Een les voor iedereen die het idee uitdraagt dat Oekraïne een ‘stalen stekelvarken’ zou kunnen zijn en een wederzijdse overeenkomst om het conflict te beëindigen zou kunnen ontwijken. Het is een valstrik.
In de loop van slechts enkele weken heeft zich in Oekraïne een grimmige nieuwe realiteit afgetekend, schrijft George Beebe.
Rusland heeft laten zien dat het niet de hele Oekraïense kustlijn aan de Zwarte Zee hoeft te veroveren en te bezetten om dat land in feite tot een land zonder toegang tot de zee te maken. Het hoeft alleen maar de toegang tot het uiterst belangrijke havencomplex van Odessa te blokkeren, iets wat het heel effectief doet door middel van lucht- en raketaanvallen op havenfaciliteiten en naderende schepen.
Die realiteit zal in de lopende oorlog waarschijnlijk geen knock-outklap betekenen. Maar het zal waarschijnlijk een ingrijpende invloed hebben op de toch al sombere naoorlogse vooruitzichten van Oekraïne — en, bij uitbreiding, op de contouren van een nieuw Europees veiligheidslandschap in de nasleep van het huidige conflict.
Nog maar een paar maanden geleden voerde Rusland nauwelijks militaire operaties uit tegen Odessa. In het begin van de oorlog dreigden aanvallen van Rusland en Oekraïne op de koopvaardij in de Zwarte Zee de voor de wereldmarkten essentiële landbouwexporten af te snijden. Onder druk van India en andere belangrijke partners in het Mondiale Zuiden stemde Moskou in met de zogenaamde “Graanovereenkomst“ met Oekraïne, tot stand gebracht door Turkije en de Verenigde Naties, om onbelemmerde commerciële exporten vanuit de regio mogelijk te maken.
Gedurende de daaropvolgende vier jaar bleef het havensysteem van Odessa openstaan voor Oekraïense import en export, waarbij zo’n 90% van de Oekraïense landbouwhandel werd afgehandeld. Russische hardliners reageerden verontwaardigd op de weigering van de Russische president Vladimir Poetin om de vitale maar kwetsbare haven van Oekraïne aan te vallen, en mopperden dat Poetin meer geïnteresseerd leek in het voorkomen van breuken met landen uit het Mondiale Zuiden dan in het verslaan van Oekraïne.
Verschillende factoren hebben samen gezorgd voor een verandering in dit beeld. Een daarvan was het duidelijke falen van de westerse campagne om Rusland tot een paria-staat te maken, een idee van de regering-Biden dat het belang van het Mondiale Zuiden voor Moskou had vergroot als middel om internationaal isolement te voorkomen. Een tweede factor was de uitputting van de Oekraïense luchtverdedigingsraketten, waardoor Odessa grotendeels weerloos is geworden tegen Russische ballistische raketten en bommenwerpers dichter bij het havencomplex konden opereren, wat de nauwkeurigheid en vernietigingskracht van de Russische luchtaanvallen heeft vergroot.
Ironisch genoeg was de misschien wel belangrijkste factor de eigen “40-daagse beïnvloedingscampagne“ van Oekraïne, die eind juni werd aangekondigd en die bestond uit drone-aanvallen op lange en middellange afstand op energie-infrastructuur in Rusland en op koopvaardijschepen in de Zee van Azov. De Oekraïense president Volodymyr Zelensky zei dat de campagne gericht was op ”het beïnvloeden van de agressorstaat om deze te dwingen de oorlog te beëindigen“. President Trump omschreef het eenvoudiger als een “escalatie waarvan we hopen dat deze tot vrede zal leiden.”
In de praktijk stelde de escalatie Rusland echter in staat om de kritiek van het Mondiale Zuiden op de schending van de voorwaarden van het graanakkoord af te wenden door te beweren dat Oekraïne degene was die de recente reeks aanvallen op schepen en havens had ingezet.
De gevolgen op korte termijn zijn verontrustend duidelijk. Sinds 22 juli heeft het Russische leger het Oekraïense havencomplex in en rond Odessa feitelijk gesloten voor alle scheepvaart. Het verlies van de resterende diepwaterhavens heeft nu al een verwoestend effect op de landbouwexport van Oekraïne – de ruggengraat van de economie – die volgens functionarissen de komende maanden met 50% zou kunnen kelderen, omdat alternatieve routes over land, per spoor en over de rivier veel minder capaciteit hebben en veel duurder zijn.
De schade aan de Oekraïense economie zal op korte termijn waarschijnlijk beheersbaar zijn, zolang Europa zijn hulpstroom opvoert. Maar de gevolgen van de sluiting van Odessa voor de naoorlogse vooruitzichten van Oekraïne zouden wel eens veel ingrijpender kunnen blijken te zijn.
Zowel in Washington als in Europa wordt al lang aangenomen dat het belangrijkste alternatief voor een compromisoplossing van de oorlog tussen Rusland en Oekraïne de transformatie van Oekraïne tot een “stalen stekelvarken“ is. Dit concept voorziet in een zwaarbewapend en versterkt Oekraïne dat als barrière kan dienen tegen verdere Russische agressie en ervoor kan zorgen dat de hete oorlog uitmondt in een stabiel, bevroren conflict.
Voorstanders van deze visie verwerpen mogelijke “land voor vrede“-overeenkomsten met Moskou en verzetten zich tegen elke kwantitatieve of kwalitatieve beperking van het Oekraïense leger — punten die volgens Russische functionarissen essentieel zijn voor elk vredesakkoord — met het argument dat dergelijke concessies “de Russische agressie zouden belonen“ en zouden verhinderen dat Oekraïne een Oost-Europese variant van Israël wordt, een “belangrijke niet-NAVO-bondgenoot“ die in regionale aangelegenheden ver boven zijn gewichtsklasse presteert en als hoeksteen van bredere Europese defensieplannen fungeert.
Als Rusland echter met lucht- en raketaanvallen kan voorkomen dat Oekraïne zijn havenfaciliteiten gebruikt, kan het ook de wederopbouw en economische heropleving van Oekraïne na de oorlog verhinderen. Net zoals koopvaardijschepen geen Russische aanvallen zullen riskeren om Odessa binnen te varen, is het onwaarschijnlijk dat bouwbedrijven Russische luchtaanvallen zullen riskeren bij pogingen om bruggen, wegen, fabrieken, havens en andere vitale infrastructuur te bouwen of te herstellen. Evenmin zullen investeerders honderden miljarden dollars op het spel zetten als Russische raketten en bommen elk Oekraïens wederopbouwproject binnen enkele uren kunnen vernietigen.
Zonder grootschalige economische wederopbouw en de banen en stabiliteit die daaruit zouden voortvloeien, zullen maar weinig van de miljoenen Oekraïners die de oorlog zijn ontvlucht (de meesten naar Europa, maar velen ook naar Rusland) terugkeren. Zonder massale repatriëring zal Oekraïne waarschijnlijk in een demografische neerwaartse spiraal terechtkomen. Zoals Oekraïense functionarissen zelf toegeven, bedraagt de bevolking – die bij het uiteenvallen van de Sovjet-Unie bijna 52 miljoen mensen telde – nu tussen de 22 en 25 miljoen mensen, waarvan bijna de helft gepensioneerden zijn.
Volgens een schatting zou de beroepsbevolking van Oekraïne – de ruggengraat van zowel de civiele economie als het leger – tegen 2040 nog eens een derde kunnen inkrimpen. Het aantal kinderen, de belichaming van de toekomst van Oekraïne, zou kunnen dalen tot de helft van het niveau van voor de oorlog.
Dit roept een voor de hand liggende maar te weinig besproken vraag op: hoe kan een vergrijzende en uitstervende Oekraïense bevolking, zonder sterke economische basis, fungeren als een “nieuw Sparta“ tegen een zeven keer zo groot, nucleair bewapend Rusland?
De afsluiting van Odessa zou westerse leiders op twee belangrijke punten moeten wijzen. Ten eerste kunnen noch Oekraïne, noch het Westen de dreiging van Russische lucht- en raketaanvallen uitsluitend met militaire middelen wegnemen. Ten tweede zal Rusland een sterke reden hebben om deze aanvallen voort te zetten, zelfs nadat het uiteindelijk grootschalige grondoperaties heeft gestaakt, als het Kremlin vreest dat het Westen Oekraïne anders zal veranderen in een toevluchtsoord dat de Russische veiligheid bedreigt.
Het gevolg is dat het alternatief voor een ongemakkelijke compromisoplossing van de oorlog niet een stalen Oekraïense stekelvarken zal zijn. Het zal een zwakke en disfunctionele reststaat zijn die de Oekraïners slecht dient en de bredere veiligheid van Europa ondermijnt.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Natuurlijke gevolgen: Rusland sluit elke wapenstilstand in Oekraïne uit
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Bijkomend nadeel; de hele landbouw rotzooi vind direct zijn weg naar europa.
Kunnen we hier het vergif van oekranazïe direct in onze strot gooien, fijn toch?
Ik vraag me al een tijdje af, wordt oekranazïe niet leeg gemaakt om te dienen als alternatief voor de kazaarse joden?
Deze viespeuken hebben geen land meer straks en het huidige oekkie land is hun bekend van vroeger.
Is maar een idee…
Het was vroeger het thuisland van de Khazaren. Vandaar.
‘It’s the economy, stupid.’
“”bedraagt de bevolking – die bij het uiteenvallen van de Sovjet-Unie bijna 52 miljoen mensen telde – nu tussen de 22 en 25 miljoen mensen, waarvan bijna de helft gepensioneerden zijn.”””
Geen probleem, de gesneuvelden worden vervangen door manlijke islamaanhangers en negers.
DE Oekrainers zijn op alle manieren genaaid met hun domme oorlog.
zelensky is al 2 jaar een gewone burger en opper massamoordenaar en pedofiel
Oekraine is een dictatuur georden en er is maar een oplossing mogelijk en dat is vrede te sluiten en de Russisch talige bevolking als gelijwaardig accepteren.