Remigratie, kalifaat of burgeroorlog? Analyse: de islamisering van Europa

Asielmigratie, gezinshereniging en hoge geboortecijfers zorgen ervoor dat het aandeel van de aanhangers van de islam in West-Europa steeds verder toeneemt. Zonder een remigratiebeleid zal de autochtone bevolking een minderheid worden. Moet de islam dan het roer overnemen? Als alternatief zouden er burgeroorlogachtige conflicten kunnen ontstaan. Deze analyse bekijkt de islamisering in de context van demografische veranderingen.

Moslimimmigranten hebben aanzienlijk hogere geboortecijfers dan de krimpende autochtone bevolking van Europa. In combinatie met verdere immigratie uit de islamitische wereld zal het aandeel van de moslimbevolking in de meeste Europese landen de komende decennia verder toenemen. Over ongeveer 10 tot 20 jaar, afhankelijk van de omvang van verdere immigratie en van het betreffende land, zal deze ontwikkeling zo ver gevorderd zijn dat een ommekeer nauwelijks nog mogelijk zou zijn. Dan vormen de moslims namelijk de meerderheid onder de jonge generaties. schrijft Eric Angerer.

Europa zou dan geleidelijk aan onderdeel worden van de islamitische cultuurruimte. Hoe later er een trendbreuk in de vorm van remigratie op gang komt, hoe moeilijker en conflictueuzer het zal worden.

Demografische problemen?

In Duitsland en Oostenrijk krijgen slechts enkele autochtone bevolkingsgroepen relatief veel kinderen: enkele zeer conservatieve families uit de hogere klasse, die geen probleem hebben met kinderopvang (kindermeisjes enz.), en enkele zeer christelijke en/of plattelandsgezinnen zijn statistisch gezien niet van betekenis. Daarnaast zijn er sommige autochtone, gedeklasseerde lagere klassen die langdurig werkloos zijn en geen grip hebben op hun leven en ook niet op anticonceptie.

De grote meerderheid van de werkenden krijgt weinig kinderen: aangezien in de meeste gevallen het inkomen van één ouder niet meer toereikend is om een gezin adequaat te onderhouden, zijn de financiering en opvang van (meerdere) kinderen moeilijk – en de druk binnen bedrijven neemt steeds verder toe.

Op zich zou de bevolkingsafname geen onoverkomelijk probleem zijn voor een hoogontwikkelde economie. Als de kwalificaties van de beroepsbevolking en de productiviteit hoog genoeg zijn, kan een krimpende en vergrijzende bevolking zeker worden gefinancierd. Het Japanse en Zuid-Koreaanse kapitalisme volgen deze weg van aanpassing en doorstaan deze ontwikkeling zonder enige immigratie; de bevolking heeft de hoogste levensstandaard ter wereld.

Automatisering, robotica en inmiddels ook AI spelen hierbij een essentiële rol. Larry Fink, de topman van de machtige vermogensbeheerder BlackRock, verklaarde openlijk dat landen die een restrictief immigratiebeleid voeren (hij noemde expliciet Japan, Zuid-Korea en China), op de lange termijn een hogere levensstandaard en een snellere productiviteitsgroei zullen laten zien. Aangezien deze landen nauwelijks migratie toestaan, richten ze zich op de snelle verdere ontwikkeling van AI en robotica (we hebben hierover bericht). Wereldwijd gezien, in het belang van de duurzame bewoonbaarheid van de planeet, zou een bevolkingsafname ook wenselijk zijn. In Europa en de ontwikkelde Aziatische landen (Japan, China, Zuid-Korea) vindt deze ook plaats. In Noord- en Zuid-Amerika en in India is de groei gematigd. Alleen de minst ontwikkelde regio’s van de wereld, namelijk Afrika en de islamitische wereld, kennen nog een enorme bevolkingsgroei.

In tegenstelling tot Japan blijven de klassieke immigratielanden – de VS, Canada en Australië – zeker inzetten op immigratie, maar ze letten er daarbij ten minste gedeeltelijk op dat deze migranten bovengemiddeld goed gekwalificeerd zijn en dat ze de landstaal, het Engels, beheersen.

Ook in het Duitstalige gebied waren er in het verleden periodes van bevolkingsafname en massale immigratie: door de Dertigjarige Oorlog (1618-1648) verloor het Duitse Rijk zes van zijn toenmalige 18 miljoen inwoners; enkele decennia later werden ongeveer 60.000 hugenoten (uit Frankrijk verdreven protestanten) opgenomen, die meestal beter gekwalificeerd waren dan de autochtone bevolking en al snel een belangrijke rol speelden in Pruisen.

Door het nationaalsocialisme en de wereldoorlog had het Duitse Rijk 7-8 miljoen inwoners verloren (slachtoffers van het nazisme, emigranten, soldaten, burgerlijke oorlogsslachtoffers); op het grondgebied van het huidige Duitsland werden in 1945 ongeveer 12 miljoen ontheemden uit de verloren oostelijke gebieden opgevangen (8 miljoen in de latere BRD, 4 miljoen in de latere DDR) en snel geïntegreerd dankzij gelijke kwalificaties, taal en cultuur en een economische bloei.

Toenemende moslimimmigratie

In Groot-Brittannië en Frankrijk kwam de moslimimmigratie voornamelijk uit voormalige koloniën in respectievelijk Pakistan en Noord-Afrika. De BRD had sinds 1955 met Italië, Griekenland enz. wervingsovereenkomsten voor arbeidskrachten gesloten; de Turkse regering van de militaire staatsgreep van 1960 drong er nu bij Duitsland op aan om een soortgelijke overeenkomst te sluiten – als uitlaatklep voor de sociale druk in het land, aangezien Turkije te maken had met plattelandsvlucht, massale werkloosheid en linkse sociale protesten.

Het Duitse ministerie van Arbeid had niet alleen economische bedenkingen bij de zin van een dergelijke overeenkomst met ongeschoolde Turkse arbeidskrachten, maar vond ook – zoals de Duits-Turkse schrijfster Necla Kelek schrijft – dat de cultureel-religieuze afstand niet bevorderlijk was voor de maatschappelijke vrede. Dat de overeenkomst in 1961 toch tot stand kwam, was te danken aan de druk van de VS, die na de nederlaag in Cuba een linkse staatsgreep in het NAVO-land Turkije wilden voorkomen.

Rond 1970 leefde ongeveer 10 procent van de toenmalige ongeveer 35 miljoen inwoners van Turkije geheel of gedeeltelijk van de geldovermakingen van familieleden uit Duitsland. In 1973 kwam er uiteindelijk een einde aan de lange economische bloei en in 1974 werden de Duitse overeenkomsten met Zuid-Europa opgezegd; de meeste Italianen en ook de arbeiders uit Griekenland, Spanje en Portugal (waar de militaire dictaturen net waren omvergeworpen) keerden terug naar hun vaderland.

De meeste Turken bleven daarentegen in Duitsland, aangezien de Turkse regering geen enkele belangstelling had voor een terugkeer van haar deviezenverdieners. Van de één miljoen Turken in de BRD was in 1974 weliswaar de helft werkloos, maar werkloosheid in de Duitse verzorgingsstaat was nog steeds veel beter dan de trieste situatie van een werkloze in Turkije. Een Duits of Oostenrijks staatsburgerschap of een permanente verblijfsvergunning gelden in Turkije al lang als een essentieel onderdeel van de bruidsprijs en van gearrangeerde (onvrijwillige) huwelijken.

De wervingsstop kon relatief gemakkelijk worden omzeild door gezinshereniging, en het aantal Turken of mensen van Turkse afkomst in Duitsland is tot op heden gestegen tot 3 tot 3,5 miljoen. Daar kwamen in de loop van de tijd moslims uit andere landen bij, en met de “vluchtelingenstroom van 2015/16“ met name Afghanen, Syriërs, Irakezen, Noord-Afrikanen enz. Terwijl bij de volkstelling van de BRD in 1987 nog 1,65 miljoen moslims werden geregistreerd, schatte de Duitse regering hun aantal in het jaar 2000 op tussen de 2,8 en 3,2 miljoen (dus bijna een verdubbeling in 13 jaar). In 2025 zouden er dan al 7 miljoen moslims in Duitsland hebben gewoond.

De demograaf Herwig Birg klaagde al in 2007: “Er zijn geen statistieken over moslims, en men wil de cijfers niet weten uit desinteresse, onverantwoordelijkheid en lafheid ten aanzien van de toekomst – en wel van links tot rechts op het politieke spectrum.” Andere schattingen dan die van de Islamconferentie gingen al voor 2017, inclusief alle asielzoekers en niet-geregistreerden, uit van 8 tot 10 miljoen moslims in Duitsland.

In Oostenrijk werd het aantal moslims (naast Turken vooral Arabieren, Afghanen, Tsjetsjenen en Bosniërs) in het land begin 2017 geschat op 700.000; bij de volkstelling van 2001 waren dat er nog 346.000. Momenteel wordt officieel uitgegaan van 800.000, hoewel het nauwelijks geloofwaardig is dat het aantal sinds 2017 slechts met 100.000 is toegenomen.

In Europese landen vindt islamisering op verschillende niveaus plaats. Ten eerste stijgt het aandeel van de moslimbevolking relatief snel door hogere geboortecijfers en immigratie. Ten tweede zijn binnen de gemeenschappen uit moslimlanden de religieuzen in opmars en worden de seculieren en “cultuurmoslims“ (die de religie niet zo serieus nemen) minder. Op basis van deze twee aspecten worden ten derde de conservatieve islamitische organisaties en islamistische groeperingen steeds offensiever in hun eisen.

Numerieke islamisering

Wat de toename van de moslimbevolking in Europese landen betreft, zijn prognoses moeilijk. In veel landen zijn er zelfs geen echte onderzoeken naar het huidige aandeel in de bevolking, en het establishment van de EU en de regeringen wil de cijfers kennelijk laag houden. Zo wordt er voor Groot-Brittannië slechts gesproken van 4 miljoen moslims, wat niemand serieus neemt, en voor Frankrijk van slechts 6 miljoen (schattingen lopen echter op tot 10 of zelfs 11 miljoen).

Bovendien hangt de verdere ontwikkeling af van verschillende factoren: zal de moslimimmigratie opnieuw piekcijfers bereiken zoals in 2015 en 2016, zal deze op iets kleinere schaal doorgaan (het meest waarschijnlijke scenario) of grotendeels worden gestopt? In hoeverre zal gezinshereniging plaatsvinden? Hoe ontwikkelen de geboortecijfers van de migranten zich?

Feit is dat de geboortecijfers van bijvoorbeeld de geïmmigreerde Turkse vrouwen de laatste tijd in de tweede en derde generatie zijn gedaald, maar nog steeds aanzienlijk hoger liggen dan bij de autochtone bevolking. De afgelopen jaren is het aantal moslims in Duitsland alleen al door de geboortecijfers jaarlijks met ruim 100.000 gestegen, en de trend is stijgend. Zal de daling van de Turkse geboortecijfers zich voortzetten of zal deze trend zich omkeren gezien de toegenomen islamisering binnen de gemeenschap en de oproepen tot meer kinderen van Recep Erdogan en co.?

Bij Afghaanse en Arabische vrouwen die de afgelopen jaren zijn bijgekomen, ligt het geboortecijfer op 3,3 kinderen, terwijl in Oostenrijk geboren vrouwen gemiddeld 1,29 kinderen ter wereld brengen. Bepaalde aanwijzingen komen voort uit feiten, zoals het feit dat de bevolking van Turkije (ondanks emigratie) tussen 1975 en 2015 is verdubbeld van 40 naar 80 miljoen.

Ook cijfers over kinderen en jongeren geven duidelijke aanwijzingen voor de algemene tendens. In Duitsland is het aandeel moslims onder basisschoolleerlingen ongeveer vier keer zo hoog als in de totale bevolking; in steeds meer wijken in Frankrijk, België, Nederland, Duitsland of ook Oostenrijk, en deels zelfs in hele steden, maken moslims meer dan 50 procent uit van de basisschoolleerlingen, en vooral bij pasgeborenen is dat deels meer dan de helft. Als men dit doortrekt en koppelt aan verdere moslimimmigratie, is het duidelijk wat dit over 10, 20 of 30 jaar betekent.

Prognoses

Vural Öger, een toerismeondernemer van Turkse afkomst (die volgens berichten in de media zijn vermogen opzij heeft gezet vóór het faillissement van zijn concern) en voormalig SPD-parlementslid, zei al in 2004: “Wat Kanuni Sultan Süleyman in 1529 met de belegering van Wenen begon, zullen wij via de bevolking, met onze sterke mannen en gezonde vrouwen, verwezenlijken. In het jaar 2100 zullen er in Duitsland 35 miljoen Turken zijn. Het aantal Duitse inwoners zal dan ongeveer 20 miljoen bedragen.“

Deze voorspelling is misschien wat overdreven, maar de trend is duidelijk. De eerder genoemde demograaf Herwig Birg schatte eveneens al in 2005 dat de geïmmigreerde bevolking in Duitsland (dus niet alleen moslims) in 2050 ongeveer 19 miljoen mensen zal bedragen, terwijl het aantal etnische Duitsers zal zijn geslonken tot 49 miljoen. Dat was een conservatieve schatting: volgens het Duitse Bureau voor de Statistiek hadden al in 2025 21,8 miljoen mensen in Duitsland een “migratieachtergrond“.

En de beroemde Brits-Amerikaanse islamwetenschapper en politiek adviseur Bernard Lewis zei al in 2004 in een interview: “Europa zal deel gaan uitmaken van het Arabische Westen, de Maghreb. Migratie en demografie wijzen daarop. Europeanen trouwen laat en krijgen geen of weinig kinderen. Maar er is sprake van sterke immigratie: Turken in Duitsland, Arabieren in Frankrijk, Pakistani in Engeland. Zij trouwen vroeg en krijgen veel kinderen. Volgens de huidige trends zal Europa uiterlijk aan het einde van de 21e eeuw een moslimmeerderheid in de bevolking hebben.”

De prognoses van Öger, Birg en Lewis zijn ruim 20 jaar oud. De huidige officiële wetenschap presenteert, ondanks enorme overheidsbedragen voor migratieonderzoek, diversiteit enzovoort, geen cijfers of juist verdoezelende cijfers. Een uitzondering hierop is de politicoloog Michael Ley, die er in 2017 van uitging dat bij een gelijkblijvende demografische ontwikkeling het aandeel moslims in Oostenrijk (en Duitsland) zich elke tien jaar zou verdubbelen. Dat zou betekenen: van 10 procent in 2017 naar 20 procent in 2027, naar 40 procent in 2037, enzovoort. Volgens zijn prognose zouden de moslims in Oostenrijk (of Duitsland) dus ergens tussen 2040 en 2050 al de meerderheid vormen.

Dat staat natuurlijk al veel eerder vast: zodra moslims in een land 30 of 40 procent van de bevolking uitmaken, is de zaak gezien de dynamiek een uitgemaakte zaak. Want de islamisering van een land is niet pas een feit wanneer moslims de meerderheid van de totale bevolking vormen. Het proces is voltooid zodra de aanhangers van de islam de meerderheid vormen onder de jonge generaties (de verhoudingen in bejaardentehuizen spelen geen rol). En ook in de plattelandsgebieden, waar sommigen zich nog veilig voelen, vindt de ontwikkeling slechts met enige vertraging plaats.

Als er in de politiek geen ingrijpende ommezwaai plaatsvindt en ook andere essentiële factoren niet fundamenteel veranderen, is de islamisering van West-Europa uiterlijk over 20 jaar een uitgemaakte zaak. Dat geldt in ieder geval voor Oostenrijk, Duitsland, Nederland, België, Frankrijk, Groot-Brittannië en Scandinavië, maar waarschijnlijk ook voor Zwitserland, Italië en Spanje.

En ook van de 145 miljoen inwoners van Rusland zijn er ongeveer 20 miljoen moslims (vooral Tataren en Kaukasische volkeren); hun aandeel neemt gestaag toe, omdat zij aanzienlijk hogere geboortecijfers hebben dan Russische vrouwen. De enige landen in Europa die niet door de numerieke islamisering worden getroffen, zijn Hongarije, Slowakije, Tsjechië, Polen en Wit-Rusland, en waarschijnlijk ook de Baltische staten en Roemenië, misschien ook Kroatië en Slovenië.

Kwalitatieve islamisering

Naast de numerieke islamisering zijn in de afgelopen 30 jaar ook de conservatieve en religieuze krachten in de moslimgemeenschappen van Europa steeds sterker geworden. De verwachting van diverse voorstanders van immigratie en multiculturalisme dat moslims (net als eerder de christenen) in de moderne westerse samenleving in de loop van de tijd en over de generaties heen steeds seculierder zouden worden, is geenszins uitgekomen. Integendeel, diverse studies in verschillende landen of steden tonen aan dat de jongere generaties moslims in Europa religieuzer zijn dan hun ouders.

Het aantal mensen dat zichzelf als gelovig of zeer gelovig beschouwt, is sinds de eeuwwisseling gestegen van ongeveer 55 naar ongeveer 85 procent (de verschillende onderzoeken wijken hierin, afhankelijk van de vraagstelling en de regio, slechts in geringe mate van elkaar af). Ongeveer driekwart van de moslims stelt de goddelijke wetten boven de staatswetten, ruim de helft stelt de islam/sharia openlijk boven de democratie. In Oostenrijk is 80 procent van de vluchtelingen uit 2015/16 ervoor dat vrouwen een gezichtssluier of op zijn minst een hoofddoek dragen.

Deze conservatief-religieuze meerderheden onder de moslims komen ook tot uiting wanneer bijvoorbeeld in Oostenrijk zo’n 70 tot 75 procent van de Turken op de islamitische partij van Erdogan stemt. De krachtsverhoudingen zijn vergelijkbaar bij immigranten uit Afghanistan, Irak, Syrië en Noord-Afrika; Tsjetsjenen en Somaliërs zijn nog islamistischer, terwijl alleen Iraniërs en Bosniërs moderner zijn. Terwijl in de jaren tachtig of negentig politieke vluchtelingen uit Turkije of Iran, met een seculier en vaak links zelfbeeld, nog een relevant deel van de immigratie uit deze landen uitmaakten, vormen deze groepen onder de migranten van de afgelopen twintig jaar een kleine minderheid.

De genoemde algemene tendensen betekenden concreet dat er in de moslimgemeenschappen steeds meer druk op de buren werd uitgeoefend – dat men naar de moskee gaat, dat de vrouwen van het gezin een hoofddoek dragen, dat vrouwen hun baan opzeggen als ze samen met mannen werken, enzovoort. Op scholen nam de praktijk toe dat jonge jongens de meisjes indeelden in ‘fat girls’ met een hoofddoek en ‘sletten’ zonder hoofddoek.

Terwijl meisjes in de meeste gevallen door ouders of broers worden gedwongen een hoofddoek te dragen, zijn er steeds weer gevallen waarin seculiere ouders uit de islamitische cultuurkring moeten toezien hoe hun kinderen door de invloed van vriendengroepen, moskeeën en buurten worden geïslamiseerd. Zoals in de Koran staat (soera’s 4:89 en 5:51) en in veel moskeeën wordt gepredikt, worden moslims aangespoord om zo min mogelijk contact en in ieder geval geen vriendschap te onderhouden met de kuffar (= ongelovigen); en 60 procent van de Turken in Duitsland heeft ook geen sociale contacten buiten de gemeenschap.

Critici van de islam zijn de afgelopen 15 jaar in toenemende mate geïntimideerd en bedreigd. Op veel scholen durven leerlingen of zelfs leraren nauwelijks nog iets sceptisch over de islam te zeggen, omdat ze onmiddellijk worden geconfronteerd met agressieve jongeren of vaders die de “eer“ van de profeet beledigd zien. Terwijl op kritiek op de islam – georkestreerd door de islamitische organisaties en gesteund door linkse en liberale intellectuelen – wordt gereageerd met medelijden, beschuldigingen van racisme en agressie, is binnen de eigen gemeenschap een meedogenloze en generaliserende haat tegen Europeanen, joden en homoseksuelen wijdverbreid.

De eerder genoemde islamcritica van Turkse afkomst, Necla Kelek, schreef hierover al in 2012: “Wie meekrijgt hoe een groep moslimjongens en -meisjes, mannen en vrouwen onder elkaar over Duitse meisjes, de Duitsers of de joden praten, zal simpelweg sprakeloos zijn over de afwijzing en de minachting die hem tegemoetkomen.“

In tal van landen is inmiddels ook een parallelle rechtspraak ontstaan, waarin imams en islamitische “vrederechters“ recht spreken volgens de sharia. In tal van steden in Engeland, Frankrijk of Duitsland trekken islamistische jongeren als zelfbenoemde sharia-politie door de straten. In Franse voorsteden mogen lijnbussen soms alleen nog met een moslimchauffeur rijden, omdat ze anders in brand worden gestoken.

In steeds meer Europese steden zijn er zelfs voor de politie zogenaamde no-go-zones, die de facto door moslimbendes worden gecontroleerd. Terwijl de Brusselse wijk Molenbeek internationale bekendheid verwierf als broeinest van islamisme en terroristen, waren er in Frankrijk in 2016 (volgens de toenmalige minister van Stedelijke Ontwikkeling Patrick Kanner) zo’n 100 Molenbeeks. De natuurkundige Fewzi Benhabib, die vanuit Algerije voor de islamisten naar Frankrijk was gevlucht, beschreef in 2015 in zijn artikel “Hoe mijn stad islamistisch werd“ op zeer indrukwekkende wijze de ontwikkeling in de Parijse voorstad Saint-Denis.

Oorzaken van de religieuze ommekeer

De islam is niet alleen een religie, maar ook een heersideologie. Expansie en heerschappijsaanspraken zijn diep verankerd in de leerstellingen. Na 1300 jaar van grotendeels succesvolle onderwerping en kolonisatie van andere volkeren moest men in de 19e en 20e eeuw echter nederlagen incasseren door toedoen van het moderne Westen: de uitschakeling van de Noord-Afrikaanse piratenstaten, de ondergang van het Ottomaanse Rijk, de kolonisatie van de islamitische regio’s door Europese mogendheden.

Dit leidde tot onzekerheid in de aan heerschappij gewende islamitische wereld. Als gevolg daarvan gingen politieke krachten in de regio zich oriënteren op westerse concepten. Van de jaren 1950 tot in de jaren 1970 ontwikkelde de islamitische wereld zich in een seculiere en deels socialistische richting.

Gamal Abdel Nasser in Egypte, Achmed Soekarno in Indonesië, Mohammed Mossadegh in Iran, Muammar al-Kadhafi in Libië, de Baath-partijen in Syrië en Irak, het FLN in Algerije en de PLO in Palestina waren burgerlijk-nationale seculiere bewegingen. Ze waren doorgaans autoritair, vaak antisemitisch en zeker niet vrij van islamitische denkpatronen, maar streefden niettemin naar een modernisering van hun staten naar westers voorbeeld.

Dat betekende echter niet alleen dat vrouwen in steden als Algiers, Caïro, Damascus of Kabul in korte rokjes over straat konden lopen en dat er in tal van landen een sterke arbeidersbeweging was ontstaan (met name in Indonesië, Iran en Irak). Het betekende ook economische maatregelen zoals nationalisaties, waarmee men de eigen economie onder controle wilde krijgen en die de westerse concerns tegenstonden.

En aangezien sommige van de genoemde politieke krachten zichzelf als socialistisch beschouwden en zich deels ook op de Sovjet-Unie richtten, begonnen de VS en hun bondgenoten conservatieve krachten te steunen. In Iran was dat de sjah, die in 1953 door een door de CIA gestuurde militaire staatsgreep aan de macht kwam. Maar daarna waren het vooral islamistische krachten (bijvoorbeeld in Indonesië, Afghanistan, de Golfstaten en recentelijk in Syrië) die door de Amerikaanse steun een nieuwe opleving beleefden.

In die zin dragen de VS en Groot-Brittannië, gedreven door hun haat tegen de Sovjet-Unie en tegen Rusland, medeverantwoordelijkheid voor de religieuze ommekeer in de islamitische wereld. Aangezien de seculiere en “socialistische“ krachten in de islamitische wereld werden omvergeworpen of zelf ook wrede dictaturen waren, is het proces van economische en culturele modernisering mislukt.

Het gevolg hiervan was een zich steeds verder uitbreidende ideologische terugkeer naar conservatieve islamitische tradities. Een belangrijke factor hierin was ook dat islamitische staten zoals Saoedi-Arabië of Qatar (met hulp van de VS) en later het Turkije van Erdogan sinds de jaren tachtig in de hele regio islamistische krachten massaal politiek en vooral financieel steunden. Met de vrijwel onbeperkte Saoedische en Qatarese geldmiddelen beleefden wahabieten, salafisten, Moslimbroeders en andere islamitische extremisten een steeds sterkere opmars.

In het tijdperk van globalisering en internet bleef deze ontwikkeling ook niet uit bij de moslims in Europa. Naast de Saoedische en Qatarese geldstromen en de netwerken van de Moslimbroederschap kwamen hier nog door Turkije gefinancierde culturele verenigingen en door Turkije betaalde imams bij, die het AKP-islamisme hier bevorderen.

De beroemde, uit Syrië afkomstige islamwetenschapper Bassam Tibi, die in de traditie van de “Frankfurter Schule“ staat, die begin jaren negentig de term “Euro-islam“ had bedacht als aanduiding voor een liberale vorm van de islam in Europa, heeft in 2016 toegegeven dat dit concept was mislukt en dat de “hoofddoek-islam“ en parallelle samenlevingen de overhand hadden gekregen.

Volgens zijn inschatting leeft slechts 5 tot 10 procent van de moslims in Europa ook “Europees“ en de rest in een islamitische parallelle samenleving. Dit wordt ook bevestigd door cijfers waaruit blijkt dat 93 procent van alle mensen van Turkse afkomst in Duitsland binnen de Turkse etnische groep trouwt. Deze afscherming kan niet worden teruggebracht tot een vermeend “anti-islamitisch racisme“ in Duitsland of Oostenrijk.

Ten eerste bestond en bestaat er in delen van de Duitse samenleving (beginnend bij Lessing, Herder en Rilke en eindigend bij de “refugee -welkom”-intellectuelen van de afgelopen jaren) een uitgesproken islamofiele houding, die men in navolging van Edward Said kan omschrijven als een verheerlijkend “oriëntalisme“ (daarbij kwam nog de pro-islamitische houding van de nazi’s, concreet hun samenwerking met de Moslimbroederschap in Egypte en de gerichte inzet van nazi-collaboratietroepen uit moslimminderheden in Bosnië en de Sovjet-Unie).

Ten tweede hebben zich in Europese landen die al lange tijd een liberaal multicultureel beleid voeren (zoals Nederland, Zweden of Groot-Brittannië) dezelfde islamitische parallelle samenlevingen ontwikkeld.

Ten derde zijn er in tal van Europese landen ook relevante groepen, bijvoorbeeld van Chinezen, Vietnamezen of Filipino’s, die eveneens uit heel andere culturen afkomstig zijn, maar waarmee de autochtone bevolking geen wezenlijke conflicten heeft. En in Oostenrijk was er 30 jaar geleden (tijdens de Balkanoorlogen) veel meer wrok tegen Serviërs dan tegen Turken, en toch zijn de mensen van Servische afkomst van generatie op generatie steeds meer geïntegreerd in de gastmaatschappij.

De verklaring voor de premoderne parallelle samenlevingen van moslims in Europa zag de uit de Libanese Nieuwe Linkse beweging afkomstige islamwetenschapper Ralph Ghadban al in 2011 “in de eerste plaats in het islamitische milieu zelf. Dit is inmiddels zo ver uitgebreid en verankerd dat het het creëren van omstandigheden die lijken op die in het land van herkomst mogelijk maakt. (…) De oorzaak moet dus vooral worden gezocht in de ideologie die de migranten hebben meegebracht. Het waren vooral de geweldloze islamisten die de islamitische identiteit bevorderden en het islamitische milieu creëerden. Zij hebben een netwerk van onderwijsinstellingen en islamitische centra opgezet, waardoor een authentieke reproductie van het milieu mogelijk werd. De zelfafbakening is al lang niet meer louter een reactie op de afwijzing door de samenleving: het is veeleer het resultaat van een opvoeding en socialisatie die afwijkt van de normen van de meerderheidsmaatschappij.” En deze normen en deze ideologie hebben hun wortels in de islam als een politiek-totalitaire, oorlogszuchtige en expansieve religie.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Christelijke tradities worden afgeknepen tussen een vijandige groeiende islamitische bevolking en een vijandig links secularisme

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: