De cirkel vierkant maken: de tapdans verandert in een kruistocht

De westerse media staan bol van jubelende triomfkreten over hoe glansrijk Oekraïne de oorlog tegen Rusland aan het winnen is, ondersteund door pseudo-psychologische stukken over hoe de gedemoraliseerde Russische bevolking steeds ontevredener raakt over haar president, omdat de mensen zich nergens meer veilig kunnen voelen; ze zouden op het toilet kunnen zitten en een alwetende Oekraïense drone zou door het raam naar binnen kunnen vliegen en hen op een onherstelbaar gênant moment kunnen doden.

Zoals iedere bullshitverkoper weet, is de betrouwbaarste manier om voor jezelf een vals gevoel van momentum te creëren het verspreiden van roddels dat de vijand het zijne heeft verloren — dat hij verward en zwak is en alle kanten tegelijk op spartelt, schrijft The New Kremlin Stooge.

Zelensky — die, net als iedereen in Oekraïne, zijn roepnaam gebruikt, Gimmepatriotsnownownow, want anders zou natuurlijk niemand weten dat het Zelensky is — grinnikt vrolijk over hoe het ontembare Oekraïne “de oorlog naar de Russen brengt”, waarschijnlijk omdat zijn achtergrondspelers hem hebben verteld dat dit eindelijk de doorbraak is die de overwinning zal brengen. Want tot nu toe hebben ze het natuurlijk iedere keer bij het rechte eind gehad.

Elke dag wordt de kloof tussen de werkelijkheid en de westerse stripboekfantasie groter. Dat doet me afvragen: hoe gaan westerse politieke en militaire leiders aan hun publiek uitleggen dat Oekraïne de oorlog heeft verloren… na al die vezelrijke onzin die hen is ingeprent dat Oekraïne aan het winnen was? Oh, hier een tegenslag en daar een lastig stukje – maar aan het winnen; oh ja, reken er maar op. Behalve dat dat niet is wat er gebeurt. En elke leugen die je moet vertellen om je eerdere web van leugens als de werkelijkheid te laten lijken, raak je dieper verstrikt. Zodat op een dag – en heel wat tekenen en voortekenen wijzen erop dat die dag niet ver meer is – het Westen, net als Lucy Ricardo, heel wat uit te leggen zal hebben.

Ik geef toe dat ik er een zwak voor heb om terug te blikken op die sappige komische pareltjes van “weet je nog toen ze dit zeiden??”, en de hele orgie van borstkloppen met uitspraken als “We gaan die Russen de grond in stampen” is een bodemloze mijn van puur goud. Ik weet niet zeker of er één enkele factor was die het Westen ervan overtuigde dat dit het moment was om voor de grote prijs te gaan en Rusland verpletterend te verslaan in plaats van te streven naar inperking, maar om te zeggen dat het een vergissing was, is een understatement in de trant van “Custer liep tegen een klein Indiaans probleem aan bij Little Big Horn.” En het is nu veel grappiger om te zien hoe het worstelt om weer in zijn “inperkingskostuum” te kruipen dan naar herhalingen van ‘Seinfeld’ te kijken, schrijft The New Kremlin Stooge.

In eerste instantie zette het Westen – zoals altijd onder leiding van de Verenigde Staten – zich in om de Russische economie te vernietigen. En al snel beweerde het daarin geslaagd te zijn. De fout was misschien niet zo’n lastige puist op Amerika’s achterwerk geworden als het gewoon was afgedaan als weer een van Barack Obama’s vluchtige ideeën, die gemakkelijk terzijde konden worden geschoven. Maar nee; een stel “experts” – van wie de meesten nog nooit iemand had gehoord – beweerden al snel dat de president gelijk had. Onder hen was Timothy Ash, hoofd onderzoek naar opkomende markten bij Standard Bank, van wie ik zeker wel eens heb gehoord – hij moet wel airmiles verzamelen telkens als hij wordt geciteerd over de Russische economie – die eigenlijk vrij dicht in de buurt kwam van wat er werkelijk gebeurde, waardoor het een raadsel is waarom de schrijvers beweerden dat hij Obama’s opschepperij ondersteunde:

Oké, er was niet echt sprake van een recessie, en de begrotingsinkomsten stagneerden niet of iets dergelijks – maar hij had wel gelijk dat de regering niet meteen radicale maatregelen zou nemen. Later werd hij opnieuw geciteerd:

In feite probeerde Rusland, gezien zijn afnemende manoeuvreerruimte, zoveel mogelijk volgens de regels te spelen, alsof het zich enigszins schaamde om zo behandeld te worden en hoopte dat Amerika tot bezinning zou komen als het zijn reactie gematigd zou houden. Maar de Russische regering – onder leiding van Vladimir Poetin, hoewel het Westen hem de eer toeschrijft dat hij persoonlijk elke administratieve, militaire en diplomatieke verantwoordelijkheid van de Russische staat op zich neemt – heeft al die dingen daadwerkelijk gedaan, hoewel de heroriëntatie van de economie weg van het Westen pas veel later echt in een stroomversnelling kwam, nadat “Poetin” ervan overtuigd was geraakt dat de VS echt verdwenen was en nooit meer in dezelfde gedaante zou terugkeren.

Had de president “volledig gelijk”? Was de Russische economie vernietigd? Zeg het maar. Oké, Nee. Sterker nog, dit jaar was de roebel in het eerste kwartaal de best presterende valuta ter wereld. Hoewel die onaangename realiteit de schrijvers duidelijk van streek maakte, beweren zij dat ‘best presterend’ in feite een codewoord is voor “hopelijk overkomt dit jouw geld niet”, en sommen ze allerlei factoren op die zogenaamd aantonen dat Russen zichzelf zouden moeten ophangen, omdat het hebben van de best presterende munteenheid terwijl je zogenaamd een berooide bedelaar bent, een schokkend verraad is dat fatsoenlijke mensen niet begaan. En bijna volledig dankzij de Verenigde Staten, en hun volstrekte onvermogen om hun oorlogspik in hun broek te houden, heeft de Russische staat meer van die best presterende roebels om… nou ja… mee te presteren.

Niet alleen belastingmeevallers – meer olie verschepen.

Al deze informatie zou een beeld moeten schetsen dat haaks staat op wat de westerse media proberen te schetsen – namelijk dat een paniekerig, overweldigd en gedesillusioneerd Rusland niet weet waar het heen moet om aan zijn kwelgeesten te ontsnappen. In feite is het volledig te danken aan de vooruitziende blik van de Russische regering dat Rusland in deze mate is afgeschermd van de westerse economische chaos – met name Europa kan Rusland geen schade toebrengen zonder zichzelf in minstens gelijke mate te schaden, terwijl het voor zijn energievoorziening overgeleverd is aan de genade van de Verenigde Staten. De VS, onder leiding van Donald Trump, die elke dag een nieuwe ‘deal’ moet sluiten om zijn honger naar chaos te stillen en er geen moment voor terugdeinst om economische dwang en intimidatie te gebruiken – behalve dat hij het ‘hefboomwerking’ noemt – om te krijgen wat hij op dat moment denkt te willen. Het lijkt nogal op het delen van een sauna met Nero – heet en gek.

Dat brengt ons bij de nieuwste strategie van Oekraïne om “Poetin aan de onderhandelingstafel te dwingen”: de systematische vernietiging van magazijnen van “het Russische Amazon”, Wildberries.

Een paar dingen voordat we beginnen, die ik graag wil dat je gedurende het hele verhaal in gedachten houdt: Rusland is zich er terdege van bewust dat als het door middel van geweld en druk “aan de onderhandelingstafel komt”, zijn positie zwakker is en die van Oekraïne sterker. Dat is helemaal geen erg aantrekkelijke stimulans om te onderhandelen, gezien het feit dat al zijn eisen van vóór de oorlog als zodanig werden gepresenteerd en niet als uitgangspunten voor onderhandelingen. Rusland is zich er ook terdege van bewust dat het niet met Oekraïne als zodanig zal onderhandelen, maar met Zelensky die op de schoot van de NAVO zit, met de hand van Uncle Sam in zijn rug, terwijl hij zijn mond beweegt, en dat die “onderhandelingen” zullen plaatsvinden met het oog op het redden van een deel van Oekraïne dat later strategisch nuttig zal zijn voor de NAVO.

Dankzij eerdere artikelen, toen de omstandigheden nog anders waren, weten we wat Oekraïne – en bij uitbreiding zijn westerse geldschieters – vindt van de militaire vernietiging van commercieel vastgoed. Luister naar Zelensky toen een Russische raket het Amerikaanse bedrijf Flex Electronics in Mukachevo verwoestte, bijna precies een jaar geleden.

Andy Hunder, het boze en verbitterde hoofd van de Amerikaanse Kamer van Koophandel in Oekraïne, lichtte toe:

Anderen in de bandar-log-regering van Banderaland sprongen snel op het “koffiezetapparaten”-narratief in, aangezien dat makkelijker is dan zelf iets te verzinnen;

Misschien kunnen we uitkijken naar nog meer voorbeelden van dergelijke humor, te bundelen in een boek met de titel “Briljante grappige observaties van de Oekraïense premier”, samengesteld uit een breed scala aan talent, aangezien het een jaarlijkse functie lijkt te zijn met een aanzienlijk verloop. Desondanks kan ik me niet voorstellen dat iemand met meer dan een half dozijn werkende neuronen in zijn hoofd dat “koffiezetapparaat”-dekmantelverhaal heeft geslikt – wat in godsnaam zou een geavanceerde fabrikant uit Texas, die gespecialiseerd is in AI-datacenters, supercomputers en schakelapparatuur, ertoe bewegen om een koffiezetapparaatbedrijf op te starten in Oekraïne, pal naast het gigantische productiecentrum van De’Longhi op nog geen 200 mijl afstand, in Cluj, Roemenië?

Nou, er is een divisie van Flex die bekendstaat als FlexRC, die zich bezighoudt met – je raadt het al – elektronica voor op afstand bestuurbare hobbyvoertuigen, waaronder… FPV-drones. Meld je aan bij FlexRC en krijg een FPV-pilootsponsorschap!

Hoe dan ook, het punt dat ik wilde maken is dat Oekraïners en hun Amerikaanse ‘zakenpartners’ het destijds eens leken te zijn dat het aanvallen van uitsluitend commerciële ondernemingen iets was wat misdadigers zonder verbeeldingskracht doen.

Nu niet meer. Het politieke Oekraïne – en ik wil iedereen er even aan herinneren dat op de dag dat er ook maar één originele gedachte door zijn hoofd gaat, het waarschijnlijk een eenzame reis tegemoet gaat – doet nu alsof het gelooft dat als een bedrijf aanzienlijke bedragen verdient, dat bedrijf een legitiem en wenselijk doelwit is voor vernietiging. Het heeft geen zin te beweren dat je bedrijf alleen koffiezetapparaten produceert: Oekraïne doorziet die uitvlucht alsof het die zelf heeft uitgevonden.

Wat me meteen opviel, was de bittere toon van de voorafgaande rechtvaardiging – Oekraïne vindt dat het recht heeft op een speciale behandeling en het opschorten van traditionele scrupules… omdat het aan het verliezen is. En ik wil hier en nu benadrukken dat het mede-sponsorende gedrag van Oekraïne in dit conflict een precedent schept en de wetten van het gewapend conflict herschrijft. Want in zijn huidige vorm verbiedt het recht inzake gewapende conflicten uitdrukkelijk aanvallen op civiele ondernemingen.

Oekraïne, ongetwijfeld aangespoord door zijn westerse bondgenoten, probeert aan te tonen dat Wildberries niet alleen uitrusting en accessoires in militaire stijl verkoopt, maar dat deze verkopen en het beschikbare aanbod “een effectieve bijdrage leveren aan militaire acties”.

Dus ja, zoals de Oekraïense auteur er nadrukkelijk op wijst, kun je bij Wildberries militair ogende artikelen kopen, waaronder drones in kindermaten waarvan hij op een belachelijke manier beweert dat ze zouden kunnen worden gebruikt om toekomstige FPV-dronepiloten op te leiden die nu nog korte broeken en Hello Kitty-sneakers dragen. Rechthoekige tassen met gevechtspatroon die legermagazijnhouders nabootsen. Maar weet je wat? Al die spullen kun je ook bij Amazon kopen. En weet je wanneer deze redenering volledig uit de hand loopt? Wanneer een toekomstige vijand van het Westen Amazon-magazijnen begint op te blazen, gebruikmakend van het precedent dat op dit moment wordt geschreven. Dit wordt uitgelegd onder “De wet van onbedoelde gevolgen”.

Maar goed, laten we eens kijken naar zijn redenering. O, kijk eens hier; ik zou graag willen geloven dat de bedoelde emotie medeleven was, maar we hebben het hier over Oekraïne en het Westen.

De auteur geniet er duidelijk van, hij juicht de verwoesting toe. En het is niet moeilijk voor te stellen dat zijn westerse publiek net zo opgewonden raakt als hij. Zolang je maar niet luistert naar hun schijnheilige geklets over de inspirerende moed en de intrinsieke waarde van de kleine ondernemer.

Afgezien van de keiharde cijfers: onzin. Weet je hoe ik dat kan zeggen? Omdat je het onzin noemt als iemand preekt over “waarden” en “moraal”, terwijl hij stiekem juicht voor letterlijk alles wat kan worden gebruikt om de vijand in moeilijkheden te brengen, zelfs als het duidelijk tegen de wet is. Amerika is een fervent verdediger van de kleine ondernemer, net zoals Israël het meest morele leger ter wereld heeft. En het is niet alleen Amerika.

Kijk dus maar eens naar jezelf, want het spel is begonnen, en jullie hebben er zelf om gevraagd.

Oekraïne is er niet mee begonnen, horen we. Nee, dat klopt – de Verenigde Staten van Amerika zijn ermee begonnen, toen ze de eisen van Rusland om oorlog te voorkomen minachtend van de hand wezen, eisen waarmee sindsdien bijna allemaal stilzwijgend is ingestemd, ten koste van miljoenen levens. Het Verenigd Koninkrijk is ermee begonnen, toen die weerzinwekkende, dikke ambtenaar Boris Johnson de Oekraïense delegatie overhaalde om terug te komen op haar parafering van een vredesakkoord. Had ik al gezegd dat de daaropvolgende reeks gebeurtenissen miljoenen levens heeft gekost, zonder enig nut? Ja? Goed.

En nu komen we erop aan. Het door de VS geleide Westen heeft getracht de Russische economie te breken door middel van sancties, die op zichzelf al willekeurige wapens zijn. Die poging is mislukt. Oekraïne, opererend onder de nauwgezette begeleiding van de NAVO, startte een campagne om Russische raffinaderijen aan te vallen. Ook dat slaagde er niet in om ‘Poetin aan de onderhandelingstafel te dwingen’. Het is blijkbaar tijd om de doelwitten uit te breiden naar elke onderneming die geld verdient, aangezien belastingen staatsbedrijven zoals het leger financieren.

Dat geldt ook in het Westen. Dus ik neem aan dat westerse commerciële ondernemingen, waarvan de belastinginkomsten helpen het leger te bevoorraden en oorlogszuchtige politici te kiezen, een legitiem doelwit zijn voor elke vijand die in staat is ze aan te vallen, aangezien het militaire doelwitten zijn. En aangezien de glorieuze helden van de Maidan serieus werden genomen toen ze verschenen met pannen en vergieten op hun hoofd ter bescherming, en beschermingsuitrusting voor contactsporten, zijn bedrijven die deze artikelen in Oekraïne vervaardigen ook militaire doelen, in een wereld waarin Oekraïne en zijn sponsors trachten te overtuigen dat het Russische leger bij Wildberries winkelt en dat de beschikbare voorraad bijdraagt aan de voortzetting van de oorlog.

Toen die oorlog begon, waren westerse analisten er nog van overtuigd dat Rusland een beslissende nederlaag zou lijden. In feite werd in verschillende wetenschappelijke artikelen de mening geuit dat Rusland niet “te snel” mocht verliezen, uit angst dat het met de rug tegen de muur wanhopig zou worden en zijn toevlucht zou nemen tot zijn kernwapenarsenaal. Het Westen wilde duidelijk geen algemene oorlog met Rusland; het wilde een langdurig conflict dat Rusland zou uitputten totdat de wanhopige Russen – maar niet te wanhopig – zouden buigen voor elke concessie, elke vernedering, alleen maar om er een einde aan te maken. Ik zou niet kunnen zeggen of er destijds bereidheid bestond om Oekraïne in dit proces volledig te zien vernietigd worden; vooral omdat, zoals ik al zei, niemand zich kon voorstellen dat het zover zou komen. Maar nu is die bereidheid er duidelijk wel. In plaats van op te geven – wat stelt het leven van een paar ‘khokhols’ nu voor vergeleken met internationale verlegenheid?

Het was een stuk eenvoudiger toen de meeste mensen zich gewoon aan de wet hielden, nietwaar? Maar je kunt vanaf hier niet meer terug naar die tijd. Vroeger waren mensen terughoudend om een precedent te scheppen, wetende dat dit de weg vrijmaakte voor later misbruik, misschien wel gericht tegen henzelf. Maar dat is niet langer het geval. Het is me opgevallen dat juist de mensen die het niet kunnen verdragen om te verliezen, de eersten zijn die alle voorzichtigheid overboord gooien.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trump over Oekraïne: “We nemen wat we willen“

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: