Het laatste spel van de elite: van crisis naar digitale neutralisatie

Sean Stinson schrijft dat zelfs een daling van slechts zeven procent in de wereldwijde olievoorziening in 1973 voldoende was om een decennium van economische ellende te ontketenen. Stagflatie, een verlammende combinatie van inflatie en werkloosheid, verspreidde zich snel over het geïndustrialiseerde Westen.

Fabrieken sloten hun deuren, miljoenen mensen raakten werkloos en sommigen raakten zelfs hun huis kwijt. Regeringen aarzelden en struikelden vervolgens van de ene crisis naar de andere. De bijna zes maanden durende oliecrisis diende als een harde waarschuwing: de moderne wereld leefde op geleende tijd met goedkope energie, en elke significante verstoring zou gevolgen hebben die veel verder reikten dan louter fysiek ongemak, schrijft Markku Siira.

Vandaag de dag heeft de oorlog waarbij de Verenigde Staten, Israël en Iran betrokken zijn, de scheepvaart door de Straat van Hormuz bemoeilijkt, waar 20 tot 25% van de wereldwijde olie en gas doorheen stroomt. Begin april was de aanvoer van ongeveer 17,7 miljoen vaten per dag – 17% van de wereldwijde vraag – verstoord. De Straat van Bab el-Mandeb wordt bedreigd, raffinaderijen in de regio zijn beschadigd en veel productievelden zijn afgesneden van functionerende transportroutes. Zelfs als de oorlog onmiddellijk zou stoppen, zou het maanden, zo niet jaren duren voordat de oliestromen volledig hersteld zijn.

Om dit te begrijpen, moet men teruggaan naar de economische crisis van 2008. Toen, tijdens de ineenstorting van het financiële systeem, hadden schulden moeten worden kwijtgescholden, hadden insolvente banken failliet mogen gaan en had een korte maar noodzakelijke recessie moeten worden geaccepteerd. In plaats daarvan verlaagden centrale banken de rente tot nul en lanceerden ze onbeperkte monetaire stimuleringsmaatregelen. Ze bliezen bubbels op, redden niet-levensvatbare bedrijven en verhoogden de wereldwijde schuld van 150 tot meer dan 300 biljoen dollar.

Vandaag de dag treft de oliecrisis een systeem dat geen manoeuvreerruimte meer heeft. De rente staat op een dieptepunt, de balansen zitten vol en overal is schuld. Pessimistische economen zoals Steve Keen, Michael Hudson en Nouriel Roubini zijn van mening dat de komende recessie erger zou kunnen zijn dan de Grote Depressie.

In de jaren 1930 was de schuld voornamelijk particulier en bleef de productiecapaciteit behouden, maar vandaag de dag zijn de schulden van staten, bedrijven, huishoudens en schaduwbanken nauw met elkaar verweven. De gevolgen van de crisis verspreiden zich in een oogwenk wereldwijd. De vergelijking met de oliecrisis van de jaren 1970 is eigenlijk te optimistisch.

Stinson ziet de pandemie van 2020 als een duidelijke generale repetitie voor de komende crisis. Reisbeperkingen, gezondheidsbewijzen, massale stimuleringsmaatregelen en digitale tracking werden in de praktijk getest. De infrastructuur uit die periode werd niet ontmanteld, maar op stand-by gelaten voor de volgende noodsituatie.

Volgens Stinson zijn de acties van centrale banken, het IMF en fora zoals Bilderberg gericht op hetzelfde doel: monetaire hervorming op basis van digitale infrastructuur na de crisis. Digitale valuta van centrale banken, digitale identiteiten en programmeerbaar geld zijn technisch en juridisch al voorbereid. Het enige wat ontbreekt is een wereldwijde crisis die de implementatie van het nieuwe systeem zowel onvermijdelijk als politiek aanvaardbaar zou maken.

Stinson gelooft dat transnationale staatsnetwerken niet proberen de komende ineenstorting te voorkomen. Integendeel, zij zien een unieke kans om maatregelen op te leggen die onder normale omstandigheden onmogelijk zouden zijn: beperkingen op consumptie en mobiliteit, vervaldata voor digitale valuta, op gedrag gebaseerde voorwaarden via algoritmen, en het koppelen van inkomen en essentiële diensten binnen een digitaal kader. De infrastructuur voor totale controle op basis van digitalisering en kunstmatige intelligentie wordt al opgebouwd.

De herstructurering vereist ook een kleinere en beter beheersbare bevolking — een hypothese die al lang wijdverbreid is onder de transnationale elite. Automatisering en robotisering maken een groot deel van de menselijke arbeid overbodig. De gecombineerde crisis van energie, economie, oorlogen en klimaatverandering drijft niet alleen economieën naar de ondergang, maar vermindert ook de bevolking.

Stinson citeert de demografische prognoses van Deagel, volgens welke de bevolking van de Verenigde Staten zou dalen van 330 miljoen naar ongeveer 110 miljoen, die van Duitsland naar ongeveer 50 miljoen en die van Japan naar 40 miljoen. In het komende decennium wordt een massale sterfte verwacht, niet als een storing in het systeem, maar als een geplande functie. Digitale infrastructuur maakt een efficiënt beheer van de resterende bevolking mogelijk.

Het grote publiek wordt nu al systematisch geconditioneerd om een ander spektakel te volgen: intermitterende conflicten met Iran, schokken op de aandelenmarkten en het instrumentele gebruik van geopolitieke spanningen voor economisch gewin op korte termijn.

Volgens Stinson zijn figuren als Donald Trump niet de architecten van het nieuwe systeem, maar vertegenwoordigen ze veeleer het oude systeem in zijn laatste fase. Hun zichtbare corruptie is slechts een voorstelling die niet verward mag worden met de kern van de zaak. De echte besluitvorming vindt plaats in de schaduw, onder actoren die geen zichtbaarheid zoeken, niet deelnemen aan discussies op social media en geen verkiezingsoverwinningen nodig hebben om hun macht te legitimeren.

Zou het digitale beheersysteem nog steeds kunnen worden overgenomen en tegen zijn scheppers kunnen worden gekeerd? De digitale infrastructuur is niet te vergelijken met een vliegtuig of een spoorweg. De kaders zijn vastgelegd, de code is geschreven en de surveillancemechanismen zijn al aanwezig. Tenzij een of andere macht EMP-wapens inzet of de ontwikkeling van AI tot volstrekt onvoorspelbare omwentelingen leidt, is er geen volksbeweging, geheim netwerk of rivaliserende elite die in staat is de techno-kapitalistische heersers omver te werpen.

Wat ons te wachten staat is geen gewone recessie, en zelfs geen nieuwe Grote Depressie, maar een geplande en permanente reorganisatie van de relatie tussen mensen, geld en bewegingsvrijheid. Digitale valuta, digitale identiteit en biometrische bewaking worden gepresenteerd als de enige realistische optie. Dit is niet louter een complottheorie: de huidige wereld functioneert niet langer zonder strikte hiërarchische systemen. De herstructurering is al aan de gang.

Stinson gelooft niet in een betere toekomst en beschouwt het als schadelijk om op iets anders te hopen. Er blijft slechts één duidelijkheid over: het vermogen om de toekomst te zien zoals ze is, haar te benoemen en troostende illusies te weigeren. De crisis en de geplande reactie zijn onvermijdelijk. Wanneer het ergste gebeurt, zullen mensen zich dan herinneren dat het ook anders had kunnen zijn – en zal die hoop nog steeds tot actie kunnen leiden? “De geschiedenis biedt geen garanties, maar ze biedt wel waarschuwingen, en dit is er een van”, concludeert Stinson.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Doug Casey over de schokkende voorspelling van Deagel voor 2025… Oorlog, bevolkingsafname en de ineenstorting van het Westen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: