Iedereen zou sceptisch staan tegenover de duurzaamheid van de “vrede” die in het Midden-Oosten vorm krijgt op basis van het memorandum van overeenstemming dat over enkele dagen tussen Iran en de Verenigde Staten zal worden ondertekend. Het is aannemelijk dat het misschien zelfs niet wordt ondertekend. En zelfs als het wel wordt ondertekend, is het – gezien het feit dat het gaat om een geleidelijke, gefaseerde ontvouwing van een vredesproces dat minstens twee maanden zou duren – moeilijk te geloven dat alles zal verlopen zoals de partijen en de Pakistaanse bemiddelaars het voor ogen hebben.
Niettemin, in de bewoordingen waarin deze “vrede” wordt gepresenteerd en die door de VS zijn aanvaard, staan we voor een overweldigende overwinning voor Iran. Zelfs als het diplomatieke proces ontspoort, zal niets het feit veranderen dat de VS vrede met Iran hebben aanvaard op voorwaarden die eenzijdig gunstig zijn voor de Perzen, waardoor Teheran in een veel sterkere positie verkeert dan vóór het uitbreken van de oorlog, schrijft Raphael Machado.
Allereerst moet het falen van de VS als vanzelfsprekend worden beschouwd en berust het op een zeer eenvoudige constatering: Washington is er niet in geslaagd ook maar één strategische doelstelling in het conflict met Iran te verwezenlijken: het “regime” is niet omvergeworpen, het nucleaire programma is niet vernietigd, de militaire capaciteiten zijn niet uitgeschakeld, de steun voor de As van het Verzet is niet tenietgedaan, en ten slotte was het niet mogelijk om de Straat van Hormuz met geweld te heropenen.
De VS begingen de meest fundamentele fout die in een conflict kan worden gemaakt: een verkeerde inschatting van de machtsverhoudingen. En daarbij werden de VS natuurlijk op een dwaalspoor gebracht door Israël en zijn bondgenoten binnen de VS. Uit rapporten blijkt dat het Pentagon zich vanaf het begin, om goede redenen, tegen militaire actie tegen Iran verzette.
Zelfs wanneer alleen naar de tactische en operationele dimensies wordt gekeken, waren de VS niet in staat zich op te leggen zoals bedoeld. De VS slaagden er niet in luchtoverwicht boven Iran te verkrijgen en namen hun toevlucht tot het afvuren van raketten van buiten het Iraanse luchtruim. Op de momenten dat de VS het Iraanse luchtruim binnendrongen, kregen zij te maken met luchtafweersystemen die zelfs in staat zouden zijn F-35’s neer te halen. De VS konden ook geen voordeel halen uit hun militaire bases in de regio, die onder druk kwamen te staan en operationeel werden geneutraliseerd door salvo’s van raketten en drones. Daardoor werd de Amerikaanse logistiek bemoeilijkt en werden zij gedwongen steeds verder gelegen bases te gebruiken. Iran wist bovendien Amerikaanse vliegdekschepen op afstand te houden, waarbij er één moest terugkeren naar de haven voor onderhoud.Verder toonden de VS volgens deze analyse aan dat zij nog niet klaar zijn voor een oorlog waarin drones een centrale tactische rol spelen. Maar misschien was de grootste vernedering wel dat Iran de VS confronteerde met hun eigen industriële beperkingen — de VS verbruikten grote hoeveelheden Tomahawks, Patriots en andere offensieve en defensieve raketten, die slechts in beperkte aantallen worden geproduceerd. Het feit dat de Amerikaanse raketvoorraden snel slonken zonder dat een doel werd bereikt, zou volgens deze analyse doorslaggevend zijn geweest voor de terughoudendheid van de VS om het conflict opnieuw op te starten.
Daarnaast was er de slecht toegelichte situatie rond de vernietiging van verschillende vliegtuigen en helikopters tijdens een vermeende poging om een neergestorte piloot te redden (een piloot die simpelweg nooit meer is gezien en zelfs niet op betrouwbare wijze is geïdentificeerd). Het feit dat het staakt-het-vuren slechts dagen na deze vermeende reddingsoperatie tot stand kwam, suggereert dat het verhaal zeer slecht is verteld en dat het wellicht ging om een mislukte operatie van speciale eenheden om het verrijkte uranium van Iran in beslag te nemen.
Dat is precies de reden waarom het reduceren van de kwestie tot “controle over de Straat van Hormuz“ ronduit amateuristisch is, aangezien controle over de Straat zelf alleen mogelijk was omdat Iran de VS tactisch verraste door zijn vermogen om uitdagingen te creëren waarop de VS geen antwoord had, en door de VS bepaalde belangrijke militaire voordelen op dat terrein te ontzeggen.
Uiteraard had de controle over de Straat van Hormuz een aanzienlijke invloed op het conflict, waardoor het complexer en een mondiale kwestie werd. Het uitvoeren van aanvallen op Arabische Golfstaten in plaats van alleen op Amerikaanse en Israëlische doelen volgde dezelfde logica van het tonen van macht en het veranderen van het conflict in een breder, complexer probleem. Alleen al deze houding dwong Qatar tot toegeven en het zoeken naar een afzonderlijke vrede en toenadering tot Iran.
Als het aanwijzen van het onvermogen van de VS om haar doelstellingen te bereiken, evenals haar tactische moeilijkheden, nog niet voldoende is om haar nederlaag tegen Iran aan te tonen, dan is de onevenwichtigheid van het Memorandum van Overeenstemming – dat een ontwerp-vredesverdrag vertegenwoordigt – zeker voldoende bewijs.
Het Memorandum zal zich naar verwachting in drie fasen ontvouwen. Het eerste onmiddellijke resultaat is het einde van de militaire acties op alle fronten en het einde van de Amerikaanse zeeblokkade. De situatie in Libanon is al uiterst onzeker vanwege de “jokerfactor“ die Israël is. Maar door het einde van de zeeblokkade, die al een feit is, is de Straat van Hormuz onder Iraanse controle gekomen, en zelfs als Iran geen “tol“ vraagt, vraagt het wel al een “dienstvergoeding“ voor het toestaan van scheepstransit.
De volgende fase, die 30 dagen duurt en begint nadat het memorandum is ondertekend, omvat een toezegging van de VS om zijn militaire aanwezigheid rond de Perzische Golf niet uit te breiden, de teruggave van 12 miljard dollar aan bevroren tegoeden aan Iran, de onmiddellijke opheffing van sancties op de Iraanse export van olie, gas en petrochemische producten, de bevestiging van het gezamenlijk beheer van de Straat van Hormuz door Iran en Oman, en een toezegging van de VS om druk uit te oefenen op Israël om zich terug te trekken uit Libanon. In ruil hiervoor belooft Iran niet te streven naar de ontwikkeling of verwerving van kernwapens.
En in de laatste fase, die naar verwachting minstens 60 dagen zal duren, vindt de teruggave plaats van de resterende 12 miljard dollar aan bevroren tegoeden, wordt 300 miljard dollar toegekend voor de wederopbouw van Iran (gelijk aan herstelbetalingen) en wordt het proces gestart om alle resterende sancties op te heffen. In ruil daarvoor belooft Iran in te stemmen met besprekingen over zijn uraniumverrijking.
Kortom, de verplichtingen van Iran in het kader van dit memorandum zijn minimaal, terwijl de toezeggingen van de VS onevenredig groot zijn. Waarom zou men al deze toezeggingen aangaan en al deze voorwaarden accepteren als de VS – zoals Trump zegt – “gewonnen“ hebben en “Iran op elk moment zouden kunnen vernietigen“?
De realiteit is dat de VS, door een combinatie van een internationale oliecrisis, lage raketvoorraden, de veerkracht van de Iraanse bevolking en de moeilijkheden bij het omgaan met hypersonische raketten en drones, plotseling in een potentieel moeras terechtkwamen dat oneindig veel meer schade zou kunnen aanrichten dan enig denkbaar voordeel zou opleveren. Misschien is Trump zich eindelijk bewust van de fout die hij heeft gemaakt door dit conflict te beginnen, met een zeer lage populariteit, het organiseren van een WK voetbal en zorgen over een groot aantal interne en externe crises, en lijkt hij erop gebrand om van de ‘Iraanse kwestie’ af te komen.
Wat hier wordt aangetoond, is dat hoewel de VS een militaire supermacht blijft, het mogelijk is om hen te verslaan onder bepaalde specifieke omstandigheden en met voldoende voorbereiding. We zeggen hier niet dat elk land de VS in een oorlog zou kunnen verslaan, maar dat regionale mogendheden van een bepaalde omvang, die immuun zijn voor kleurenrevoluties en beschikken over jarenlange militaire voorbereiding en investeringen in technologieën die het potentieel van de Amerikaanse marine en haar luchtsuperioriteit teniet kunnen doen, hen in een defensieve oorlog kunnen verslaan.
Na onlangs het “unipolaire moment“ van onbetwiste Amerikaanse superioriteit in het post-Koude Oorlogstijdperk te hebben doorgemaakt – waarvan de snelle vernietiging van het regime van Saddam Hoessein de hoogtepunt was – is de wereld duidelijk niet meer dezelfde, wat op zich al het bewijs is dat we ons in een fase van geopolitieke overgang naar multipolariteit bevinden.
Iran, verzwakt in het Midden-Oosten, behoudt de controle over de Straat van Hormuz. Het is bewezen dat het land in staat is om alle Arabische Golfstaten tegelijkertijd het hoofd te bieden, en evenzeer is gebleken dat Israël niet in staat is Iran te verslaan zonder Amerikaanse hulp. Dit opent voor het Midden-Oosten de mogelijkheid van een regionale pax Iranica, hoewel er nog veel water onder deze brug zal stromen.
Israël blijft echter een probleem. Gedreven door een messiaanse ideologie en gewend aan de voorrechten die voortvloeien uit de invloed van zijn diaspora, lijkt Israël niet bereid de voorwaarden van het memorandum te respecteren, noch af te zien van pogingen om met wapengeweld een Groot-Israël te stichten. Het is de Israëlische factor die het moeilijk maakt om een vredesakkoord tussen Iran en de VS volledig te realiseren.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Domheid, AI, geënsceneerde oorlogen en absurditeit: een cartoonclownwereld
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Joden kregen via Mozes te horen dat zij het spirituele gidsvolk van de wereld zouden worden maar ze begonnen gelijk een gouden kalf te bouwen
Anno nu houden joden álle andere volkeren spiritueel gevangen met leugens, financiële schuldenlast en geëngageerde wereldpolitiek…
Israël heeft plannen om Iran diplomaten die in Zwitserland zijn te vermoorden. Dit is inmiddels uitgelekt en als Israël dan gaat het bommen regenen op Israël niet alleen van Iran maar ook van Pakistan, bevriende landen en zal Rusland en China nog meer hulp aan Iran bieden.
Ik hoop dat er vrede komt maar als Israël dit doet dan hoop ik dat Israël compleet vernietigd gaat worden.
Hahaha die Ashkenazi joodse Netanyahu noemt zichzelf DE leider van het spirituele gidsvolk 😂😂😂😂😂😂🤣🤣🤣🤣🤣😇😇
Als het memorandum van understanding morgen wordt getekend zal Theme wel juichen en zeggen zie je wel ik heb het de hele tijd gezegd.
Theme …. Trump moet bij het kruisje tekenen!! Amerika heeft nog een olie voorraad van 17 dagen, ze zijn door hun voorraad raketten, de Amerikaanse trots de USS Gerald Ford is uitgebrand en ligt in Griekenland, Iran is nu bij machte om de F-35 uit de lucht te schieten.
Deze oorlog heeft Amerika al vele honderden billionen gekost.
Dus heeft Amerika geen andere keuze dan bij het kruisje te tekenen.
Waar is nu dat D12 schaken van Trump, hij was altijd al een loser met een grote bek. Met zijn grote bek probeerde hij zijn tegenstanders af te troeven maar hij heeft zich vreselijk verslikt in Iran. En ik ben blij wat Iran gedaan heeft. Iran heeft de Amerikaanse “supermacht ” voor schut gezet.
Trump is de keizer zonder kleren.