Tsar Wars

De aan en uit geplande ontmoeting tussen Donald Trump en Vladimir Poetin zal vrijdag plaatsvinden in Alaska. Deze voormalige Russische bezitting is een zeer symbolische locatie als er inderdaad over grondgebiedruil zal worden gesproken. De vorm waarin de ontmoeting zich lijkt te ontwikkelen, wijst er echter op dat het vooral een publiciteitsstunt zal zijn – een topontmoeting met wederzijds onrealistische verwachtingen, waarbij het even onmogelijk is om echte vooruitgang te boeken als het maken van geroosterde ijsblokjes. De Russen beginnen nu sterk te profiteren van hun momentum aan het front en beschouwen het conflict nog steeds als iets dat essentieel is voor hun veiligheid en soevereiniteit. Aan de andere kant lijkt het voor Trumps imperiale ego van levensbelang om iets te redden van het project Oekraïne.

Wat een verschil maakt een paar maanden: Trumps wankelende politiek is veranderd van het beëindigen van de oorlog in 24 uur naar het dreigen met verschillende sancties en kernonderzeeërs via een reeks deadlines. Analisten tasten nog steeds in het duister over Trumps ommezwaai en zijn besluit om Bidens oorlog aan zijn eigen portefeuille toe te voegen. De enige officiële verklaring kwam in juni, toen Melania naar een nieuwsbericht keek over enkele appartementencomplexen die in Kiev waren getroffen. Het is een déjà vu voor mensen die zich de eerste ambtstermijn van Trump herinneren, toen het Ivanka’s tranen voor Syrië waren die Trump dwongen ook op dat punt van koers te veranderen, schrijft Tom Zaja.

De trouwe aanhangers van MAGA zijn woedend over wat weer een verraad is aan het credo van America First. De achterban weet al lang van Trumps zwakheid voor Israël, maar Oekraïne gaat te ver en is een duidelijke gebroken belofte, samen met de publicatie van de Epstein-lijst. Steve Bannon, Tucker Carlson, Thomas Massie, Matt Gaetz en de rest van wat je paleo-MAGA zou kunnen noemen, hebben gelijk als ze aannemen dat de neocons weer hebben gewonnen, terwijl zelfs Marjorie Taylor Greene twijfelt aan haar plaats in de partij. Misschien moeten Bannon en zijn vrienden meer aan hun golfspel werken, want momenteel is het oorlogszuchtige Lindsey Graham die regelmatig de kans krijgt om de president tijdens 18 holes aan de tand te voelen.

Een andere kwestie die voor America Firsters een dealbreaker is gebleken, is de vrijheid om tegen Israël te protesteren, die Trump eerst via de universiteiten heeft geschonden en nu dreigt te ontzeggen aan staten of steden die Israëlische bedrijven boycotten – wat in wezen een recht is dat wordt gewaarborgd door het Eerste Amendement. Als er één moraal te trekken valt uit het verhaal van de invloed van AIPAC, dan is het wel dat de joodse en Israëlische lobby’s een onnatuurlijke ramp zijn voor de Amerikaanse burgerlijke vrijheden.

Sinds William Buckley’s beruchte neoconservatieve besnijdenis heeft geen enkele de facto W.A.S.P. zich zo sterk achter de Israëlische belangen geschaard en tegen de publieke opinie gekeerd. Trump leek oprecht verbaasd dat zo’n groot deel van zijn achterban zich nu identificeert met Israël-moeheid, maar als je blinde loyaliteit wilt, neem dan een blindengeleidehond. De enige andere staatshoofd wiens manische chauvinisme voor de Joodse staat vergelijkbaar is met dat van Trump is de excentrieke Argentijn Javier Milei, een man die de naam ‘Klaagmuur’ iets te letterlijk neemt en tegelijkertijd beweert de reïncarnatie te zijn van een gladiator uit het oude Rome.

De persoonlijkheidscultus is niet iets dat genegeerd mag worden in tijden waarin het politieke proces zelf deel uitmaakt van het brood en de spelen.

Zonder dit fenomeen zouden buitenbeentjes en outsiders waarschijnlijk nooit aan de macht zijn gekomen, terwijl de keerzijde meestal betekent dat het volk een leider moet verdragen die onstuimig regeert, vol zelfbewondering is en overmoedig is. Benito Mussolini wilde de scheve toren van Pisa rechtzetten – Trump wil de rietsuiker terug in cola, maar ieder zijn meug.

Er zijn een aantal figuren uit de oudheid die kunnen worden gezien als historische analogen van president Trump, maar de gelijkenis is waarschijnlijk het grootst met keizer Commodus. Dit was een man die in de purperen stand was geboren, maar geobsedeerd was door zijn publieke imago en populariteit onder het plebs, en zijn toevlucht nam tot trucs als het kunstmatig verlagen van de graanprijzen en optreden als gladiator in het Colosseum, waar hij talloze exotische beesten en verminkte tegenstanders doodde.

Het is nog niet zo lang geleden dat Trumps aanhangers online merchandise verkochten met de God Emperor-meme ter ere van hem. Maar met Lyndsey Graham als nieuwe First Buddy in dit annus horribilis lijkt MAGA op sterven na dood – letterlijk met het overlijden van mascotte Hulk Hogan – en als Trump niet snel zijn koers omgooit, kan hij The Undertaker bellen voor de tussentijdse verkiezingen, want de achterban heeft er genoeg van. Eens gebeten, twee keer schuw, zoals Trumps Republikeinse voorganger probeerde te zeggen. Langzaam dringt het tot de mensen door dat wat één Mayorkas aan schade kan aanrichten, zwaarder zal wegen dan wat meerdere Trumps kunnen proberen te verbeteren, terwijl Trump ervoor kiest om de Russische complottheorie opnieuw aan te vechten (ruim na de verjaringstermijn). Het enige wat de America First-beweging wilde, was een echte non-interventionist en immigratiepatriot, maar na twee nieuwe starts in zijn ambt heeft Trump die Rubicon nog niet overgestoken – het lijkt er eerder op dat hij de plebs weer eens heeft bedrogen.

Een groep die niet is gevallen voor Trumps bluf en gebral zijn onder meer de leiders van India, Brazilië en China, die voet bij stuk hielden ondanks dreigingen met importheffingen. Het Rusland van Poetin was het brein achter de BRICS-alliantie en blijft de drijvende kracht achter deze alliantie. Hadden we iets anders verwacht van het land van Tetris?

De huidige situatie aan het front is eveneens gunstig voor Rusland, nu paniek en wanhoop toeslaan bij de NAVO-mogendheden. Vorige week meldde ZeroHedge dat het regime van Zelensky nu mannen en vrouwen boven de 60 jaar zal toestaan om in dienst te treden, bovenop de gedwongen mobilisatie van jonge mannen, gehandicapte mannen en zelfs mensen met het syndroom van Down. In een tijd waarin het regime kampt met een tekort aan voorraden, mankracht en zelfs geld om actieve soldaten te betalen, is het enige dat groeit de gekte rond Oekraïne. In een zet die doet denken aan het proces tegen paus Formosus in de negende eeuw, heeft een Oekraïense rechtbank besloten de Russische nationalist Vladimir Zjirinovski in staat van beschuldiging te stellen wegens steun aan de afgescheiden regio’s Donetsk en Loegansk, ondanks het feit dat de man al drie jaar dood is. Oekraïne “kan niet tot de beschaafde landen worden gerekend”, aldus de Hongaarse minister van Buitenlandse Zaken Peter Szijjarto.

Rusland daarentegen straalt vertrouwen uit, ondanks de zware sancties tegen de economie, die binnenlandse innovatie en vastberadenheid stimuleren. Rusland gaat de oorlog winnen, en dat weet het volk. De populariteit van Poetin staat nu op 86%, net iets minder dan zijn hoogste score van 88% in 2000. Russen zijn pragmatische en resultaatgerichte mensen, dus het zal hen waarschijnlijk niet veel kunnen schelen dat een aantal corrupte ambtenaren en incompetente generaals uit hoge posities zijn gevallen – dit heeft duidelijk geleid tot snelle hervormingen binnen het leger en tot succes op het slagveld. Een populaire Russische anekdote over Poetins meedogenloze efficiëntie, die je zowel van tegenstanders als aanhangers kunt horen, luidt als volgt: Stalin verschijnt aan Poetin in een droom en zegt tegen hem: “Ik heb twee adviezen voor je: dood al je tegenstanders en schilder het Kremlin blauw.” Wanneer Poetin vraagt: “Waarom blauw?”, antwoordt Stalin: “Ik wist dat je geen bezwaar zou hebben tegen het eerste advies.”

Zelfs in het buitenland blijft Poetin populair, vooral in het Mondiale Zuiden, waar zijn onbeschaamde mannelijkheid, traditionele waarden en verzet tegen de westerse hegemonie worden bewonderd. Of hij een dictator is met democratische steun of niet, is uiteindelijk een zaak voor het Russische volk, maar verschillende klachten over zijn vermeende tsaristische ambities kunnen worden weerlegd door simpelweg te kijken naar wie deze beschuldigingen uiten. Het zijn steevast de neoliberalen en neoconservatieven, de grootste imperialisten van allemaal, met macht is recht als hun doctrine en een unipolaire wereld als hun visie. Het importbeleid van Trump heeft het uitvoerend gezag al tot een ongekend niveau getild, heeft het presidentiële voorrecht al tot een ongekend niveau opgerekt, en de neoconservatieven zouden er geen moeite mee hebben als zo’n machtsoverschrijding van de uitvoerende macht werd ingezet voor hun oorlogszuchtige agenda van mondiaal leiderschap.

Verschillende deskundigen maken zich zorgen over mogelijke sabotage van de vredesbesprekingen in Alaska, gezien het ongelijke momentum van beide partijen. Analist Brian Berletic beschouwt de top als een onbegrijpelijk risico voor de Russen, gezien de recente moordaanslagen die de Amerikanen hebben gepleegd onder het mom van onderhandelingen met Iran. Er is echter nog een andere mogelijkheid, namelijk dat Poetin een dubbelganger naar Anchorage stuurt. Mensen herinneren zich misschien nog de top in Singapore in 2018, waar een dubbelganger Kim Jong-Un verving. Niemand herinnert zich nog waarom de spanningen met Noord-Korea op een breekpunt stonden, maar ze ebden snel weg en Trump profiteerde gretig van de goede publiciteit. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat Trump scrupules heeft om mee te doen aan dergelijke schijnvertoningen voor de camera’s. Zijn eigen politieke theater lijkt op een wekelijkse cyclus te draaien, alsof het van nature synchroon loopt met de tv-programmering. Zoals Jeffrey Sachs graag zegt: “Rusland speelt schaak, China speelt go en de Verenigde Staten spelen poker.” Trump is de belichaming van dit syllogisme, terwijl zijn tegenhangers zich richten op de lange termijn.

Andere experts wijzen eveneens op het verschil in onderhandelingsvaardigheden: de Russen hebben Lavrov, Oesjakov en Ryabkov, terwijl de Amerikanen beschikken over de voormalige vastgoedontwikkelaar Steve Witkoff (die de onderhandelingen al heeft ondermijnd door de boodschap van een vertaler verkeerd te interpreteren). Wat heb je aan gezanten van Russisch-Joodse afkomst als ze niet eens een beetje van hun moedertaal hebben behouden? Sinds onderwijsminister Linda McMahon A.I. “A1” noemde, is de regering-Trump niet meer zo in verlegenheid gebracht door een misverstand, hoewel het niet makkelijk kan zijn als je werkt voor een man die schommelt tussen overdrijving, superlatieven en sarcasme.

Degenen die in een professionele hoedanigheid met Trump te maken hebben gehad, schrijven zijn grillige besluitvorming vaak toe aan een onderhandelingstactiek, vergelijkbaar met die van de goede en de slechte agent. De minder welwillende visie is dat Trumps gedachtegang lijkt op een Möbiusband, waarbij het verstrijken van de tijd hem terugbrengt naar hetzelfde uitgangspunt, maar nu met een tegenovergestelde mening. Men is het er algemeen over eens dat de Amerikanen vrijwel geen troeven in handen hebben wat Oekraïne betreft, maar er liggen nog andere zaken op tafel. De optimistische visie is dat de top in Alaska op zijn minst zal leiden tot een nieuw verdrag over kernwapens en dat de VS en Rusland zullen samenwerken in het Noordpoolgebied. De pessimistische visie is dat het Oekraïne-project nog veel langer zal aanslepen en dat Trump zal proberen Rusland uit te sluiten van de Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles.

Het is goed om te onthouden dat Poetin ook haviken in zijn omgeving heeft, die nu extra opgewonden raken bij het zien van een gewonde prooi en de buit in zijn geheel willen — inclusief de zeldzame aardmetalen. In die context zouden juist Trump en Poetin, de wesp en de sluwe bij, wel eens de koelere hoofden kunnen zijn die uiteindelijk de boventoon voeren. De inlichtingendiensten en het militair-industrieel complex blijven de belangrijkste obstakels voor dit proces. Mijn eigen voorspelling is dat er een gedeeltelijk staakt-het-vuren wordt afgesproken en dat er enig constructief overleg plaatsvindt voordat een tweede gespreksronde in Sint-Petersburg, Rusland, plaatsvindt. Misschien duikt zelfs de vuurvreter Dmitri Medvedev op om in het voorprogramma shotglaasjes te wisselen met “DUI-hire” Pete Kegsbreath. Voorlopig zit er nog leven in de oorlog; Trump heeft inderdaad meer tijd nodig om een van zijn hotels aan de Gaza-Rivièra te bouwen en Zelensky verblijf aan te bieden. Zijn filistijnse manieren hadden hem daar allang naartoe moeten verbannen.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Hoe zal Rusland reageren als Poetin in de VS wordt gearresteerd?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: