Goede Amerikanen

Na de oorlog – de grote, zoals Archie Bunker altijd zei – was het gebruikelijk dat Amerikanen het Duitse volk hekelden omdat ze ermee hadden meegewerkt. Om precies te zijn: omdat ze er niets aan hadden gedaan. Om het te stoppen. Maar hoe zit het tegenwoordig met de Amerikanen?

Amerika heeft zijn eigen krijgsheer. Een man die simpelweg besloot – zijn onwankelbare wil! – dat het tijd was om de strijdkrachten van het land in te zetten tegen een land dat dit land niet had aangevallen, zogenaamd omdat dat land dat van plan was te doen. De bewering was dat als dit land niet zou aanvallen, het zou worden aangevallen. De Duitse krijgsheer zei precies hetzelfde. Het Duitse volk werd onder druk gezet om dat te geloven. Velen deden dat niet. De oorlog – toen die begon – werd niet met gejuich begroet, maar met een onrustige stilte. Pas toen de oorlog sterk in het voordeel van de Duitsers leek te verlopen, begonnen het gejuich en het strooien met rozenblaadjes voor de krijgsheer. Dit is waarschijnlijk waar onze krijgsheer op had gehoopt. In plaats daarvan kreeg hij zoiets als een versnelde sprong van 1939 naar 1943 – zonder de aanvankelijke jubel van 1940, schrijft Eric Peters.

Ter verdediging van de Duitse krijgsheer: de aanvankelijke winst was gunstig voor de Duitsers. De oorlog van deze krijgsheer is voor Amerikanen een regelrechte ramp geweest. Ze hebben er geen enkel, zelfs geen tijdelijk voordeel aan overgehouden. De Duitsers kregen tenminste wat grond – voor een tijdje – en genoten (een tijdje) van wat oorlogsbuit. Het is begrijpelijk waarom de gemiddelde Duitser, voor een tijdje, juichte. Waar moeten Amerikanen om juichen? Ze proeven nu al wat de Duitsers meemaakten toen hun oorlog uit de hand liep. Het is voorlopig slechts een voorgerecht. Het hoofdgerecht – in de vorm van schaarste plus exorbitante kosten – komt eraan. Het is waarschijnlijk niet meer te voorkomen dat dit wordt opgediend. Tekorten aan diesel – deze cruciale brandstof wordt omgeleid om de oorlog van de krijgsheer te voeden – zullen leiden tot voedseltekorten. Niet voor de dikbuikige krijgsheer, natuurlijk. Net als zijn Duitse voorganger – die zelfs in de laatste dagen in de bunker nooit de Beierse roomdesserts miste waar hij zo dol op was – zal het onze krijgsheer aan niets ontbreken.

Wij zijn het die tekort zullen hebben.

Er is nog tijd om het ergste af te wenden van wat anders vrijwel zeker zal gebeuren. Net zoals er in 1943 nog tijd was om het ergste af te wenden van wat uiteindelijk kwam. Als de krijgsheer was tegengehouden (bijvoorbeeld door arrestatie) om zijn oorlog voort te zetten, was het misschien mogelijk geweest om de Götterdämmerung af te wenden die de Duitsers te wachten stond. Er waren enkele dappere Duitse officieren die uiteindelijk – in 1944 – een poging waagden, maar zij faalden en dus ging de oorlog door en brak de Götterdämmerung aan.

Onlangs stemden de Republikeinen unaniem om niets te doen om de Amerikaanse Götterdämmerung te voorkomen. Bij die stemming was (blijkbaar) ook de stem van de zus van Lindsey Graham inbegrepen, die nu – op de een of andere manier – de macht uitoefent vanuit het ambt van haar overleden broer. Elk van deze Republikeinen is nu openlijk medeplichtig. Zij zijn de Marshall Pétains en Vidkun Quislings van onze tijd. Ze zijn zelfs nog erger. Pétain en Quisling waren aangestelde marionetten. Deze Republikeinen zijn ook marionetten, maar dan aangesteld door Amerikanen in plaats van door een bezettingsmacht die dit land heeft verslagen. En toch zijn zij ook de vertegenwoordigers van een bezettingsland. Een land dat dit land heeft verslagen – alleen niet op het slagveld. Iedereen weet welk land dat is – en daarom weet iedereen dat we dat niet hardop mogen zeggen. Ook al gaan de Amerikaanse Pétains en Quislings zo ver dat ze op hun revers het embleem van het bezettingsland dragen – en dat ook buiten hun kantoren laten zien. Maarschalk Pétain – en dat siert hem – droeg tenminste nooit de armband van het land dat zijn voormalige vaderland had bezet.

We staan op een tweesprong. Als de verkeerde weg wordt ingeslagen, kunnen de Amerikanen binnenkort te maken krijgen met hun eigen Götterdämmerung. Misschien is het nog te voorkomen. Er is misschien nog tijd om de brand te blussen voordat alles in vlammen opgaat. Als er niets wordt ondernomen, zullen de Amerikanen het ondergaan. Het is een tragedie omdat de meeste Amerikanen hier niet om hebben gevraagd, laat staan dat ze hier voor hebben gestemd. Ze hebben juist voor precies het tegenovergestelde gestemd. Herinnert iemand zich nog dat de krijgsheer vrede beloofde? De meeste Duitsers dachten waarschijnlijk dat ze daarvoor stemden en dat kregen ze – in ieder geval een tijdje – ook. Ze kregen ook banen en de Autobahn en de stabiliteit waar ze begrijpelijkerwijs naar hunkerden na de chaos van de Weimar-jaren. Ze beleefden een aantal goede tijden. Vandaar de nostalgie die er in sommige kringen naar die tijd heerst.

Wat kregen de Amerikanen? Ze kregen een paar maanden DOGE- en pony-show, wat retorisch geschop tegen LGBTQ-vroomheden. Gedurende een korte periode kregen ze iets lagere benzineprijzen. Toen veranderde alles. Het veranderde zo snel en zo abrupt dat het voor het normale brein moeilijk te verwerken was. Er heerst een soort schoktoestand in het land. Hoe is dit gebeurd? Hoe kon dit gebeuren?

Nou, het is gebeurd.

Er staat nog erger te gebeuren. Wanneer dat gebeurt – en nadat het is gebeurd – zullen de Amerikanen onder ogen moeten zien hoe het is gegaan en wat ze hadden kunnen doen om het te voorkomen. Het antwoord daarop is waarschijnlijk: niets.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Wordt Trump de eerste Amerikaanse Caesar?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: