Het einde van de kindertijd

Donald Trump is mij altijd als een weerzinwekkende figuur voorgekomen. Niet alleen omdat hij een politiek symptoom is van het terminale stadium van kanker in de Amerikaanse samenleving, maar ook omdat hij jarenlang als haar televisie-uithangbord heeft gefungeerd. Een man die erin geslaagd is banaliteit en arrogantie om te zetten in een volwaardige ideologie.

Lang voordat hij zichzelf zou omvormen tot een messiaanse figuur voor rechts Amerika, was Trump de bedenker van een van de meest groteske pedagogieën van het moderne kapitalisme: de realityshow The Apprentice. Het was in wezen een soort prototype voor de realityspektakels op de Balkan – alleen met gouden liften en de skyline van Manhattan op de achtergrond. In dit spektakel streden een groep ongelukkige deelnemers om alles te verkopen wat maar verkocht kon worden – van bananen en plastic snuisterijen tot onroerend goed – simpelweg om het moment te vermijden waarop Zijne Alom Succesvolle Majesteit Trump, gezeten aan een enorme tafel als een zakelijke sultan, hen zou afsnijden met het beroemde oordeel: “You’re fired!”, schrijft Vuk Bačanović.

Eén van hen is me bijzonder levendig bijgebleven – een man met een cowboyhoed en die doffe, treurige blik van iemand die al vermoedt dat hij slechts een rekwisiet is in andermans voorstelling. Met iets dat leek op religieuze toewijding legde hij aan Trump uit dat hij nog nooit in zijn leven een enkel boek had gelezen, behalve dat van Trump zelf – How to Get Rich. Of How to Become Rich. Of misschien How to Become Trump If You Are Not Trump. Iets in die trant. De scène was zo volmaakt grotesk dat ze had kunnen dienen als illustratie in een leerboek van het hele culturele model dat Trump aan Amerika – en aan de wereld – verkocht.

En dat was, in werkelijkheid, de belangrijkste reden voor mijn afkeer. Niet omdat hij rijk is – het kapitalisme zit immers vol met rijke mensen, en sommigen van hen slagen er zelfs in door het leven te gaan zonder karikaturen van hun eigen offshore-rekeningen te worden – maar omdat hij jarenlang een van de moreel meest groteske pseudofilosofieën predikte die de moderne wereld heeft voortgebracht: het idee dat de gewone mens niet te veel hoeft na te denken, noch te veel vragen hoeft te stellen over de aard van de orde waarin hij leeft. Volgens deze doctrine is het voldoende om te leren hoe je efficiënter, sneller en meedogenlozer over je medemensen heen kunt stappen; misschien zou hij dan op een dag ook de gezegende toestand kunnen bereiken van een leven dat lijkt op dat van de heer Trump.

En, het moet toegegeven worden – hij is daarin geslaagd.

Een man wiens fortuin grotendeels berustte op geërfde rijkdom slaagde erin, in het door Amerika zelf uitgeroepen tijdperk van het ‘ontkrachten van alle mythen’, zichzelf te verkopen als een soort stedelijke mythische held: een anonieme doorzetter die zijn miljardaircarrière zogenaamd begon met het verkopen van kranten op straat, en vervolgens – in de beste traditie van Amerikaanse sprookjes – zijn eerste miljoen ‘leende’ en daar een imperium mee opbouwde. Dit zorgvuldig geënsceneerde personage begon al snel door de populaire cultuur te paraderen: van cameo’s in Home Alone tot gastoptredens in televisieseries zoals The Fresh Prince of Bel-Air, waar hij werd gepresenteerd als een soort welwillende, ietwat excentrieke, maar in wezen sympathieke miljardair.

En in de finale van die serie – als je gehoorzaam genoeg, behendig genoeg en meedogenloos genoeg bent – zou ook jij The Apprentice kunnen winnen en je Amerikaanse droom kunnen verwezenlijken.

Maar in werkelijkheid wordt Trump – en de hele Trumpistische droom, zelfs in zijn zionistisch-evangelische interpretatie – misschien het best samengevat door één enkele zin die hij uitspreekt terwijl hij opnieuw zichzelf speelt in de film The Little Rascals (1994). Als de vader van de rijke jongen Waldo spreekt hij de volgende zin uit:

“Je bent de beste zoon die je voor geld kunt kopen.”

In die ene zin ligt de hele catechismus van de Trumpistische beschaving besloten. Alles is te koop. Zonen en dochters. Vriendschappen. Verkiezingen. Moraliteit. Waarheid.

Alleen bleek de zaak in het echte leven iets… praktischer te zijn. Trumps oude zakenpartner Jeffrey Epstein reisde bijvoorbeeld niet de wereld rond – met name door de armere regio’s, en heel opvallend door delen van de Balkan – om jongens en meisjes te kopen zodat iemand ze als zonen en dochters zou kunnen adopteren. Nee. Hij kocht ze als seksslaven. En, zoals we nu weten – en dit is niet langer een of andere marginale ‘complottheorie’, maar een zaak die omgeven is door substantiële en goed gedocumenteerde verdenkingen – ook voor de diverse satanische rituelen van degenen die met succes de top van de piramide van de Trumpistische droom hadden beklommen.

En wanneer dit alles in een bredere context wordt geplaatst, wordt het beeld nog duidelijker. Door zijn onvoorwaardelijke steun aan Benjamin Netanyahu – de regisseur van wat de bijna rituele vernietiging van tienduizenden kinderen in Gaza is geworden – door spectaculaire geopolitieke daden zoals de ontvoering van de Venezolaanse president Nicolás Maduro, of het idee dat een oude Iraanse beschaving ‘gedisciplineerd’ zou kunnen worden door bombardementen – opnieuw boven de lichamen van kinderen – heeft Trump iets bereikt wat geen enkele Amerikaanse president vóór hem zo openlijk had weten te doen.

Hij heeft uiteindelijk de mythe van de ‘American Dream’ ontmaskerd.

Dat wil zeggen: een nachtmerrie waarin de hele wereld is meegezogen in een eindeloze aflevering van The Apprentice, waar miljarden mensen hun leven doorbrengen in stille angst of de opperste beschermheer van massamoordenaars, oligarchen en pedofielen hen op een dag simpelweg uit het bestaan zou ‘ontslaan’. En dit alles onder de geruststellende illusie dat een dergelijk systeem – een groteske hybride van televisiespektakel en moreel rioolwater – in feite het toppunt van de beschaving is en het enige bewezen recept voor geluk.

Toch, hoe paradoxaal het ook mag klinken, is er ten minste één ding waarvoor Trump een zekere grimmige dankbaarheid verdient: zijn brute, bijna karikaturale eerlijkheid. Door zijn pure arrogantie heeft hij de kleurrijke verpakking weggerukt waarin dit systeem decennialang was verpakt – verpakt, bovenal, in het glinsterende cellofaan van de populaire cultuur van Hollywood.

Want Amerika heeft de Koude Oorlog in niet geringe mate juist dankzij die verpakking gewonnen. Sitcoms over harmonieuze gezinnen, perfect gemaaide gazons in de buitenwijken, keukens waar altijd appeltaarten in de oven stonden, studiopubliek dat – als het niet om een afgezaagde grap lachte – in extatisch gejuich uitbarstte telkens wanneer een miljardair op het scherm verscheen, soms zelfs Trump zelf.

En we keken er allemaal naar.

En we geloofden het.

Nu we beginnen te begrijpen dat er achter die vrolijke televisiegordijnen vaker wel dan niet een Jeffrey Epstein naar onze kinderen glimlacht, is het misschien tijd om terug te keren naar wat serieuzere lectuur. Frantz Fanon – ooit een frequente bezoeker van onze eigen verraden en uiteindelijk verbrijzelde beschaving genaamd Joegoslavië – schreef de volgende regels in De verworpenen der aarde:

Misschien is de belangrijkste les van onze tijd dan ook deze: zodra een verbrijzelde beschaving afscheid neemt van haar illusies, krijgt ze – misschien voor de tweede keer – een kans om haar waardigheid te herontdekken.

In die zin is dit het einde van de kindertijd – en, in ons geval, het einde van een lange en nogal gênante infantilisering.

Dit betekent niet dat de wereld plotseling zal ophouden onvolmaakt, hard en vaak nachtmerrieachtig te zijn. Wat het wel betekent, is dat we ons niet langer de luxe kunnen veroorloven van geveinsde verbazing – de troostende hoop dat onze ‘beschaafde wereld’ slechts een tragische verkeerde afslag heeft genomen en zich spoedig weer zal herstellen naar haar oorspronkelijke staat.

Opgroeien is, zoals iedereen die het echt heeft meegemaakt weet, noch eenvoudig, noch romantisch. Zeker niet nu, nu we eindelijk tegen Trump – en tegen zijn voorgangers en opvolgers die al zo lang onze verbeelding en onze loyaliteit in beslag nemen – hebben gezegd wat misschien al veel eerder had moeten worden gezegd:

“You’re fired.”

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Tijd om de stekker uit Trump en Netanyahu te trekken

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: