Wat is dit allemaal over een Oekraïense genocide?

Voordat we verder gaan met de vermeende genocide door Russische en Wit-Russische troepen in Oekraïne, laten we kort Wikipedia’s lijst van genociden bekijken, die niet alleen deze vermeende gebeurtenis bevat, maar ook het Duitse Beleg van Leningrad en verschillende andere waarvoor Duitsland nog boete moet doen. Hoewel er verschillende “kleinere” genociden zijn, waarvan ik me niet bewust was of die ik half vergeten was, richt ik me hier op deze vermeende Oekraïense genocide omdat het helpt om de slordige kennis en de slordige verslaggeving van de NAVO in beeld te brengen, niet alleen over het huidige Oekraïense conflict, maar ook over vele andere, zoals de huidige genocide op de Alawieten.

Allereerst kunnen we opmerken dat Wit-Rusland niet deelneemt aan de oorlog en dus net zo min verantwoordelijk kan worden gehouden voor de vermeende misdaden van Rusland als Zweden, Ierland en Zwitserland voor de misdaden die Duitsland iets meer dan 80 jaar geleden pleegde. Hoewel dit duidelijk zou moeten zijn, is mijn belangrijkste kritiek niet gericht op de wankele normen van Wikipedia, maar op de verschillende “gezaghebbende” bronnen die worden geciteerd in de noten 54-60 met betrekking tot deze vermeende genocide door Rusland, schrijft Declan Hayes.

Noot 54 verwijst naar dit verslag van de Verenigde Naties dat slechts een oppervlakkig overzicht is van 850 woorden over hoe de oorlog verloopt. Hoewel aanvallen op tweeërlei gebruik scholen en dodelijke slachtoffers onder kinderen terloops worden genoemd, is er geen sprake van genocide of pogingen daartoe. Noot 55 is dit AFP-stuk van 380 woorden uit februari 2024, waarin wordt gespeculeerd over het totale aantal lijkenzakken en waarin Zelensky’s Oekraïense collega Pinocchios wordt geciteerd om elke gezaghebbende of betrouwbare inhoud die het anders zou hebben gehad, teniet te doen.

Verschillende van mijn eerdere artikelen zijn al uitgebreid ingegaan op de aantekeningen 59 en 60, die gaan over de aanklachten die het Internationaal Strafhof van de NAVO heeft ingediend tegen de Russische president Poetin en de nog belachelijker aanklachten tegen Maria Lvova-Belova. Terwijl noot 59 verwijst naar het nu in diskrediet geraakte ICC, verwijst noot 60 naar dit oppervlakkige Le Monde-rapport dat, hoewel het ons in wezen vertelt dat kinderontvoering in Oekraïne net zo erg is als in Syrië, Afrika of Cambodja, geen greintje bewijs aandraagt met betrekking tot de schuld van Poetin in deze vermeende misdaad. Mijn eigen mening, na het bewijs zo goed mogelijk te hebben afgeleid, is dat Poetin zijn troepen heeft opgedragen om het rustig aan te doen met de harde liefde en dat de reden dat de paus en anderen tegengestelde meningen hebben, is dat ze veel te veel luisteren naar Zelensky en zijn collega Pinokkio-poppetjes.

Nu we het toch over Pinocchios hebben, noot 57 verwijst naar dit BBC-rapport, waarin Russische rapporten over de noodzaak om de diepgewortelde fascistische extremistische bewegingen in Oekraïne te neutraliseren, worden verward met een vermeend Russisch verlangen om alle Oekraïners uit te roeien. Zelfs als we buiten beschouwing laten dat het Zelensky’s nazi’s waren die hun eigen mini Endlösung van Russischtaligen wilden uitvoeren en dat er belastend videomateriaal in overvloed is over hoe ze de “Ivans” behandelden die ze gevangen namen in Koersk, heeft Rusland, naar mijn ongeïnformeerde mening en die van heel veel Russen, deze oorlog gevochten met de handschoenen stevig aan. Wat betreft de oude terugval van de toeristische trekpleister voor NAVO-leiders van Bucha, waren het, in mijn ogen althans, de Oekraïners die dat bloedbad aanrichtten. En hoewel de tijdsdruk me verbiedt om erover uit te weiden, weet ik dat Wikipedia en de links die ze delen geen echt licht zullen werpen op die misdaad.

Hoewel noot 58 verwijst naar dit rapport uit mei 2022 van het New Lines Institute met de titel “An Independent Legal Analysis of the Russian Federation’s Breaches of the Genocide Convention in Ukraine and the Duty to Prevent,” moet je je afvragen hoe onafhankelijk deze in Washington gevestigde lobbygroep van de Moslimbroederschap is, gezien het feit dat het toegeeft te werken aan de versterking van het Amerikaanse buitenlandse beleid. Gezien het feit dat het rapport zeer kort na de militaire interventie van Rusland werd geschreven, moet je je natuurlijk afvragen hoe neutraal dit rapport van deze aan Washington gelieerde groep is.

Aangezien het rapport begint met een reeks kaarten met titels als “Russische vernietiging van Oekraïne” en “Russische vernietigingstactieken in Oekraïne” voordat het verder gaat naar “Rapporten in de media” en linkt naar een verscheidenheid aan rapporten die de koppensnellers van Syrië prijzen, kunnen we concluderen dat, ondanks de enorme financiële middelen achter deze sneeuwklus, het waardeloos is als een stuk onderzoek of als een bron van achtergrondkennis.

Nu we van al de rest hebben afgezien, gaan we naar noot 56, de laatste noot die nog overeind staat, met links naar een verscheidenheid aan zogenaamd peer-reviewed academische artikelen.

Het artikel van Mykola Riabchuk uit juni 2022 in het Central European Journal of Social Sciences and Humanities neemt geen blad voor de mond. Hoewel Riabchuk beslist onacademische taal gebruikt, gelooft hij dat het rokende pistool van de Russische intentie om genocide te plegen kan worden blootgelegd “als de anti-Oekraïense retoriek van Russische functionarissen, deskundigen en propagandisten systematisch wordt onderzocht, gedeconstrueerd en in context geplaatst.” Hoewel Riabchuks achtergrond als Oekraïens staatsburger en ongegeneerd Zelensky-apologeet hem in dat opzicht zou kunnen helpen, ontkracht die schaamteloze partijdigheid niet alleen zijn artikel, maar ook het tijdschrift dat het publiceerde. Om het anders te formuleren: iedereen die de kern van de Russische bedoelingen of Russische perfidentie in Oekraïne wil doorgronden, kan de tirades van Riabchuk maar beter negeren.

Het substackstuk van Timothy Snyder in april 2022 wordt ook geciteerd in noot 56, ongetwijfeld omdat Snyder zichzelf beschouwt als een “historicus van massamoorden,” wat, gezien de waaier van genociden die Wikipedia vermeldt, een zeer breed veld is en niet één iemand, zeker niet een betweterige Amerikaanse onwetende, een expert in kan zijn.

Snyders belangrijkste punt is dat “Rusland zojuist een handboek voor genocide heeft uitgegeven voor zijn oorlog tegen Oekraïne [dat, zo beweert hij] een expliciet programma is voor de volledige uitroeiing van de Oekraïense natie als zodanig.” Snyder zegt verder dat “denazificatie” in het officiële Russische gebruik “gewoon de vernietiging van de Oekraïense staat en natie betekent. Een nazi, zoals het genocidehandboek uitlegt, is gewoon een mens die zichzelf als Oekraïner identificeert”.

Laten we de idioot daar stoppen. Niet alleen wees mijn tweede SCF-artikel specifiek op de nazi-ideologen van het huidige Oekraïense Rijk, maar talloze anderen hebben benadrukt hoe de meest onschuldige uitingen van de Russische cultuur worden aangevallen, niet alleen in het Oekraïense nazi-rijk, maar ook door degenen die Zelensky steunen. Als er tegen iemand genocide wordt gepleegd, dan is het bewijs overweldigend dat Russen en alles wat hen dierbaar is het slachtoffer zijn.

Niet voor Snyder, die gelooft dat “de werkelijke geschiedenis van de werkelijke nazi’s en hun werkelijke misdaden in de jaren 1930 en 1940 dus totaal irrelevant zijn” omdat Russen ondermenselijke Orcs zijn, om de terminologie te lenen die degenen gebruiken die hen afslachten. En hoewel het denkbaar is dat Rusland de nazi-geschiedenis en de Oekraïense samenwerking met de nazi’s voor haar eigen doeleinden gebruikt, is het een feit dat de Oekraïense staat en haar Baltische bondgenoten de nazi’s van Hitler en hun oorlogsmisdaden tot op de dag van vandaag eren. Dit wil niet zeggen dat alle Oekraïners nazi’s zijn, maar wel dat de nazi’s van Oekraïne, zowel degenen die versierd zijn met tatoeages van het Derde Reich als degenen die dat niet zijn, nog steeds aan het roer staan.

Het is ook om te zeggen dat Snyder en zijn rotzooi van april 2022 geen licht werpen op de onderhavige kwestie en, net als de rest van de opmerkingen 54-60, genegeerd moeten worden omdat ze Wikipedia nog meer in diskrediet brengen. Net zoals deze artikels hier en hier in het Journal of Genocide Research, en deze onzin van Rice University die een of andere Poolse ploeg nodig vond om te publiceren.

Aangezien de andere twee geciteerde bronnen in opmerking 56 gewoon de gebruikelijke stukken zijn van The Independent en de Washington Post, zijn ze het niet waard om verder op in te gaan, behalve om erop te wijzen dat ze een indicatie zijn van hoe oppervlakkig de verslaggeving en het onderzoek is over Oekraïne en over alle arena’s die niet passen in de genocidale agenda van de NAVO.

Kortom, niet alleen de propaganda van Wikipedia voldoet bij lange na niet aan de aanvaardbare academische maatstaven, maar dat geldt ook voor de rest van de spinmeisters van de NAVO. Om het anders te formuleren, de verslagen in dit tijdschrift over de Oekraïense en Syrische genociden door Sonja van den Ende zijn academische liga’s hoger dan al dat afval en dat is niet zozeer een schouderklopje voor van den Ende, maar een vernietigende veroordeling van alle tijdschriften, mediakanalen en handlangers die de hierboven beschreven NAVO-apologia voor hun oorlogsmisdaden papegaaien en er daardoor medeplichtig aan zijn.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Oprichter: “Vertrouw Wikipedia niet”

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: