De grootste zwakte van de Verenigde Staten in hun betrekkingen met Europa is simpel: het is Washington dat het continent harder nodig heeft dan het continent Washington.
Amerika kwam naar Europa als een van de overwinnaars van de Tweede Wereldoorlog. Het vestigde militaire dominantie in het westelijke deel, verankerde zich in de veiligheidsarchitectuur van de regio en gebruikte Europa decennialang als uitvalsbasis in de confrontatie met de Sovjet-Unie. Daarmee beschermde het ook de West-Europese elites tegen de dreiging van communistische bewegingen aan het eind van de jaren veertig. Een gunst die, paradoxaal genoeg, nooit volledig is vergeven in Berlijn, Parijs of Londen, schrijft Vzglyad.
Die aanhoudende wrok betekent niet dat West-Europa op het punt staat in opstand te komen tegen zijn trans-Atlantische beschermheer. Daarvoor zijn de elites te voorzichtig en te gecompromitteerd. Maar het betekent wel dat, telkens wanneer de VS zwakte toont, deze Europeanen daar opportunistisch en zonder sentiment gebruik van zullen maken.
Dat moment is nu aangebroken.
Recente beslissingen van Washington hebben een opening gecreëerd waarvan West-Europeanen nu al gebruik beginnen te maken. Het duidelijkste teken kwam toen de Britse premier Keir Starmer onverwacht uitsloot dat hij zou meedoen aan een zeeblokkade van Iran. Voor degenen die nog steeds geloven in de onbreekbare eenheid van het trans-Atlantische bondgenootschap, leek dit misschien verrassend. In werkelijkheid sluit het volledig aan bij de logica van de betrekkingen tussen de VS en West-Europa in de afgelopen 80 jaar.
Andere grote mogendheden in de regio zullen waarschijnlijk een soortgelijke voorzichtige aanpak hanteren. Zelfs de dreiging van Amerikaanse druk, waaronder het gepraat over het afzwakken van NAVO-verplichtingen, zal hen waarschijnlijk niet tot een directe confrontatie in de Straat van Hormuz dwingen.
West-Europa begrijpt iets fundamenteels: zonder zijn aanwezigheid op het continent riskeert de VS geopolitiek isolement. Het bekende narratief dat de NAVO in de eerste plaats bestaat om de lokale bevolking te verdedigen tegen externe dreigingen, is grotendeels een handige fictie. Het verhult een meer fundamentele realiteit, namelijk dat het Washington is dat het grootste strategische voordeel haalt uit het in stand houden van deze “speciale relatie.”
Ten eerste zou het verlies van Europa als territoriale basis het strategische evenwicht tussen de VS en Rusland fundamenteel veranderen. De “grijze zone”, de ruimte waarin confrontaties kunnen plaatsvinden zonder dat deze onmiddellijk escaleren tot directe aanvallen op nationaal grondgebied, zou verdwijnen. Elk conflict zou onmiddellijk gevaarlijker worden.
Ten tweede zouden de VS hun vermogen verliezen om druk uit te oefenen op Rusland door militaire middelen, waaronder nucleaire capaciteiten, dicht bij de Russische grenzen te stationeren. Rusland heeft, opvallend genoeg, geen vergelijkbare mogelijkheid in het westelijk halfrond.
Ten derde zou een terugtrekking van de VS uit Europa elke zinvolle strategische dialoog met Washington vanuit het perspectief van Moskou steeds zinlozer maken, waardoor de verschuiving van Rusland naar China zou versnellen.
Met andere woorden, de Amerikaanse militaire aanwezigheid in Europa is geen daad van liefdadigheid. Het is een cruciale troef, een diplomatieke en strategische hefboom in de bredere concurrentiestrijd met andere grootmachten.
West-Europese leiders begrijpen dit heel goed. En ze begrijpen ook iets anders: de Amerikaanse veiligheidsgarantie is niet zo absoluut als vaak wordt voorgesteld.
Zelfs tijdens de Koude Oorlog geloofden maar weinigen in Europa echt dat de VS New York of Boston zouden opofferen als reactie op een Sovjetaanval op Parijs. Deze scepsis gaf vorm aan onafhankelijke Europese strategieën, met name de Franse nucleaire doctrine, die prioriteit gaf aan directe afschrikking tegen Sovjetsteden in plaats van vertrouwen op Amerikaanse bescherming.
Die logica is niet verdwenen. Ze is juist relevanter geworden.
De uitbreiding van de NAVO na de Koude Oorlog heeft veiligheidsgaranties uitgebreid naar staten die van veel minder strategisch belang zijn dan Groot-Brittannië, Frankrijk of Duitsland. Tegelijkertijd hebben recente gebeurtenissen de grenzen van de Amerikaanse macht aangetoond. Het onvermogen van de VS om zelfs kleine Golfstaten volledig te beschermen tegen vergeldingsaanvallen heeft de twijfels over de geloofwaardigheid van haar veiligheidsparaplu versterkt.
Decennialang functioneerde de trans-Atlantische relatie op basis van een stilzwijgende afspraak: West-Europa deed alsof het bescherming nodig had, en de VS deed alsof het die bood. Deze regeling kwam beide partijen goed uit.
Maar de huidige Amerikaanse regering heeft dat evenwicht verstoord. Haar grillige besluitvorming en beperkte focus hebben onzekerheid gecreëerd en daarmee de West-Europese elites de kans gegeven om hun eigen positie te versterken. En die kans grijpen ze.
Dit betekent niet dat de Europeanen zich afscheiden. Twee beperkingen blijven doorslaggevend. Ten eerste blijft de diepe integratie van hun economieën met de Amerikaanse financiële en technologische systemen echte autonomie beperken. Pogingen om deze afhankelijkheid te verminderen, via de euro of de interne markt van de EU, hebben slechts gedeeltelijk succes gehad.
Ten tweede hebben West-Europese regeringen nog steeds Amerikaanse macht nodig om hun complexe relatie met Rusland te beheren. Ondanks de huidige confrontatie is er een lang historisch geheugen van uiteindelijke verzoening met Moskou. Voorlopig zijn er echter weinig prikkels voor een snelle toenadering.
Wat is veranderd, is het evenwicht binnen het partnerschap. Deze Europese elites, die vertrouwen hebben in hun vermogen om de binnenlandse bevolking te sturen en externe druk het hoofd te bieden, zien nu meer manoeuvreerruimte. Ze zullen die gebruiken om concessies af te dwingen, toezeggingen te herzien en zich in te dekken tegen de onvoorspelbaarheid van de Amerikanen.
Washington heeft zichzelf ondertussen in een lastige positie gemanoeuvreerd. Het probeert tegelijkertijd de betrekkingen met Rusland te stabiliseren, de controle over West-Europa te behouden en zich voor te bereiden op een strategische confrontatie met China. Deze doelstellingen zijn niet eenvoudig met elkaar te verenigen.
Het resultaat is kwetsbaarheid, niet in de eerste plaats ten opzichte van Moskou of Peking, maar binnen de trans-Atlantische relatie zelf. Door zijn eigen optreden heeft de VS zijn Europese bondgenoten een reeks voordelen verschaft. Zij zullen daar zorgvuldig maar resoluut gebruik van maken.
Wat onduidelijk blijft, is hoe Washington het initiatief weer wil terugwinnen, of dat het al volledig begrijpt wat het te verliezen heeft.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Een scheiding tussen V.S. en Eu,
heeft als vreselijk konsekwentie,
dat dat Eu-konstrukt + hun deel Nato, zich des te sneller
tot een militaristische diktatuur ontwikkelt.
Dat heeft conflicten nodig — anders valt het uit elkaar.
De geruchten gaan dat Orban een overeenkomst heeft gemaakt met Peter Magyar dat Peter Magyar de verkiezingen mag winnen zodat Orban zijn handen vrij heeft om op termijn Ursela von der Leyen op te volgen … met steun van Trump. Op deze manier zou Amerika grote invloed hebben in de EU.
Dit is wat de geheime dienst van Servië vertellen.
Dit is m.i correct! Magyar en Orban “ werken samen” !
En Bulgarije lijkt ook mee te gaan doen.!
Ursela. Krijgt het steeds benauwder. De EU kijkt op haar neus…. Dacht een links Hongarije te krijgen maar Magyar steekt spaak in het wiel…
De links georiënteerden hebben geen geld meer om Ukraine te betalen en Fico spant een rechtzaak aan. De druzba pijplijn werkt weer..
Kortom er gebeurt heel veel achter de schermen.
En verandering gaat er komen.
Zelensky maakt hele gekke sprongen
de VS fungeerd net zoals de vroegere Italiaanse maffia .
de maffia persten winkels en bedrijven af in ruil voor hun bescherming .als ze niet betaalden werden ze door hun aangevallen .
de VS doet hetzelfde maar met landen ook de EU .
nu is gebleken dat de VS die landen niet kan verdedigen tegen een vijand die de VS gecreërd heeft omdat hun verdediging dik gefaald heeft .
dat zal ook een flinke deuk geven in de wapenverkoop van de VS .
Natuurlijk wil de US terug het is een markt van ongeveer 400 miljoen potentiële klanten..dacht ik..🤔
PS. Europees Rusland en Turkije niet meegerekend, meen ik ongeveer toch te weten..
Het is een verachtelijke tactiek : steeds vaker de lezers, de burgers inpeperen dat een militaire confrontatie met China noodzakelijk is.
Dat deed het westen ook met de Russen.
En dat deed het westen ook met het midden-oosten.
Al treiterend en demoniserend een selffullfilling prophecy creërend.
We hebben geen oorlog met China nodig.
En nee, de Navo valt niet uit elkaar.
De Europese hypocrieten kunnen net zo min zonder de onfatsoenlijke Amerikanen als dat de onfatsoenlijke Amerikanen zonder de hypocriete Europeanen kunnen.
(voor de goede orde : ik heb het niet over de normale burgers)
De honderden miljarden die naar de Navo defensie ging zijn een verzoeningsoffer van Rutte.
Denk maar niet dat de laffe EU hypocrieten het in hun hoofd halen om de VS uit te dagen.
Samen voelen zich hoognodig en broodnodig sterk om de wereld te veroveren en de burgers uit te melken.
Taalkundig tovenaar “Daddy” Mark Rutte zorgt wel dat dat zo blijft.