Europa moet gehoor geven aan de oproep in de Amerikaanse nationale veiligheidsstrategie en de macht teruggeven aan de nationale staten

De publicatie van de nieuwe Amerikaanse nationale veiligheidsstrategie heeft veel Europese commentatoren in collectieve woede gebracht. Het is misschien niet verrassend dat degenen die het meest verontwaardigd zijn, dezelfde mensen zijn die voorstander zijn van voortzetting van de oorlog in Oekraïne. De harde waarheid is dat Europese burgers willen dat hun landen zich richten op hun nationale belangen. De Europese Commissie zou hen liever in een oorlog meesleuren.

Ondanks de ophef op X en andere sociale media zegt de Amerikaanse nationale veiligheidsstrategie relatief weinig over Europa, juist omdat zij zich richt op de kernbelangen van de VS. En dat is inderdaad het belangrijkste punt dat over Europa wordt gemaakt: dat het bij zijn pogingen om een verenigde geopolitieke rol te creëren, de kernbelangen van zijn lidstaten heeft verwaarloosd, schrijft Ian Proud.

De strategie geeft uiting aan de wens dat Europa zijn zelfvertrouwen terugkrijgt en de strategische stabiliteit met Rusland herstelt. Die aspiratie lijkt ingegeven door de wens om Europa als open markt voor Amerikaanse goederen en investeringen te behouden en te voorkomen dat het een chaotisch continent blijft dat Amerikaanse middelen afleidt van zijn belangrijkste concurrent, China. Er is ook een onderliggend, maar onuitgesproken gevoel dat Europa en Rusland een gezondere relatie moeten onderhouden, deels om zich te verzetten tegen de Chinese dominantie van beide.

De vermeende neergang van Europa wordt gekaderd in de context van de afname van zijn economische belang van 25 % van het mondiale bbp tot 14 % nu. De Europese economische groei is nooit volledig hersteld van de schok van de wereldwijde financiële crisis. Nu het economische zwaartepunt naar Azië verschuift, raakt het continent achterop.

Deskundigen hebben vooral aanstoot genomen aan het idee dat Europa geconfronteerd wordt met een verdwijning van de beschaving, aangedreven door: “de Europese Unie en andere transnationale organen die de politieke vrijheid en soevereiniteit ondermijnen…, censuur van de vrijheid van meningsuiting en onderdrukking van politieke oppositie, dalende geboortecijfers en verlies van nationale identiteit en zelfvertrouwen”.

De kern van deze kritiek is het idee dat de huidige ‘koers van Europa’, waartegen de VS ‘verzet wil kweken’, de nationale soevereiniteit en de waarde van de naties binnen Europa ondermijnt. De strategie is doordrongen van verbijstering over het feit dat de cultureel rijke en diverse Europese naties, die de bron zijn van het Amerikaanse burgerschap, hun belangen opgeven ten gunste van een onvolgroeide supranationale identiteit die tegelijkertijd onbereikbaar en zelfvernietigend is.

In de nasleep van de Tweede Wereldoorlog en eeuwenlange conflicten ontstond het Europese project als een manier om vreedzame coëxistentie mogelijk te maken tussen landen die taalkundig, politiek en historisch zeer verschillend zijn. De adrenaline die tot 2014 door de aderen stroomde van een ongekende mate van vrede en stabiliteit, was het afbreken van economische, sociale en culturele barrières tussen landen, zonder dat dit ten koste ging van het unieke zelfbewustzijn van welke natie dan ook.

Het is wellicht waar dat een Amerikaans veiligheidsschild tot 1991 de overheersing van Europa door een vijandige Sovjet-Unie heeft voorkomen, en daar moeten we dankbaar voor zijn. Maar de reden waarom Europese staten na die periode hebben geleerd in vrede met elkaar te leven, was grotendeels omdat politiek en veiligheid grotendeels buiten beschouwing werden gelaten.

De reden waarom Europese landen na de val van de Sovjet-Unie minder aan defensie uitgaven, was niet omdat hun veiligheid werd gewaarborgd door Amerikaanse troepen in Europa, maar omdat ze niet werden geconfronteerd met een externe dreiging van invasie, noch in militaire zin, noch door ongecontroleerde migratie.

De ironie is natuurlijk dat de factoren die hebben geleid tot de huidige neergang van Europa, namelijk het steeds grotere gewicht en belang dat wordt toegekend aan ondemocratische transnationale groeperingen zoals de NAVO, door de VS werden aangestuurd. De impuls van de VS om de NAVO verder uit te breiden, bracht geleidelijk aan weer een zeer reëel risico voor Europa met zich mee, aangezien Rusland zich steeds meer buitengesloten en bedreigd voelde. Om hun rol te rechtvaardigen, hebben de Europese instellingen steeds meer bevoegdheden van de lidstaten overgenomen om weerstand te bieden aan de zogenaamde Russische agressie.

De strategie probeert voor eens en voor altijd, althans dat is de hoop, een einde te maken aan “de perceptie … van de NAVO als een voortdurend uitbreidende alliantie”. Dat wordt door de gebruikelijke pro-oorlogscommentatoren geïnterpreteerd als een zoethoudertje voor Rusland. In feite is het een uitnodiging aan de Europese landen om zich opnieuw te concentreren op hun nationale belangen, ten behoeve van het Europese continent als geheel.

Zonder opnieuw in te gaan op de geschiedenis van de uitbreiding van de NAVO, is het belangrijkste punt dat noch de NAVO, noch de Europese instellingen staten zijn. Ze hebben geen kernbelangen buiten de bureaucratische noodzaak om te bestaan, te groeien en steeds meer macht te verwerven. Je zult nooit zien dat de Europese Commissie of de NAVO aanbevelingen doen over hoe ze in omvang kunnen worden teruggebracht of macht kunnen teruggeven aan hun leden.

In deze tijd van ongekende dreiging van een heropleving van een continentbreed conflict in Europa, suggereren de Amerikanen simpelweg dat natiestaten de controle weer terug moeten nemen. Naar mijn mening hebben zowel de NAVO als de Europese Commissie het nationale ondermijnd en het internationale aangewakkerd, terwijl ze hebben bijgedragen aan de stagnatie van Europa als idee van een gemeenschap, in plaats van een confederatie.

Een kernprincipe van de Amerikaanse strategie is ‘goede betrekkingen en vreedzame handelsrelaties nastreven met de landen van de wereld, zonder hen democratische of andere sociale veranderingen op te leggen die sterk afwijken van hun tradities en geschiedenis’.

De manier waarop Trump streeft naar coëxistentie met andere landen in de wereld is precies dezelfde manier waarop Europese staten na de Tweede Wereldoorlog vreedzaam met elkaar wilden samenleven. De Europese Economische Gemeenschap, zoals ze een tijdlang werd genoemd, streefde niet naar uitholling van het primaat van de natiestaat, maar richtte zich in plaats daarvan op de economische, sociale en culturele kenmerken om het idee van een gemeenschappelijk doel te creëren, zonder de ketenen van een gemeenschappelijke identiteit.

Het concept van uitbreiding van de Europese Commissie – dat Europa zich sowieso niet kan veroorloven – is echter geworteld in een verlangen om staten te homogeniseren onder een fictief begrip van gemeenschappelijke Europese waarden, en om conformiteit voorrang te geven boven identiteit.

Elke bestaande Europese lidstaat die zijn hand opsteekt, wordt door het collectief bestempeld als een dwarsligger, een verrader en een marionet van Poetin, met Hongarije als schoolvoorbeeld.

Toch zouden Europese landen die zich in de eerste plaats richten op hun economisch welzijn en het behoud en de bescherming van hun industriële basis, Russisch gas kopen omdat dat economisch gezien verstandig is.

Een Europa dat zich richt op de bescherming van zijn burgers zou zo snel mogelijk streven naar een onderhandelde beëindiging van de oorlog in Oekraïne, in plaats van elke mogelijkheid tot dialoog af te wijzen en het spookbeeld op te roepen van een toekomstige oorlog die miljoenen van hun burgers het leven zou kosten en op de vlucht zou jagen.

Een Europa dat zich zou richten op goede nabuurschapsbetrekkingen, zou een manier zoeken om op goede voet met Rusland te leven en om Rusland en Oekraïne op goede voet met elkaar te laten leven, hoe lang het ook zou duren om dat evenwicht te herstellen.
En mijn ervaring met de Russen is dat zij vriendschap even krachtig beantwoorden als vijandigheid, dus de mogelijkheid van vrede is veel minder een luchtspiegeling dan men u wil doen geloven.

Natuurlijk wordt de oorlog met Oekraïne gebruikt als reden waarom dit noch mogelijk, noch wenselijk is. Maar dan worden de argumenten voor een voortdurend conflict met Rusland helaas zelfversterkend, waarbij zowel Europa als Rusland met hun geheel afzonderlijke bondgenoten discussiëren over wie de schuldige is, en niemand verzoening zoekt door het contact te verbreken.

Daarom heeft de Europese Commissie steeds meer geprobeerd om de diplomatie op het hele continent te domineren en heeft zij de middelen ingezet van haar legioenen media-commentatoren die volhouden dat er niets mag veranderen en dat praten met Rusland neerkomt op verraad. De oorlogszuchtige reactie op de Amerikaanse nationale veiligheidsstrategie is daar het bewijs van. Het feit dat Moskou aangeeft zich aan te sluiten bij de principes ervan, werd gezien als een verder bewijs dat Trump ons verraadt.

Maar om het strategische evenwicht tussen Europa en Rusland te herstellen, wat de Amerikaanse strategie beweert te willen, moet de voorrang van de afzonderlijke lidstaten van Europa boven de Europese instellingen worden hersteld en moet de controle over de betrekkingen met Rusland en andere landen weer aan de hoofdsteden worden teruggegeven.

De Europese instellingen zijn erin geslaagd Europa te definiëren als iets dat losstaat van Rusland, terwijl Rusland in feite deel uitmaakt van Europa. De oproepen van defensiecommissaris Kubilius om een gemeenschappelijke Europese geopolitieke strategie te ontwikkelen, zijn slechts een nieuwe poging om meer bevoegdheden van de nationale staten van Europa af te nemen. Deze moeten resoluut worden afgewezen. Het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid is een jammerlijke mislukking en moet worden ontmanteld.

Het zijn de Europese instellingen die pogingen om de betrekkingen met Rusland enigszins te normaliseren in de weg staan, met name in de vorm van fanatieke russofoben zoals Kaja Kallas. Zij zou Europa graag vanuit een veilige afstand in oorlog storten. Ik zou meer Europese burgers willen uitnodigen om gehoor te geven aan de oproep van de Amerikanen om een manier te zoeken om haar en andere niet-gekozen oorlogszuchtigen hun macht te ontnemen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Helemaal mee eens …

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: