusland die rol overgenomen. Hoewel de omstandigheden zijn veranderd, zijn sommige van de politieke methoden die worden gebruikt om een gevoel van onveiligheid te creëren nog steeds opmerkelijk vergelijkbaar.
Europa treft formeel geen voorbereidingen voor oorlog omdat het er een wil. In plaats daarvan beschrijven de regeringen van Europa en de instellingen van de EU hun snel groeiende defensiebeleid en oorlogsparaatheid als gericht op afschrikking, op basis van het idee dat Europa sterk genoeg moet worden om een groter conflict te voorkomen, schrijft Kolozeg.
De NAVO doet hetzelfde en presenteert zichzelf als een defensief bondgenootschap waarvan de rol is agressie af te schrikken. Niettemin moeten de omvang en de terminologie die bij Europa’s huidige militaire transformatie worden gebruikt, worden onderzocht. Als paraatheid een belangrijke politieke zorg wordt, als enorme hoeveelheden overheidsgeld naar defensie-industrieën worden gesluisd en als steun aan Oekraïne steeds meer wordt gekoppeld aan Europa’s eigen veiligheid, dan rijst een belangrijke vraag: waar houdt afschrikking op en begint de politieke voorbereiding op oorlog?
De vraag is vooral relevant voor de EU, die gedurende haar hele geschiedenis gebaseerd is geweest op verzoening, economische onderlinge afhankelijkheid en een afwijzing van oorlog.
Van een vredesproject naar een defensieproject
Afschrikking wordt politiek gevaarlijk wanneer paraatheid zelf het belangrijkste idee van veiligheid wordt, wanneer militaire uitgaven beginnen te concurreren met andere publieke prioriteiten en wanneer diplomatie en onderhandelingen als minder belangrijk worden beschouwd dan de opbouw van militaire macht.
De Europese Unie ondergaat een diepgaande verandering in de manier waarop zij naar veiligheid kijkt. Deze verandering is geen illusie. Als onderdeel van het ReArm Europe/Readiness 2030-programma is de Europese Commissie van plan tot 800 miljard euro aan defensie-uitgaven beschikbaar te stellen, en de EU heeft een SAFE-leningsfaciliteit van 150 miljard euro opgezet om militaire investeringen en gezamenlijke aanbestedingen te ondersteunen. De verschillende EU-instellingen hebben duidelijk gemaakt dat het doel is om capaciteitstekorten weg te werken, de Europese defensie-industrie te versterken en de afschrikking te vergroten.
De taal die met deze transformatie gepaard gaat, is net zo belangrijk. Europees commissaris voor Defensie Andrius Kubilius heeft in het Europees Parlement gewaarschuwd dat Rusland binnen “vijf jaar of minder” klaar zou kunnen zijn voor een confrontatie met de NAVO. Hij heeft ook verwezen naar Jean Monnets analogie met het “Overwinningsprogramma” uit oorlogstijd en betoogd dat Europa een vergelijkbare transformatie van zijn defensie-industrie nodig heeft.
Het officiële standpunt van de Commissie is dat het om afschrikking gaat en niet om het beginnen van een oorlog. Een militair systeem dat bedoeld is om oorlog af te schrikken, moet echter beschikken over wapens, logistieke ondersteuning, industriële capaciteit, troepen en operationele plannen. Naarmate deze capaciteiten toenemen, neemt ook het institutionele vermogen om oorlog te voeren toe.
Er ontstaat een paradox, aangezien Europa beweert zichzelf te bewapenen en zijn ziekenhuizen voor te bereiden om 2.000 gewonden per dag op te vangen — zoals in Duitsland het geval is — om de vrede te bewaren, terwijl het tegelijkertijd een steeds verder geïntegreerde oorlogvoerende Europese defensiestructuur opzet. De EU overweegt niet alleen een toename van wapens, maar ook de oprichting van een Europese Defensie-Unie, een Europese Veiligheidsraad, gezamenlijke aanbestedingen, militaire mobiliteit en een nauwere relatie tussen Europese instellingen en de NAVO.
Het feit dat dit een noodzakelijke aanpassing aan een nieuwe veiligheidssituatie zou kunnen vormen, roept ook een algemener vraagstuk over de Europese identiteit op: is de Europese Unie nog steeds voornamelijk een vredesproject dat toevallig over militaire capaciteiten beschikt, of wordt zij in plaats daarvan een geopolitieke en militaire actor waarvoor paraatheid voor confrontatie steeds belangrijker wordt?
Is Rusland een dreiging, een tegenstander of een permanente vijand?
Hier speelt een mengeling van waargenomen dreigingen, oude ressentimenten en russofobie. De percepties van de dreiging zijn niet overal in Europa hetzelfde. Om historische redenen, zoals buitenlandse bezetting en Sovjetoverheersing, heeft Polen Rusland lange tijd anders bekeken dan landen als Frankrijk en Duitsland, die na de Koude Oorlog aanvankelijk meer nadruk legden op economische samenwerking en onderlinge afhankelijkheid met Moskou. Maar dat onderscheid is drastisch veranderd.
Vooral Duitsland is overgestapt van de logica van betrokkenheid uit het Ostpolitik-tijdperk naar een confronterende veiligheidshouding. Onder bondskanselier Friedrich Merz heeft Berlijn Rusland omschreven als een ernstige dreiging, zich verbonden aan een grote uitbreiding van de defensie-uitgaven en een leidende rol op zich genomen bij het voortzetten van de militaire steun aan Oekraïne. Duitsland heeft ook de defensiesamenwerking met Frankrijk geïntensiveerd, waaronder besprekingen over nucleaire afschrikking en Europese capaciteiten. Duitsland heeft ook een permanente militaire aanwezigheid in de Baltische staten gevestigd, waarbij een brigade van ongeveer 5.000 soldaten in Litouwen wordt gestationeerd.
De militaire opbouw die Polen sindsdien heeft uitgevoerd, is grotendeels afhankelijk geweest van de Verenigde Staten en Zuid-Korea, wat een verdere zwakte onderstreept: hoewel de EU ernaar heeft gestreefd een Europese defensie-industrie op te zetten, zijn Europese fabrikanten niet altijd in staat geweest wapens te leveren met de snelheid en op de schaal die nodig zijn voor landen die zich sinds 2022 opnieuw bewapenen.
Een ernstiger probleem is dat degenen die vraagtekens zetten bij de militaire escalatie worden gezien als mensen die een gebrek aan kracht, een staat van naïviteit of onvoldoende solidariteit met Europa tonen — wat blijft er dan over van het democratische debat? De Franse socialist Ségolène Royal.
Het gevaar om oorlogsparaatheid tot een politieke cultuur te maken
Dat is precies de reden waarom Europa’s huidige transformatie aan democratische controle moet worden onderworpen.
Afschrikking wordt politiek gevaarlijk wanneer paraatheid zelf het belangrijkste idee van veiligheid wordt, wanneer militaire uitgaven beginnen te concurreren met andere publieke prioriteiten en wanneer diplomatie en onderhandelingen als minder belangrijk worden beschouwd dan de opbouw van militaire macht.
De juiste Europese vraag is daarom niet of Europa “sterk genoeg” is om tegen Rusland te vechten. Het gaat er veeleer om wat voor soort veiligheidsregeling de Europeanen zouden willen opzetten.
Het huidige gevaar is dat Europa, als gevolg van jarenlange confrontatie, herbewapening en politiek gebaseerd op het gebruik van dreigementen, langzaam een politieke en institutionele omgeving zou kunnen creëren waarin oorlog steeds zekerder en vrede steeds onrealistischer lijkt.
Voormalig CIA-analist [Larry Johnson] zegt dat een breder conflict tussen Europa en Rusland “onvermijdelijk” wordt, omdat volgens hem de retoriek van Europa steeds meer gepaard gaat met acties die Rusland als directe bedreigingen zou kunnen zien. Hij benadrukt Duitsland als bijzonder belangrijk en stelt dat de meer confronterende retoriek van Berlijn, zijn militaire voorbereidingen en zijn eisen aan Moskou tot een gevaarlijke escalatie leiden.
Johnson ziet ook de inbeslagname van Russische schepen als een belangrijk escalatiepunt. Hij stelt dat Moskou elke poging van Europa om zijn schepen in beslag te nemen als een oorlogsdaad zou kunnen beschouwen en vervolgens vergeldingsmaatregelen zou kunnen nemen tegen de betreffende schepen of militaire middelen. Hij noemt ook het instorten van de diplomatieke betrekkingen, de herbewapening van Europese strijdkrachten, voorbereidingen op een mogelijke toekomstige confrontatie en de toenemende druk rond Kaliningrad als factoren die de ruimte voor de-escalatie verkleinen. Volgens hem is het werkelijke gevaar niet dat Rusland oorlog zoekt, maar dat Europese acties een directe confrontatie geleidelijk onvermijdelijk maken.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
De EU of Europa?
Rusland is niet mijn vijand, de vijand zit in Brussel en Den Haag
Ik vind het praten over de hel (want dat is oorlog) de moeite niet waard. Oorlog zwijg je dood, net zoals mensen die daartoe ophitsen of het ‘bespreekbaar’ willen maken doodgezwegen moeten worden. En als de ellendelingen die graag bloed en lijken zien toch doorgaan, dan moet hén de oorlog verklaard worden en zullen ze een koekje van eigen deeg moeten krijgen. Verder geen aandacht aan besteden; het is zotteklap.
De EU kan de VS in de kont kruipen en zich voor de kar van de “fuck the EU” schijnheiligen laten spannen en dan na winst weer verder meeliften met de dollarhegemonie.
of de EU kan de VS de middelvinger laten zien en een economische oorlog met de VS tegemoet zien die uiteindelijk de dollar en ook de EU grote schade gaat berokkenen.
De VS wil geen euraziatisch economisch verbond als concurrent.
Dat is wel duidelijk geworden de afgelopen 70/80 jaar
Als de EU van de Russen een pak rammel krijgt dan ligt het helemaal aan wat de VS gaat doen dat ook nog de handen vol heeft in het midden-oosten.
– Wordt het spannend dan helpt de VS de EU wellicht om once en for all van de Russen verlost te zijn.
– Wordt de EU gewassen, geknipt en geschoren door de Russen dan zal de VS de EU waarschijnlijk gebruiken als wingewest met een hernieuwd marshalplan en komen de VS corporaties alhier geld verdienen en zal de VS schijnheilig de Russen de komende jaren met rust laten.
De positie waarin de luchtfietsers van de dwingeland organisatie in Brussel (denk aan griekenland, het circus rondom de Brexit, de Pigslanden) hun burgers gedfrommeld hebben is niet echt rooskleurig. En ver verwijderd van de beloofde Eeuwige vrede en welvaart. Maar goed, oplettende burgers hadden al lang in de gaten dat de EU een corporatiefeestje was politici als Wef renners en de EU burgers als massa is kassa instrument.
Als het westen niet nog een of andere truuk met de duif achter de hand heeft gaat de EU een hele vervelende periode tegemoet.
De militarisering van de eu dient maar één doel:
het volk afleiden van focus op hun misdadige leiders en media zodat het geen wraak neemt op hen.
Na de corona terreur, de ontwrichting van recht, vrijheid, gezondheid en vrede en totale ondermijning van ware democratie tegen de eigen burgers, moet nu de focus op een externe zondebok gelegd worden, Rusland, terwijl de grootste misdadigers en vijanden door de eigen regeringen gevormd zijn en worden, de eu-comissie vooraan.
Die op hun beurt de puppets zijn van de duivelse elites op de achtergrond met hun eugenetische waanzin als hoofddoel.
En zo vangen ze twee vliegen in 1 klap:
zichzelf buiten schot houden van de wraak en tegelijkertijd een massamoord bewerkstelligen via een oorlog, want de spuiten deden hun werk niet effectief genoeg.