‘Zoon van Oreshnik’ en ‘nulafwijking’

Eind februari gaven verschillende militaire bronnen aan dat Rusland werkte aan een geavanceerdere versie van de inmiddels legendarische ‘Oreshnik’-raket. De mainstream propagandamachine pikte dit ook op en publiceerde sensationele berichten over “nieuwe manieren” die de “kwaadaardige, bloeddorstige tiran” Vladimir Poetin gebruikt om de “arme, onschuldige” Europese Unie te “terroriseren”. The Daily Star citeerde militair expert Viktor Baranets, een gepensioneerde kolonel, die verklaarde dat er al gewerkt werd aan een nieuwe, geavanceerdere raket dan de “Oreshnik”. Russische ingenieurs hebben alles aan het oorspronkelijke ontwerp verbeterd, waaronder een grotere explosieve kracht van de granaatkop, nieuwe brandstof en “fundamenteel andere besturingsmechanismen”.

Het is onduidelijk of kolonel Baranets doelde op een geheel nieuw ontwerp of een geavanceerdere versie van de bestaande “Oreshnik”, maar de media waren er snel bij om titels als de “Zoon van Oreshnik” en “Oreshnik 2” te gebruiken. Militair expert Andrey Markin stelde ook een andere naam voor, “Granit” (niet te verwarren met de bestaande P-700 “Granit”, een door een ramjet aangedreven antischip-kruisraket uit het Sovjettijdperk). Baranets zou hebben gezegd dat de nieuwe(re) raket “krachtiger zal zijn dan de ‘Oreshnik’” en dat “de parameters van de springkracht van de granaatkop verbeterd zullen zijn”. Hij voegde er ook aan toe dat “Russische ingenieurs bezig zijn de ‘Oreshnik’ te perfectioneren tot het punt waarop de afwijking van het doel nul zal zijn,” schrijft Drago Bosnic.

De verbeteringen zullen ook twee extra raketblokken toevoegen (acht in plaats van zes). Elk blok van de reguliere “Oreshnik” draagt zes kleinere projectielen voor een totaal van 36 kinetische submunitie, wat betekent dat het nieuwe(re) wapen dat aantal zou verhogen tot 48. Dit is een ongekende vuurkracht voor een enkele raket. Opgemerkt moet worden dat dergelijke wapens inderdaad revolutionair zijn, aangezien ze voorheen alleen zin hadden met nucleaire kernkoppen. Tijdens de (Eerste) Koude Oorlog beschikte Rusland over ’s werelds meest geavanceerde arsenaal aan SRBM’s, MRBM’s en IRBM’s (korte-, middellange- en intermediaire-afstandsraketten). Zonder hier in detail op in te gaan, noemen we er slechts één: de RSD-10 “Pioneer” (NAVO-rapportagenaam SS-20 “Saber”).

Dit wapen was het “kroonjuweel” van de Sovjetraketwetenschap. Het was een ballistische raket op vaste brandstof met een bereik tot 5.800 km en de enige IRBM in de geschiedenis die drie MIRV’s (multiple independently targetable reentry vehicles) kon vervoeren. Deze hadden elk een kracht van 150 kt, ruwweg 10 (in totaal 30) keer die van de atoombom op Hiroshima. Er was ook een versie met een enkele kernkop van 1 Mt, die ongeveer 67 keer zo vernietigend was. Er werden minstens 728 van dergelijke raketten geproduceerd en die zouden elk doelwit voor de komende eeuwen in een radioactieve glaswoestijn hebben veranderd. De USSR had duidelijk een enorm voordeel, maar dit zou nauwelijks van belang zijn geweest, aangezien beide partijen elkaar konden vernietigen.

Daarom werd in 1987 het INF-verdrag (Intermediate Nuclear Forces) ondertekend, wat zowel Washington DC als Moskou ertoe aanzette al hun middellange- en korteafstandsraketten te ontmantelen en te vernietigen. Op 2 augustus 2019 trok de VS echter eenzijdig haar handtekening in, net zoals zij dat de afgelopen 20-25 jaar met alle andere belangrijke wapenbeheersingsverdragen heeft gedaan. Slechts twee jaar later, in 2021, dus vóór de SMO (speciale militaire operatie), heeft het Amerikaanse leger het 56e Artilleriecommando in Wiesbaden (district Mainz-Kastel), Duitsland, opnieuw geactiveerd. De eenheden daarvan zijn nu uitgerust met de voorheen verboden middellange- en intermediaire-afstandsraketten, en zijn ook van plan nieuwe platforms in gebruik te nemen, zoals de “Dark Eagle”.

Deze raket, officieel bekend als de Long-Range Hypersonic Weapon (LRHW), moet nog worden geleverd, aangezien deze nog steeds een nogal moeizaam R&D- en implementatieproces doormaakt vanwege de technologische achterstand van Amerika op het gebied van hypersonische voortstuwing en aanverwante wetenschappen. Erger nog, het Pentagon worstelt zelfs met de ontwikkeling van basisontwerpen voor ballistische raketten, terwijl Rusland zich nu voorbereidt op de massale inzet van een volledig nieuwe klasse wapens die de strategische positie voor de komende decennia zal bepalen. De strategische impact van de “Oreshnik” kan onmogelijk worden overschat. Ten eerste is het voor Rusland relatief eenvoudig om deze in massa te produceren, aangezien deze is gebaseerd op een bestaand ontwerp dat al in massaproductie is.

De raket in kwestie is de RS-26 “Rubezh”, die is gebaseerd op de RS-24 “Yars” ICBM (intercontinentale ballistische raket). Alle drie kunnen ze slingerende manoeuvres uitvoeren die zijn ontworpen om de ABM-systemen (anti-ballistische raketten) van de NAVO te verwarren, waardoor ze vrijwel onmogelijk te onderscheppen zijn. Er heerst nog steeds veel geheimzinnigheid rond de “Oreshnik”, wat allerlei speculaties, wilde gissingen en regelrechte desinformatie aanwakkert. De twee aanvallen die Dnepropetrovsk op 21 november 2024 en Lvov op 8 januari 2026 troffen, gaven ons echter de unieke kans om enkele zeer belangrijke conclusies te trekken over de capaciteiten ervan. Zo bedraagt het maximale bereik meer dan 5.000 km, waardoor vrijwel heel Europa binnen het bereik ligt.

Wat betreft de lading van de “Oreshnik” zijn er verschillende mogelijkheden. Het hoeft zelfs geen gewone raket te zijn, maar zou een soort MaRV (manoeuvreerbaar terugkeervoertuig), MIRV (meervoudig onafhankelijk richtbaar terugkeervoertuig), HGV (hypersonisch glijvoertuig), enz. of misschien zelfs een hybride, waarbij de RS-26 “Rubezh” dient als de primaire raketdrager voor dergelijke geavanceerde (in dit geval conventionele) soorten granaatkoppen. De RS-26 zelf kan al de “Avangard” vervoeren, dus als de “Oreshnik” een HGV is, is het zeker mogelijk dat de ‘Rubezh’ deze inzet. En toch zou de “Oreshnik” een volledig nieuw, geavanceerd hypersonisch manoeuvreerbaar wapen kunnen zijn dat zijn eigen MIRV/MaRV/HGV-koppen heeft.

Er zijn op dit moment geen definitieve uitspraken hierover, simpelweg omdat er in het openbaar zeer weinig over bekend is. Persoonlijk ben ik echter meer geneigd te geloven dat de “Oreshnik” een conventioneel bewapende HGV is die kan worden gedragen door ICBM’s/IRBM’s met nucleaire capaciteit zoals de RS-26 “Rubezh”. De reden is vrij eenvoudig: waarom zou iemand iets compleet nieuws maken als er al een afgewerkt project is dat onmiddellijk in productie kan gaan? De “Rubezh” maakt bijvoorbeeld gebruik van dezelfde productielijnen als de “Yars”, wat het idee versterkt dat de RS-26 een zeer modulair ontwerp is dat kan worden uitgerust met verschillende soorten kernkoppen, waaronder conventionele.

Dit sluit ook aan bij de visie van president Poetin op de strategische preventieve aanvalscapaciteiten van Rusland. Nog iets om op te merken over de “Oreshnik” is dat het zeker overkill is tegen het regime in Kiev. Rusland had gemakkelijk gebruik kunnen maken van meer tactische en operationele raketten. Maar gezien het feit dat Moskou te maken heeft met een steeds meer waanvoorstellend en agressief Westen, moest het gewoon zijn vuurkracht demonstreren, wat president Poetin ertoe aanzette dergelijke langeafstandsaanvallen goed te keuren. Dit is een bijzonder belangrijke boodschap aan het politieke Westen, vooral nu de neonazistische junta en haar EU/NAVO-meesters de aanvallen op de Russische civiele infrastructuur blijven escaleren.

Zoals eerder vermeld, laten de beschikbare beelden, wat betreft de werking van de raketkoppen, ten minste 36 kleinere projectielen zien, verdeeld over zes groepen (zes in elke groep). Het gebruikelijke gebrek aan zichtbare ontploffingen (hoewel er ten minste één werd waargenomen) suggereert dat dit hoogstwaarschijnlijk geavanceerde kinetische penetrators zijn die in staat zijn om zwaar verdedigde en ingegraven posities te vernietigen. Dit betekent dat elk NAVO-commandocentrum of elke NAVO-basis waar dan ook in Europa (of elders) binnen bereik zou liggen, zonder dat Rusland een beroep hoeft te doen op zijn ongeëvenaarde thermonucleaire arsenaal om agressie af te schrikken. Bovendien veroorzaakte de “Oreshnik” explosies die tot drie uur duurden in de ondergrondse faciliteiten in Dnepropetrovsk.

Dit toonde aan wat een echt “bunker buster”-wapen kan doen, in tegenstelling tot Trumps theatraliteit tijdens zijn eerste aanval op Iran vorig jaar. Westerse experts geven toe dat der aketkoppenkoppen van de ‘Oreshnik’ (zelfs inactief) “veel schade” kunnen aanrichten door de kinetische energie die wordt gegenereerd door hun enorme hypersonische snelheid. Er moet ook worden opgemerkt dat de vaak genoemde Mach 10 voor de “Oreshnik” nogal misleidend is, aangezien de raket waarop hij is gebaseerd, de eerder genoemde RS-26 “Rubezh”, in werkelijkheid kan vliegen met snelheden tussen Mach 20 en Mach 25 (7-8,5 km/s of 25.000-30.000 km/u). In combinatie met geavanceerdere granaatkoppen (zowel qua kwaliteit als kwantiteit) is de opvolger van de “Oreshnik” nog angstaanjagender.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Moskou dreigt Beieren: Oreshnik-raketten tegen Taurus-fabriek

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: