Tot voor kort wist ik maar weinig over de Houthi’s, een islamitisch rebellenleger in Jemen dat zichzelf de Ansar Allah-beweging noemt. Maar daar kwam verandering in toen hun bliksemsnelle militaire opmars eerder deze maand plotseling de krantenkoppen van de internationale media haalde en de wereldwijde oliemarkten drastisch op hun kop zette.
De Houthi’s rukten op langs de kust van de Rode Zee en versloegen moeiteloos de Saoedische troepen die al lange tijd tegen hen werden ingezet; deze troepen sloegen in paniek op de vlucht en lieten al hun militaire uitrusting achter. Hierdoor konden de Houthi’s snel een aantal lokale steden en diverse eilanden voor de kust veroveren, schrijft Unz.
Onder normale omstandigheden zouden militaire gevechten in Jemen nauwelijks veel wereldwijde aandacht trekken. Maar dankzij de overwinningen van de Houthi’s konden zij hun controle over de scheepvaartroutes in de Rode Zee rond de smalle Straat van Bab al-Mandab volledig consolideren, waarmee zij hun dreigement om alle Saoedische scheepvaart te blokkeren aanzienlijk kracht bijzetten.
Kort nadat de Iraniërs begin februari waren aangevallen door Amerikaanse en Israëlische troepen, hadden zij de Straat van Hormuz afgesloten voor het olieverkeer van Amerikaanse bondgenoten, waaronder de Saoedi’s. Maar de Saoedi’s maakten vervolgens gebruik van een lange oost-west-pijpleiding om hun ruwe olie met succes naar de haven van Yanbu aan de Rode Zee te transporteren en van daaruit te exporteren.
Zo hebben de Saoedi’s de afgelopen zes maanden 4-5 miljoen vaten per dag via de Rode Zee kunnen exporteren. Dit was een van de belangrijkste factoren die de wereldwijde impact van de Iraanse afsluiting van de zeestraat hebben verminderd, maar de Houthi’s hebben die route nu plotseling geblokkeerd.
Erger nog: tegelijk met dat plotselinge grondoffensief van de Houthi’s heeft een golf van krachtige drones, naar verluidt afgevuurd door Iraakse strijdkrachten die aan de kant van Iran staan, de Saoedische pijpleiding op talrijke plaatsen ernstig beschadigd, waardoor die olie-exporten maandenlang volledig zijn stilgelegd totdat de pijpleiding kon worden gerepareerd. Een groot deel van die olie was bestemd voor Europa, en de Saoedi’s verklaarden dat onder uitzonderlijke omstandigheden van overmacht hun Europese afnemers gedurende ten minste de komende paar maanden geen leveringen zouden ontvangen.
Door deze combinatie van gebeurtenissen verdwenen dagelijks miljoenen vaten olie van de wereldmarkten en schoten de prijzen onmiddellijk omhoog. Het wereldwijde brandstoftekort als gevolg van de oorlog in Iran, dat al lang was voorspeld maar relatief traag op gang kwam, is nu plotseling met een enorme knal opgedoken.
Dit waren uiteraard dramatische en belangrijke ontwikkelingen, met gevolgen voor de wereldeconomie, het verloop van onze aanhoudende oorlog in Iran en de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen die nu nog maar een paar weken verwijderd zijn.
Maar als we wat dieper op deze gebeurtenissen ingaan, lijkt het erop dat de mogelijke geopolitieke gevolgen op langere termijn wellicht nog groter zijn dan deze onmiddellijke resultaten.
Al jaren was ik me vaag bewust van het bestaan van de Houthi’s; ik wist dat ze al geruime tijd een burgeroorlog voerden tegen de regering van Jemen, die werd gesteund door militaire troepen gefinancierd door de Saoedi’s en de VAE.
Hoewel de Houthi’s zich op het slagveld goed staande hadden gehouden, had de enorme politieke invloed van de rijke Saoedi’s en de andere Arabische Golfstaten het Westen ertoe bewogen een meedogenloze belegering op te leggen aan de door de Houthi’s gecontroleerde gebieden, waarbij de invoer van voedsel, medicijnen en andere essentiële goederen werd verboden. Jarenlange grootschalige Saoedische bombardementen hadden ook een groot deel van de lokale civiele infrastructuur verwoest, en volgens schattingen van de VN had de combinatie van deze twee factoren geleid tot honderdduizenden burgerslachtoffers door de jaren heen. Maar ondanks dat bijna de hele wereld zich tegen hen had gekeerd, hadden de vastberaden Houthi’s nooit een centimeter toegegeven.
De plotselinge opkomst van de Houthi’s leidde echter tot interviews met talrijke deskundigen die de regio goed kennen, die hun achtergrond bespraken. Toen ik hiernaar ging luisteren, ontdekte ik al snel dat veel van de informatie die ik terloops had opgestoken uit jarenlange, sporadische berichtgeving in de media, ernstig was verdraaid.
De Houthi’s waren oorspronkelijk in 2003 begonnen als een Jemenitische rebellenbeweging onder leiding van een religieuze leider genaamd Hussein al-Houthi.
Hoewel hij het jaar daarop door de regering werd gedood, zorgde zijn vroege leiderschapsrol ervoor dat hun politieke vijanden die nogal marginaliserende en respectloze naam aan de organisatie konden toekennen, waarmee werd gesuggereerd dat ze slechts een groep opstandige stamleden waren. Maar tegen 2014 hadden die zogenaamde Houthi’s de hoofdstad van Jemen, Sanaa, veroverd, evenals gebieden waar zo’n 70-80% van de totale bevolking woonde.
Een rebellenbeweging die de afgelopen twaalf jaar zowel de hoofdstad als de overgrote meerderheid van de Jemenitische bevolking onder controle heeft gehouden, is uiteraard al lang de de facto nationale regering van Jemen geworden. Maar de Houthi’s stonden zowel tegenover de Saoedi’s als de Israëli’s uiterst vijandig en onderhielden vriendschappelijke betrekkingen met Iran, dus verzwegen onze notoir oneerlijke wereldwijde media dat zij over Jemen regeerden en bleven ze hen afschilderen als louter “rebellen“.
Aangezien bijna iedereen hen terloops de Houthi’s noemde, kan het geen kwaad om dat te blijven doen, maar in plaats van die naam of zelfs Ansar Allah zouden ze het meest terecht de regering van Jemen moeten worden genoemd. Het recente militaire offensief was dus in feite een succesvolle actie van de Jemenitische regering om die delen van haar nationale grondgebied terug te winnen die nog steeds bezet waren door door Saoedi-Arabië gesteunde buitenlandse huurlingen.
Toen ik me eenmaal realiseerde dat het conflict in feite tussen Jemen en Saoedi-Arabië speelde, zag ik de zaken plotseling in een heel ander licht.
Vóór de ontdekking van olie, meer dan een eeuw geleden, werd het uitgestrekte binnenland van het Arabische Schiereiland beschouwd als waardeloze, lege woestijn en werden de bewoners gezien als onwetende, rondtrekkende stamleden. Het kustgebied van Jemen werd daarentegen altijd als veel ontwikkelder en geavanceerder beschouwd.
Sindsdien heeft een enorme zee van onverdiende olierijkdom de Saoedi’s tot wereldwijde invloed verheven, en hetzelfde geldt voor veel van hun naburige Arabische Golfstaten. Maar veel Jemenieten blijven deze volkeren verachten als het regionale equivalent van de ‘Beverly Hillbillies’ uit de beroemde televisieserie uit de jaren zestig.
Dus hoewel onze bevooroordeelde media Saudi-Arabië, de VAE, Qatar en de andere oliestaten doorgaans afschilderen als ontwikkelde landen en de Houthi’s als wilde stamleden, geloven laatstgenoemden met enige rechtvaardiging dat de werkelijke feiten juist het tegenovergestelde zijn. De Iraniërs kleineren al die genoemde landen inderdaad stelselmatig als louter corrupte en incompetente familiedictaturen die rijk zijn geworden door het geluk dat er enorme natuurlijke hulpbronnen op hun grondgebied zijn gevonden. De gemakkelijke militaire overwinning van de verarmde Jemenitische Houthi’s op de rijkelijk gefinancierde Saoedische strijdkrachten ondersteunt dit standpunt, evenals het feit dat Jemen blijkbaar het grootste deel van zijn eigen geavanceerde wapens produceert, terwijl de Saoedi’s vrijwel geen dergelijke industriële capaciteiten hebben.
In 1944 had president Franklin Roosevelt zijn beroemde ontmoeting met koning Ibn Saud, waarbij hij de Saoedi’s en de andere Arabische Golfstaten Amerikaanse militaire bescherming aanbood in ruil voor toegang tot en invloed op hun olievoorraden. Maar al onze bases in de Perzische Golf zijn inmiddels vernietigd door Iraanse raketten, waardoor we uit de regio zijn verdreven. Volgens berichten in de media werden de dringende verzoeken van de leider van Saoedi-Arabië afgewezen toen hij zijn vriend, president Donald Trump, tweemaal belde met het dringende verzoek om Amerikaanse luchtaanvallen om de oprukkende Houthi’s tegen te houden.
Saudi-Arabië heeft onlangs een veelbesproken defensief verbond gesloten met Pakistan en Turkije, maar hoewel beide landen over sterke strijdkrachten beschikken, hebben ze tot nu toe geweigerd zich te mengen in het conflict met Jemen. Jarenlang hebben de Saoedi’s Egypte aanzienlijke financiële steun verleend, maar ook dat land heeft de Saoedi’s blijkbaar niets meer dan woorden van publieke steun gegeven.
We moeten erkennen dat het enige wat de Saoedi’s andere landen te bieden hebben hun enorme rijkdom is, maar dat er in de loop der jaren roekeloos enorme bedragen zijn verkwist. Nu hun huidige olie-export sterk is afgenomen, lijken de Saoedi’s onder aanzienlijke financiële druk te staan; onlangs hebben ze hun prestigeproject LIV Golf faillissement laten aanvragen en zijn ze zelfs dringend op zoek naar een internationale lening van 8 miljard dollar.
De Saoedi’s beschikken uiteraard over een enorme opgebouwde rijkdom, maar het grootste deel daarvan blijft in de vorm van Amerikaanse financiële activa, waarvan de liquidatie een beurscrash op Wall Street zou kunnen veroorzaken of op zijn minst de rente zou kunnen opdrijven. Aangezien de tussentijdse verkiezingen nog maar een paar weken verwijderd zijn, zou de regering-Trump hen waarschijnlijk verbieden dergelijke stappen te nemen. Vandaar de bizarre behoefte van de Saoedi’s aan een grote internationale lening.
De afgelopen zes maanden van de oorlog met Iran hebben de geopolitieke verhoudingen in de regio drastisch veranderd, zoals zelfs degenen die het meest vijandig tegenover Iran staan met tegenzin hebben erkend.
Zo verklaarde de aartsneocon Robert Kagan enkele weken geleden dat Iran, door Amerika te verslaan en uit de Perzische Golf te verdrijven, zich nu aan het vestigen was als de dominante regionale hegemon – een verbazingwekkend oordeel van de medeoprichter van het PNAC.
Gezien dit bredere kader suggereerden de plotselinge tekenen van aanzienlijke Saoedische kwetsbaarheid dat zich wellicht enkele dramatische ontwikkelingen zouden gaan ontvouwen.
Als jarenlang stafchef van voormalig minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell maakte kolonel Larry Wilkerson decennialang deel uit van de binnenste kringen van de Amerikaanse discussies over nationale veiligheid, wat hem het zelfvertrouwen gaf om soms behoorlijk gewaagde uitspraken te doen. In een interview van meer dan een week geleden speculeerde hij dat de met Iran gelieerde Houthi’s, nadat ze de Saoedische strijdkrachten in hun eigen land volledig hadden verslagen, wellicht zouden besluiten om Saoedi-Arabië zelf binnen te vallen en de regering omver te werpen.
Op dat moment wist ik niet zo goed hoe serieus ik Wilkersons terloopse opmerkingen moest nemen, maar in een recenter interview met prof. Glenn Diesen enkele dagen geleden legde hij juist heel sterk de nadruk op precies die kwestie, waarbij hij betoogde dat het land dat de wereld al lang kent als Saoedi-Arabië binnenkort wel eens zou kunnen “verdwijnen“.
Alastair Crooke is al decennia lang actief in het Midden-Oosten, eerst als hooggeplaatst MI6-officier en daarna als Brits diplomaat en invloedrijk vredesonderhandelaar. In een interview een dag later zei hij vrijwel hetzelfde.
Zoals Crooke uitlegde, veroverde en onderwierp Ibn Saud meer dan een eeuw geleden de vele andere stammen van het Arabische schiereiland, waarmee hij een land stichtte dat hij vervolgens naar zijn eigen familie vernoemde. Maar generaties lang zijn veel van die grote en machtige stammen onrustig gebleven en koesteren ze diepe wrok over wat er is gebeurd. Dus als de centrale Saoedische regering als zwak en kwetsbaar zou worden gezien, zouden ze in opstand kunnen komen om die politieke regeling uit het verleden teniet te doen, vooral als ze aanzienlijke militaire steun van Jemen zouden krijgen.
Een mogelijke aanleiding voor zo’n ineenstorting van Saoedi-Arabië zou kunnen liggen in bepaalde gebeurtenissen uit het begin van de jaren dertig die mij volkomen onbekend waren. Terwijl Ibn Saud met Britse steun zijn nieuwe land aan het stichten was, veroverde en annexeerde hij met succes drie provincies van Jemen, en de daaropvolgende regeringen van dat land hebben zich nooit bij dat verlies neergelegd. Die gebieden zijn blijkbaar veel rijker en vruchtbaarder dan het grootste deel van de onbegaanbare woestijn van Arabië, en de lokale stammen die daar wonen, onderhouden nog steeds sterke banden met hun Jemenitische verwanten aan de andere kant van de grens.
Chas Freeman geldt als een van onze meest vooraanstaande diplomaten en was tijdens de Golfoorlog van 1991 de Amerikaanse ambassadeur in Saoedi-Arabië. In een interview van een paar dagen geleden vertelde hij hetzelfde verhaal over de bittere wrok van de Jemenieten over die verloren provincies.
Als de Jemenitische Houthi’s dus hun duidelijke militaire superioriteit ten opzichte van de Saoedi’s en de door Saoedi-Arabië gesteunde troepen blijven tonen, zouden ze kunnen besluiten dat de tijd eindelijk rijp is om het gebied terug te winnen dat ze bijna een eeuw geleden verloren hebben. Als ze dat zouden doen door het Saoedische leger op het huidige Saoedische grondgebied te verslaan, zou zo’n dramatische uitkomst gemakkelijk de ineenstorting en het uiteenvallen van dat uiterst rijke maar zwakke land in gang kunnen zetten.
Sinds de oprichting wordt Saoedi-Arabië gecontroleerd door de extremistische wahhabistische stroming binnen de soennitische islam, en daarom heeft het land zijn sjiitische minderheid van 10-15% vaak slecht behandeld. In maart merkte ik al op dat deze onderdrukte minderheid sterk geconcentreerd was in het gebied met de belangrijkste Saoedische olievelden, en ook Freeman benadrukte dat belangrijke feit.
Daarom zou het logisch zijn dat het sjiitische Iran en het sjiitische Irak hun lang onderdrukte sjiitische geloofsgenoten in Saoedi-Arabië zouden helpen bij het verkrijgen van hun onafhankelijkheid, vooral gezien de enorme olierijkdom waarover deze laatsten dan de controle zouden krijgen. Andere buurlanden van Saoedi-Arabië zouden kunnen meewerken door ook delen van het grondgebied in te nemen waarop zij een of andere aanspraak hadden of zouden kunnen verzinnen, terwijl de vele ontevreden Saoedische stammen in opstand zouden komen tegen de zittende regering.
In datzelfde artikel uit maart had ik ook gesuggereerd dat het mogelijke lot van de Saoedi’s wellicht gedeeld zou worden door enkele van de andere, kleinere Arabische Golfstaten:
Zo maakte het Koninkrijk Bahrein ooit deel uit van Perzië en hoewel de bevolking overwegend sjiitisch is, wordt het met ijzeren hand geregeerd door een soennitische vorst, zodat de Iraniërs het wellicht weer in hun land zouden opnemen. De bevolking van de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) bedraagt iets meer dan een miljoen, en aangezien het de Amerikaanse aanval heeft gesteund, zou Iran het land ook als vergelding kunnen innemen.
Een van de voorwendsels voor Saddams invasie van Koeweit in 1990 was dat de kleine, olierijke staat van oudsher als een Iraakse provincie werd beschouwd. Nu Irak wordt geregeerd door sjiieten die nauw verbonden zijn met Iran, zou Koeweit, mocht het zich in de oorlog laten meeslepen, door de Irakezen kunnen worden binnengevallen en opnieuw geannexeerd. Een dergelijke actie zou de uitkomst van onze zegevierende Golfoorlog van 1991, die het begin markeerde van het unipolaire tijdperk van Amerika, volledig tenietdoen.
Deze bestaande Arabische Golfstaten zijn pas ontstaan in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog en de ineenstorting en desintegratie van het verslagen Ottomaanse Rijk, waarbij het zegevierende Groot-Brittannië veel van deze nieuwe staten heeft uitgesneden en hun grenzen heeft vastgesteld. Het zou dus zeker niet onmogelijk zijn als een beslissende Iraanse overwinning op Amerika, meer dan een eeuw later, ook ingrijpende veranderingen in de regionale kaart in gang zou zetten.
Mocht een van deze dramatische ontwikkelingen plaatsvinden, dan zal de primaire oorzaak uiteraard de roekeloze domheid van de regering-Trump zijn geweest om Iran aan te vallen, waardoor een oorlog werd ontketend die nu verloren lijkt te zijn. Maar een belangrijke secundaire factor zou de even roekeloze domheid van de Saoedische regering zijn geweest om hetzelfde te doen tegen de zeer hardnekkige Houthi-strijdkrachten in Jemen.
Vanaf oktober 2023 trokken de Houthi’s wereldwijde aandacht toen ze de belegerde Palestijnen in Gaza steunden door alle met Israël geassocieerde scheepvaart op de Rode Zee te blokkeren, terwijl ze regelmatig raketten op Israël zelf afvuurden, ondanks luchtaanvallen door de regering-Biden. Deze blokkade door de Houthi’s leidde tot het faillissement en de sluiting van de belangrijke Israëlische haven Eilat aan de Rode Zee, en was de krachtigste vergeldingsmaatregel die ooit door welke regering dan ook werd genomen als reactie op de brute, aanhoudende slachting van burgers in Gaza door Israël.
Kort nadat Trump was teruggekeerd naar het Witte Huis, bespotte hij de zwakheid van Biden en beloofde hij de Houthi’s te verpletteren en een einde te maken aan hun blokkade, waarvoor hij een krachtige vliegdekschip-taskforce stuurde. Maar wekenlange aanvallen in het kader van Operatie Rough Rider slaagden er niet in de vastberaden Houthi’s te onderwerpen, terwijl het ons een paar van onze topvliegtuigen en meer dan een half dozijn geavanceerde Reaper-drones kostte, die elk tientallen miljoenen dollars kostten. Dus gaf Trump de poging uiteindelijk in mislukking op, terwijl hij luidkeels de overwinning uitriep, nadat hij had geleerd dat de Houthi’s zeer taaie en vastberaden strijders waren.
De oorlog van de Houthi’s tegen Israël was niet geheel eenzijdig en in augustus 2025 kwamen bij een succesvolle Israëlische raketaanval vele hoge Houthi-functionarissen om het leven. Maar ondanks dat zware verlies bleven de Houthi-strijdkrachten ongebroken en zetten zij hun aanvallen op de scheepvaart en Israël voort totdat er in oktober van dat jaar officieel een wapenstilstand in Gaza werd afgekondigd.
De Houthi’s waren sjiitische moslims die nauw verbonden waren met Iran. Toen Amerika en Israël eind februari van dit jaar plotseling hun grootschalige verrassingsaanval op dat laatste land lanceerden en de Iraniërs onmiddellijk terugsloegen door de Straat van Hormuz af te sluiten voor vrachtverkeer, werd alom verwacht dat de Houthi’s spoedig namens Iran de oorlog zouden betreden door hun blokkade van de Rode Zee te hervatten en deze uit te breiden naar de grote Saoedische olietransporten die nu vanuit de Perzische Golf werden omgeleid. Maar ondanks enkele openbare waarschuwingen deden ze dat niet.
In zijn vele interviews zei de Iraanse prof. Mohammad Marandi regelmatig dat zijn eigen regering de escalatie van hun olieblokkade in goede banen leidde en de Houthi’s in reserve hield voor later gebruik. Maar ik werd al snel sceptisch over deze verklaring, aangezien een dergelijke actie van de Houthi’s de effectiviteit van de Iraanse afsluiting van de Straat enorm zou hebben vergroot en de druk op president Donald Trump aanzienlijk zou hebben verhoogd, terwijl de aanhoudende grootschalige militaire aanvallen op Iran betekenden dat Amerika en zijn Israëlische bondgenoten al overbelast waren.
Een dergelijke inzet van de Houthi’s in de oorlog zou Iran enorm hebben geholpen, maar die bleef uit, waardoor ik tot de conclusie kwam dat de Iraniërs veel minder invloed op de Houthi’s hadden dan algemeen werd aangenomen.
Hoewel Trump er in 2025 niet in was geslaagd de Houthi’s te verslaan, hadden zij zware verliezen geleden, dus misschien waren ze enigszins terughoudend en niet geneigd om een nieuwe ronde van gevechten te beginnen. De enorme omvang van de aanvallen op Iran en de vroege, succesvolle moorden op zoveel Iraanse politieke en militaire topleiders zouden een belangrijke afschrikkende factor kunnen zijn geweest, wat de les van hun eigen verliezen aan leiders door toedoen van de Israëli’s en de Amerikanen nog eens onderstreepte.
Maar ik bedacht ook dat de eerdere blokkade van de Houthi’s alleen tegen de Israëli’s was gericht, niet tegen de Saoedi’s. Ondanks hun bittere vijandigheid jegens laatstgenoemden was er een wapenstilstand van kracht, en dat verklaarde waarschijnlijk waarom de Saoedische scheepvaart niet was tegengehouden. Het hervatten van een oorlog tegen de Saoedi’s zonder enige provocatie of excuus was waarschijnlijk in strijd met hun religieuze overtuigingen, en ik vroeg me af of die factor misschien niet hun verrassende stilzwijgen verklaarde. Hoewel moderne westerlingen bijna altijd een excuus zouden verzinnen om een wapenstilstand te verbreken als militaire overwegingen dat rechtvaardigden, waren de Houthi-leiders diepgelovig, zodat zij de zaken wellicht heel anders zagen en niet bereid waren hun belofte te breken, hoe voordelig dat ook zou kunnen zijn.
Een paar dagen geleden interviewde luitenant-kolonel Daniel Davis een vooraanstaande Jemenitische journalist, en deze bevestigde mijn vermoedens volledig door te zeggen dat de Houthi’s geloofden dat het verbreken van een wapenstilstand zou leiden tot goddelijke straf en waarschijnlijk tot een nederlaag in de oorlog. Het Engels van de gast was verre van perfect en had een zeer zwaar accent, en als traditionele Jemeniet droeg hij een gigantische gebogen dolk die hij aan het einde van de uitzending liet zien, maar hij gaf aanzienlijke inzichten in de Jemenitische perspectieven en de lokale geopolitieke situatie.
Als religieuze scrupules inderdaad een belangrijke factor waren geweest die de Houthi’s ervan weerhield de kwetsbare scheepvaart op de Rode Zee van hun gehate Saoedische vijanden te blokkeren, dan waren deze laatsten zeer onverstandig geweest door het langdurige bestand te verbreken en het conflict opnieuw aan te wakkeren.
Deze schending vond plaats in de nasleep van de begrafenisplechtigheden voor ayatollah Ali Khamenei, de 87-jarige Iraanse Opperste Leider die aan het begin van de oorlog samen met het grootste deel van zijn familie om het leven kwam. Nadat enkele weken later een tijdelijk staakt-het-vuren was ingesteld, organiseerden de Iraniërs een openbare begrafenisstoet voor hun martelaar, een van ’s werelds hoogstgeplaatste sjiitische geestelijken. In heel Iran en Irak trok deze zesdaagse ceremonie naar schatting 40 miljoen rouwenden, wat waarschijnlijk de grootste openbare bijeenkomst in de geschiedenis van de mensheid vormde.
Als sjiieten die Khamenei ten zeerste bewonderden, woonden de Houthi-leiders die dienst bij; ze waren erheen gevlogen met een Iraans vliegtuig. Maar toen ze terugkeerden naar Sanaa, werd de luchthaven getroffen door een Saoedische raketaanval; sommigen waren van mening dat deze flagrante schending van het staakt-het-vuren wellicht een mislukte moordaanslag was geweest, bedoeld om de Houthi-beweging te onthoofden. De woedende Houthi’s reageerden met enkele vergeldingsraketaanvallen op Saoedische doelen, en de meeste waarnemers, waaronder ikzelf, gingen ervan uit dat deze uitwisseling van vergeldingsacties het einde van de zaak betekende.
Maar de Houthi’s beschouwden het staakt-het-vuren nu als verbroken en wachtten op de beste gelegenheid om hun oorlog tegen de Saoedi’s volledig te hervatten, wat ze in juli deden toen het conflict tussen Amerika en Iran weer oplaaide. Na enige voorbereiding lanceerden ze vervolgens eerder deze maand hun grote grondoffensief.
Ironisch genoeg was het, volgens advocaat Robert Barnes, Trump zelf geweest die de Saoedi’s had aangemoedigd om het staakt-het-vuren te verbreken en de Houthi-delegatie op de luchthaven aan te vallen. Als dat zo is, waren de Saoedi’s natuurlijk woedend toen onze president hen later in de steek liet nadat hun strijdkrachten een zware militaire nederlaag hadden geleden.
Het bewijs van de kwetsbaarheid van Saoedi-Arabië nam dit weekend verder toe toen Houthi-raketten en -drones voor het eerst hun hoofdstad Riyad troffen, waardoor brandstofopslagfaciliteiten op King Khalid International Airport werden vernietigd en de luchthaven gedwongen werd te sluiten.
Al deze ontwikkelingen kwamen een paar dagen geleden aan bod in een nieuw interview met prof. Marandi.
Nu de Houthi’s zich volledig op de oorlog hebben gestort, voelde hij zich veel meer op zijn gemak om uit te leggen dat zij volledig onafhankelijke bondgenoten van de Iraniërs zijn, in plaats van onder enige vorm van controle te staan. Hij benadrukte dat zij zich buiten de oorlog tegen Iran hadden gehouden totdat de Saoedi’s op dwaze wijze het staakt-het-vuren hadden geschonden en hen in het conflict hadden meegesleept.
Deze dramatische mogelijke veranderingen in de kaart van de Perzische Golfregio zijn louter speculatief. Misschien zal Saoedi-Arabië worden opgedeeld, terwijl Bahrein, Koeweit en de VAE zullen worden opgeslokt en verdwijnen. De kans dat deze gebeurtenissen zich zullen voordoen is niet groot, maar gezien de enorme geopolitieke gevolgen zijn het plausibele scenario’s die het overwegen waard zijn.
Het militaire succes van Iran in het afgelopen halfjaar heeft de kans op bepaalde andere veranderingen in de regio echter aanzienlijk verkleind. Jarenlang hadden de neoconservatieve vijanden van dat grote en dichtbevolkte land met meer dan 90 miljoen ingezet op de versnippering ervan, in de hoop dat het zou kunnen worden gebalkaniseerd tot een reeks zwakke staatjes. Aan het begin van de recente oorlog hadden ze zelfs af en toe kaarten verspreid waarop zo’n versnipperd Iran te zien was. Maar Iran kwam als overwinnaar uit de strijd en versnippering is een lot dat is voorbehouden aan de verliezers.
Een van de belangrijkste redenen waarom Iran met zulke intense vijandigheid werd bekeken en voor vernietiging was bestemd, was dat het werd gezien als Israëls meest geduchte regionale rivaal. Zolang het ongeslagen en intact bleef, was de kans dat Israëls plannen voor territoriale uitbreiding zouden slagen veel kleiner.
Generaties lang hadden rechtse Israëli’s en de christelijke zionisten die hen steunden een visie op een Israël dat alle gebieden van de Nijl tot de Eufraat omvatte, aangezien deze volgens goddelijk gebod in het Oude Testament voor altijd aan het Joodse volk waren toegewezen.
Dit enorm uitgebreide Israël omvatte niet alleen de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, maar ook heel Jordanië en Libanon, het grootste deel van Syrië en zeer grote delen van Irak, Saoedi-Arabië en Egypte. De werkelijke grenzen van Israël omvatten dus bijna het hele Midden-Oosten, en steeds meer Israëli’s hebben hun vastberadenheid uitgesproken om dat project te verwezenlijken, waarbij ze van plan zijn de tientallen miljoenen mensen die momenteel die gebieden bewonen te doden, te verdrijven of tot slavernij te brengen. Op de kleding van rechtse Israëli’s waren vaak kleine kaartjes van dit toekomstige Groot-Israël te zien.
Zoals ik in een artikel van februari heb besproken, had Tucker Carlson slechts enkele dagen voor het uitbreken van de oorlog met Iran een lang interview met Mike Huckabee, de Amerikaanse ambassadeur in Israël, gepubliceerd. In hun gesprek verklaarde Huckabee een fervent voorstander te zijn van Israëls bijbelse rechten op het grootste deel van de hele regio, ongeacht welke andere landen die gebieden momenteel in bezit hadden.
Toen Carlson tijdens hun gesprek Huckabee onder druk zette, sprak deze zijn steun uit voor een dergelijke Israëlische territoriale uitbreiding en verklaarde hij: “Het zou prima zijn als ze alles zouden innemen.”
De afgelopen jaren hebben de Israëli’s Gaza bijna volledig verwoest, en sinds het begin van de oorlog met Iran hebben ze van de gelegenheid gebruikgemaakt om vrijwel hetzelfde te doen met Zuid-Libanon, de volgende fase van hun expansionistische agenda. De regering-Trump is nu van plan om Israël zo’n 40.000 bommen van één ton te leveren, een voldoende hoeveelheid munitie om een groot deel van die landen met de grond gelijk te maken.
Maar nu Iran de oorlog heeft gewonnen en de Amerikaanse troepen grotendeels uit de regio zijn verdreven, lijkt het zeer onwaarschijnlijk dat die hoop en dromen van een Groot-Israël nog werkelijkheid zullen worden.
Hoewel die Israëlische sentimenten de afgelopen jaren veel wijdverspreider en uitgesprokener zijn geworden, zijn ze zeker niet nieuw. Een van mijn allereerste artikelen voor American Pravda uit 2018 bevatte deze interessante beschrijving:
In 1983 publiceerde Amoz Oz, vaak omschreven als Israëls grootste romanschrijver, In the Land of Israel, dat lovende recensies kreeg. Dit boek was een verzameling van uitgebreide interviews met diverse representatieve figuren uit de Israëlische samenleving, zowel gematigde als extremistische, evenals enige aandacht voor de Palestijnen die ook onder hen leefden.
Van deze ideologische profielen was een van de kortste maar meest besproken profielen dat van een bijzonder hardline politicus, die niet bij naam werd genoemd maar waarvan bijna iedereen aannam dat het Ariel Sharon was – een conclusie die zeker werd ondersteund door de persoonlijke details en de fysieke beschrijving die werden gegeven. Vrijwel aan het begin vermeldde deze figuur dat mensen van zijn ideologische stroming onlangs door een vooraanstaande liberale Israëlische academicus waren bestempeld als “joodse nazi’s“, maar in plaats van dat etiket van de hand te wijzen, omarmde hij het volledig. Zo werd de persoon in kwestie in publieke discussies algemeen bekend als de ‘joodse nazi’.
Dat hij zichzelf in dergelijke bewoordingen beschreef, was nauwelijks overdreven, aangezien hij nogal opgetogen pleitte voor het uitmoorden van miljoenen vijanden van Israël, en voor de enorme uitbreiding van het Israëlische grondgebied door de verovering van naburige gebieden en de verdrijving van hun bevolking, samen met het onbeperkte gebruik van kernwapens als zij of iemand anders zich te sterk tegen dergelijke inspanningen zouden verzetten. Volgens zijn gewaagde mening waren de Israëli’s en de joden in het algemeen gewoon te soft en te zachtmoedig, en moesten zij hun plaats in de wereld heroveren door opnieuw een veroverend volk te worden, waarschijnlijk gehaat maar zeker gevreesd. Voor hem was het recente grootschalige bloedbad onder Palestijnse vrouwen en kinderen in Sabra en Shatila volstrekt onbelangrijk, en het meest betreurenswaardige aspect van het incident was dat de moordenaars de christelijke Falangisten waren, bondgenoten van Israël, in plaats van Israëlische soldaten zelf.
Nu is retorische overdrijving vrij gebruikelijk onder politici en zal de sluier van beloofde anonimiteit uiteraard menig tong losmaken. Maar kan iemand zich voorstellen dat een Amerikaanse of andere westerse publieke figuur zich in dergelijke bewoordingen zou uitlaten, laat staan iemand die in hogere politieke kringen verkeert? Tegenwoordig twittert Donald Trump soms om 2 uur ’s nachts een grove, verkeerd gespelde belediging, en de Amerikaanse media zijn daar vol afgrijzen over. Maar gezien het feit dat zijn regering lekt als een zeef, zouden we er zeker van gehoord hebben als hij routinematig tegen zijn vertrouwelingen zou opscheppen over het mogelijk afslachten van miljoenen mensen. Wat dat betreft lijkt er niet het minste bewijs te zijn dat de oorspronkelijke Duitse nazi’s zich in privé-kring ooit op die manier uitlieten, laat staan terwijl een journalist zorgvuldig aantekeningen maakte. Maar de “joodse nazi’s“ van Israël zijn een ander verhaal.
Voor zover ik me kan herinneren, was George Lincoln Rockwell in de jaren zestig de laatste, zelfs maar enigszins prominente figuur in het Amerikaanse openbare leven die zichzelf een ‘nazi’ noemde, en hij was veel meer een politieke performancekunstenaar dan een echte politieke leider. Zelfs een zo gemarginaliseerde figuur als David Duke heeft een dergelijke beschuldiging altijd fel ontkend. Maar blijkbaar gelden er in de Israëlische politiek andere regels.
Hoe dan ook, de vermeende uitspraken van Sharon lijken weinig negatieve invloed te hebben gehad op zijn verdere politieke carrière, en na enige tijd in de politieke woestijn te hebben doorgebracht na de ramp in Libanon, bekleedde hij uiteindelijk vijf jaar lang het ambt van premier, van 2001 tot 2006, hoewel zijn standpunten tegen die tijd regelmatig werden veroordeeld als te soft en te compromitterend vanwege de gestage verschuiving naar rechts van het Israëlische politieke spectrum.
- American Pravda: Joden en nazi’s
Ron Unz • The Unz Review • 6 augustus 2018 • 6.800 woorden
In de decennia sinds de jaren tachtig zijn dergelijke gewaagde uitspraken van Israëlische politieke leiders gestaag verschoven van anonieme privégesprekken naar openbare verklaringen.
Zo heeft premier Benjamin Netanyahu herhaaldelijk opgeschept dat Israël momenteel een oorlog op zeven fronten tegen zijn vele nationale vijanden voert, en andere Israëlische leiders vinden dat zelfs nog onvoldoende.
Kort nadat Israël Iran had aangevallen, verklaarde voormalig premier Naftali Bennett dat zijn land wellicht vervolgens oorlog tegen Turkije zou moeten voeren.
Toonaangevende Israëlische kranten verklaarden al snel dat dit grote NAVO-lid in feite een grotere nationale bedreiging vormde dan de Islamitische Republiek.
Aangezien Amerika en zijn enorme wereldmacht algemeen worden beschouwd als volledig onder Israëlische controle staand, werden deze expliciete openbare dreigementen tegen Turkije door dat land uiteraard zeer serieus genomen, en ze verklaren ongetwijfeld waarom Turkije zich al snel bij Saoedi-Arabië en Pakistan aansloot in een wederzijdse defensieovereenkomst die overduidelijk tegen Israël was gericht.
Pakistan is de enige moslimstaat die over kernwapens beschikt, en in een artikel uit begin 2020 had ik gewezen op het aanzienlijke bewijs dat Israël eind jaren tachtig de gehele Pakistaanse regering had vermoord in een vergeefse poging om dat ontwikkelingsprogramma te dwarsbomen, waarbij de Amerikaanse ambassadeur en een Amerikaanse generaal bij hetzelfde incident om het leven kwamen.
Israël heeft aan het allereerste begin van de huidige oorlog met succes de meeste Iraanse politieke en militaire topleiders vermoord, maar Iran lijkt toch als overwinnaar uit het conflict te zijn gekomen. Zijn zeer omvangrijke arsenaal aan uiterst nauwkeurige raketten heeft het land nu een duidelijke strategische superioriteit ten opzichte van de Joodse Staat verschaft, hoewel de verontruste politieke leiders van laatstgenoemde die realiteit maar al te graag negeren.
Dat soort neiging tot extreem onrealisme lijkt vrij wijdverbreid in de Israëlische samenleving.
Zo had een vooraanstaande Israëlische politieke leider, kort na de aanval van Hamas in 2023, in een interview met RT Rusland veroordeeld omdat het in het huidige conflict onvoldoende pro-Israël zou zijn, en dreigde hij vervolgens op schandalige wijze het land dat over ’s werelds grootste kernwapenarsenaal beschikt.
Kort na de aanval op Iran en de moord op de Iraanse leiders pochte een militaire woordvoerster van de IDF dat Israël evenzeer in staat was de hoogste leiders van Rusland uit te schakelen en dat het iedereen zou doden die als vijandig werd beschouwd of een “anti-Israëlische houding“ aannam.
Ik denk dat een groot probleem met deze benadering is dat de Israëli’s zich er niet van bewust lijken te zijn dat dit mes aan twee kanten snijdt. Hoewel ze regelmatig verrassingsaanvallen hebben uitgevoerd tegen hun vele vijanden, leken ze totaal niet voorbereid wanneer dergelijke methoden tegen hen werden gebruikt. Iran en Israël bevinden zich nog steeds in een staat van oorlog, zodat dergelijke aanvallen vanuit elk juridisch of religieus perspectief volledig gerechtvaardigd zouden zijn.
Door het grootste deel van de regionale strategische radars van Amerika te vernietigen, hebben de Iraniërs de Israëli’s verblind voor eventuele inkomende aanvallen, zodat deze laatsten nauwelijks een minuut of twee waarschuwingstijd zouden hebben als er raketten in hun richting zouden worden afgevuurd. Niemand zou het exacte doelwit kunnen vaststellen totdat de raketten hun doel hadden geraakt.
De Israëlische luchtverdediging is over het algemeen ineffectief, grotendeels uitgeput en volkomen nutteloos tegen Iraanse hypersonische raketten, die inmiddels dodelijk nauwkeurig zijn en blijkbaar beschikken over realtime inlichtingen.
Het waren de Israëli’s die ayatollah Khamenei, zijn familie en de meeste andere Iraanse topleiders hebben gedood, dus Iran heeft ongetwijfeld het gevoel dat ze nog een ereplicht moeten vervullen.
MIT-professor Ted Postol is al decennia lang een van onze meest gerenommeerde raketdeskundigen, en in een interessante analyse vorige maand beweerde hij dat de nieuwere Iraanse hypersonische raketten in feite veel meer vernietigingskracht hebben dan de Russische Oreshniks. Een van de voorbeelden die hij noemde, was dat één enkele dergelijke raket het gebouw van onze Library of Congress in Washington D.C. en alles wat zich daarin bevindt volledig zou kunnen vernietigen.
Volgens de Gemini AI is ons Library of Congress-gebouw meer dan 40 keer zo groot als het Israëlische Knesset-gebouw.
Stel je dus voor dat de Iraniërs gewoon zouden wachten tot de Knesset in volle zitting was en de leden heftig debatteerden over een belangrijk onderwerp, bijvoorbeeld wanneer ze Iran de volgende keer zouden moeten aanvallen. Eén enkele raketaanval zou hen allemaal vernietigen. Zonder enige voorafgaande waarschuwing zouden er weinig of geen overlevenden zijn.
Vrijwel gelijktijdige raketaanvallen zouden het hoofdkwartier van de Mossad en het militaire hoofdkwartier kunnen vernietigen, evenals secundaire commandocentra. Schuilkelders zijn alleen nuttig als je voldoende tijd van tevoren wordt gewaarschuwd, en nu de regionale radars zijn uitgeschakeld, zou een dergelijke waarschuwing niet worden gegeven.
De bijna totale vernietiging van de gehele politieke en militaire klasse van Israël zou zeker het heilzame voordeel hebben dat het iedereen zou laten inzien hoe onverstandig het is om een dergelijk moordbeleid te voeren tegen de leiders van vijandige buitenlandse regeringen.
Israël beschikt slechts over een beperkt aantal grote luchtmachtbases, en bij vrijwel geen voorafgaande waarschuwing zou een klein aantal extra raketten waarschijnlijk het grootste deel van de Israëlische luchtmacht op de grond kunnen raken en vernietigen. Nu die eerste raketaanvallen het Israëlische commandosysteem ernstig zouden hebben ontwricht, zouden enorme golven Iraanse drones gemakkelijk een groot deel van wat er nog over was kunnen vernietigen.
Voor zover ik kan zien, zou de enige reden waarom de Iraniërs terughoudend zouden zijn om deze koers te volgen en hun Israëlische vijanden definitief uit te schakelen, de voor de hand liggende kans op nucleaire vergelding zijn.
In het interview met kolonel Wilkerson dat ik hierboven besprak, stelde hij dat de Iraniërs nu waarschijnlijk toegang hadden tot realtime satellietinformatie die hen zou laten weten wanneer de kernkoppen op de bommenwerpers werden geladen, waardoor ze ruim de tijd zouden hebben om die doelen met raketaanvallen te vernietigen. Maar dat zou ernstige risico’s met zich meebrengen. Bovendien beschikten de Israëli’s volgens de meeste bronnen over kruisraketten met kernkoppen die konden worden gelanceerd door de handvol dieselonderzeeërs die de Duitsers hen hadden gegeven. Wilkerson dacht dat de kernkoppen klein waren en dat, aangezien de onderzeeërs aan de oppervlakte moesten komen om ze af te vuren, de waakzame Iraniërs in staat zouden kunnen zijn om ze te lokaliseren en te vernietigen op het moment dat ze dat probeerden, of om de afgevuurde kruisraketten vervolgens te onderscheppen. Maar dit zou nog meer risico’s met zich meebrengen. Een mogelijke Israëlische nucleaire vergeldingsaanval blijft dus een zeer ernstige factor.
Ik ben zeker geen professionele militaire strateeg, maar als dit soort scenario’s mij al zo voor de hand liggend lijken, dan zullen ze ongetwijfeld ook in de gedachten opkomen van degenen die wel tot die categorie behoren.
Ik vermoed dan ook dat bezorgdheid over dit soort scenario’s waarbij de leiders met hypersonische raketten worden uitgeschakeld, zou kunnen verklaren waarom de Israëli’s plotseling zo uiterst terughoudend zijn geworden om zich te mengen in de recentere gevechtsrondes tegen Iran.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Ach dat westen.
Opeens moesten nederlandse militairen naar Jemen om de schepen te bewaken die bedreigd werden door de houthi’s en heeft Nederland diplomatieke betrekkingen met Oman en saoudie-Arabië.
De Houthi’s zijn tegen de VS en tegen Israel en en voor de Gaza.
Nou ja trek zelf uw conclusies over het gestook van het westen in die regio, ten einde hun vingers in de pap te houden van het zwarte goud en andere produkten die via de zeewegen in het middenoosten naar Europa komen.
En bedenk zelf eens waarom het franse vreemdelingen legioen juist in Djibouti prominent aanwezig was.
Tegenwoordig zitten er chinese, amerikaanse, japanse, italiaanse en franse militairen in Djibouti het militaire kruispunt van de rode zee.
In de gebieden die zich enerzijds steeds meerbeginnen te realiseren dat ze zich niet meer hoeven te laten onderdrukken door de hebzuchtige westerse kansenpakkers.
En anderzijds zijn deze gebieden heel strategisch voor landen die in andere delen van de wereld bedreigd worden in hun bestaan door het greed is good gilde.
Probleem :
de westerse samenleving is juist opgebouwd op deze VOC mentaliteit en dreigt in elkaar te donderen bij verlies van de petrodollar.
Dit is echt de eerste prioriteit voor het westen. En daarom moet de EU het stokje in oost-Europa overnemen zodat de VS zich met name in het midden-oosten kan concentreren. Want als het midden-oosten verloren gaat, hoeft de VS helemaal niet aan een gewapend conflict met de Russen en een paar straten verderop, de Chinezen, te beginnen.
Dus of het Russisch conflict wordt door de EU overgenomen of op hold gezet. In beide gevallen zijn de Europese burgers de klos.
Mede gezien de overkoepelende coordinatie vanuit Brussel en van Unilever strateeg Mark Rutte.
pff, als ik die korte video weer zie van die Nazi Demon IS-RA-EL creep, dan denk ik haal dat land van de map en maak het 1 groot Palestina.
>Zo had een vooraanstaande Israëlische politieke leider, kort na de aanval van Hamas in 2023, in een interview met RT Rusland veroordeeld omdat het in het huidige conflict onvoldoende pro-Israël zou zijn, en dreigde hij vervolgens op schandalige wijze het land dat over ’s werelds grootste kernwapenarsenaal beschikt.<
waar die praat met en RT journalist.
dat soort (die Nazi J) mogen van mij in een diep zwart gat verdwijnen waar ze uit zijn gekropen.
Er is echter ook veel belangrijker nieuws in nederland :
Xavi hernandez heeft virgil van Dijk aanvoerder van het nederlands elftal gemaakt en de 26 koppige samenstelling van het nederlandse team bekend gemaakt.
Dus laat dat met die Houthi’s en Netanyahu en al die figuren maar even zitten en enjoy met Oranje !
Vele malen belangrijker nieuws dit.
“Gaat u rustig naar uw legerstede”