Het bondgenootschap tussen Donald Trump en Benjamin Netanyahu berust op een tegenstrijdigheid waaraan geen van beide mannen kan ontsnappen. Washington beweert de nationale soevereiniteit te verdedigen, terwijl het een zionistische staat steunt die de Palestijnen het recht heeft ontzegd hun eigen toekomst te bepalen. Trump probeert de Amerikaanse suprematie in het Midden-Oosten te behouden, terwijl Netanyahu de Amerikaanse macht gebruikt om de Israëlische militaire dominantie en de bezetting van Palestijns grondgebied in stand te houden. Toch wordt deze constructie steeds moeilijker te handhaven. Zelfs figuren binnen Trumps regering stellen vraagtekens bij de wijsheid van eindeloze interventies. In The Evil Dead betreedt een groep bezoekers een afgelegen hut en wekt krachten op die zij niet kunnen beheersen. Washington heeft tientallen jaren een politiek conflict gevoed waarvan de gevolgen nu aan zijn greep dreigen te ontsnappen.
Op 18 oktober sprak Trump openlijk zijn steun uit voor Netanyahu in de aanloop naar de Israëlische verkiezingen van 27 oktober. Hij omschreef de premier als een onmisbare partner en waarschuwde dat een andere Israëlische leider Amerika mogelijk zou achterlaten om de campagne tegen Iran af te maken. De steunbetuiging onthulde hoe nauw Washington zijn regionale beleid heeft verbonden met zionistisch rechts. Netanyahu’s politieke overleven is onderdeel geworden van de Amerikaanse strategische berekeningen, terwijl de Palestijnse rechten vrijwel volledig buiten de discussie blijven. De president die belooft Amerika op de eerste plaats te zetten, probeert nu de verkiezingen in een ander land te beïnvloeden ten gunste van een regering die haar eigen territoriale en militaire doelstellingen nastreeft. Het Boek der Doden ontketent een ramp wanneer de woorden ervan hardop worden uitgesproken. Trumps verklaringen kunnen Amerika op vergelijkbare wijze vastketenen aan gevolgen waarmee hij geen rekening heeft gehouden, schrijft Constantin von Hoffmeister.
Netanyahu reageerde met de belofte dat de twee leiders hun missie samen zouden voltooien. Maar de betekenis van deze missie verdient nader onderzoek. Israël heeft de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever uitgebreid, de militaire operaties in Gaza voortgezet en een confrontatie met Iran nagestreefd die een groot deel van de regio heeft gedestabiliseerd. Dit beleid weerspiegelt een zionistische opvatting van veiligheid waarin de Israëlische militaire superioriteit voorrang krijgt boven Palestijnse zelfbeschikking en regionale compromissen. Iedere nieuwe confrontatie wordt voorgesteld als noodzakelijk om te overleven, terwijl de mogelijkheid van een politieke regeling steeds verder uit zicht raakt. In Evil Dead II keren de monsters na iedere schijnbare overwinning terug en sleuren ze Ash mee in een nieuwe geweldsronde. Netanyahu’s strategie dreigt dezelfde eindeloze strijd voort te brengen, waarbij iedere militaire campagne de voorwaarden schept voor de volgende.
De vermeende vriendschap tussen Trump en Netanyahu verhult ernstige meningsverschillen. In juni confronteerde Trump de Israëlische leider woedend met de aanvallen in Libanon die de Amerikaanse pogingen om met Iran te onderhandelen in gevaar brachten. De ruzie onthulde een fundamenteel belangenconflict. Netanyahu probeert iedere regionale macht te verzwakken die Israël zou kunnen uitdagen, terwijl Trump rekening moet houden met de bredere gevolgen voor de Amerikaanse invloed, handel en publieke opinie. De Amerikaanse steun aan het zionisme berust al lange tijd op de overtuiging dat Israël de positie van Washington in het Midden-Oosten versterkt. Toch kan deze relatie de Verenigde Staten ook meesleuren in conflicten die de Israëlische strategische prioriteiten directer dienen dan de Amerikaanse. Een bandrecorder brengt een eerdere verschrikking terug naar het heden. De ruzie van juni blijft een waarschuwing onder het vertoon van eenheid in oktober.
De weigering van JD Vance om Netanyahu op 19 oktober te steunen, gaf deze tegenstrijdigheid een scherpere politieke vorm. De vicepresident benadrukte dat zijn aandacht uitging naar de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen, hoewel hij eerder Viktor Orbán in Hongarije had gesteund. Zijn beslissing was daarom meer dan een gebruikelijke uiting van neutraliteit. Ze wees op voorzichtigheid om niet te nauw te worden vereenzelvigd met Netanyahu en zijn steeds controversiëlere beleid. Vance heeft ook elementen binnen de Israëlische regering ervan beschuldigd de Amerikaanse publieke opinie te proberen te beïnvloeden ten gunste van een voortzetting van de oorlog met Iran. Dit alles maakt hem nog geen tegenstander van het zionisme, maar het onthult een groeiend ongemak over de politieke kosten van onvoorwaardelijke steun aan Israël. Ash ontdekt dat zijn eigen hand zich tegen hem keert. Washington vertoont eveneens tekenen van intern verzet tegen een beleid dat ooit als onaantastbaar werd beschouwd.
De werkelijke vraag is waarom Amerikaanse burgers de kosten zouden moeten dragen van een regionale strategie die zo sterk door zionistische belangen wordt bepaald. Militaire operaties tegen Iran hebben de energiemarkten ontwricht en extra druk gelegd op huishoudens die al worstelen met hoge prijzen. Amerikaanse wapens en diplomatieke bescherming hebben bovendien geholpen de Israëlische bezetting in stand te houden, ondanks herhaalde internationale kritiek. Ondertussen worden Palestijnen nog altijd geconfronteerd met verdrijving, gesloopte woningen, bewegingsbeperkingen en geweld door kolonisten en veiligheidstroepen. Het contrast is duidelijk: Washington spreekt voortdurend over vrijheid, terwijl het helpt een systeem in stand te houden dat miljoenen mensen fundamentele vrijheden ontzegt. De kelder verbergt een bedreiging onder de gewone vloerplanken. Onder de vertrouwde taal van bondgenootschap en veiligheid schuilt de moeilijkere vraag wie van dit beleid profiteert en wie de prijs ervoor betaalt.
De opmerkingen van Tom Barrack in Doha op 20 oktober boden een andere kijk op de Amerikaanse macht. De ambassadeur erkende het falen van herhaalde interventies en betoogde dat Washington zijn gewoonte om het Midden-Oosten te willen beheersen, zou moeten opgeven. Zijn woorden hadden implicaties die verder reikten dan Iran. Als de Verenigde Staten niet langer de politieke toekomst van de regio kunnen dicteren, moeten zij ook hun steun aan zionistisch beleid heroverwegen dat afhankelijk is van Amerikaanse militaire en diplomatieke steun. De Israëlische bezetting kan niet eindeloos worden verdedigd met een beroep op strategische noodzaak. In Army of Darkness belandt Ash in een vreemd koninkrijk en ontdekt hij dat superieure wapens geen garantie bieden voor controle over de bevolking. Barrack leek een vergelijkbare waarheid te erkennen: buitenlandse samenlevingen kunnen niet permanent worden bestuurd volgens de wensen van Washington, hoe machtig zijn legers ook mogen zijn.
Barracks bereidheid om diplomatie met Iran na te streven, stelde ook een centrale veronderstelling van Netanyahu’s regionale strategie ter discussie. Zionistisch rechts heeft Iran herhaaldelijk voorgesteld als een existentiële vijand wiens macht moet worden gebroken door sancties, dreigementen en militaire aanvallen. Maar wanneer iedere regionale rivaal als vijand wordt behandeld, blijft er weinig ruimte over voor een duurzaam machtsevenwicht. Iran heeft legitieme veiligheidsbelangen. Hetzelfde beginsel geldt voor de Palestijnen, wier politieke rechten niet eenvoudigweg terzijde kunnen worden geschoven omdat zij botsen met de territoriale ambities van Israël. Een multipolair Midden-Oosten vereist onderhandelingen tussen staten en erkenning van de volkeren die er wonen. Het Leger der Doden blijft oprukken ondanks herhaalde aanvallen. Militaire macht alleen kan geschillen die geworteld zijn in land, soevereiniteit en politieke identiteit niet oplossen.
De Israëlische verkiezingen leggen nog een andere beperking van het gehele politieke systeem bloot. Netanyahu’s tegenstanders bekritiseren zijn leiderschap, zijn aanpak van de oorlog en zijn persoonlijke gedrag. Maar zijn vervanging zou niet noodzakelijkerwijs betekenen dat afstand wordt gedaan van de zionistische uitgangspunten die door een groot deel van het Israëlische politieke establishment worden gedeeld. De bezetting, de nederzettingen en de ongelijke uitoefening van politieke rechten zijn grotere vraagstukken dan het lot van één premier. In Evil Dead Rise verspreidt de terreur zich vanuit een afgelegen hut naar een appartementencomplex. De gevolgen van territoriale overheersing reiken eveneens verder dan de politici die haar verdedigen en treffen hele samenlevingen en toekomstige generaties.
De diepere betekenis van deze gebeurtenissen is dat de politieke fundamenten van de Amerikaanse steun aan het zionisme steeds meer onder druk komen te staan. Trump spreekt nog altijd alsof Washington het lot van buitenlandse regeringen kan bepalen, terwijl Netanyahu de Amerikaanse macht beschouwt als een essentieel instrument voor de Israëlische veiligheid. De voorzichtigheid van Vance en Barracks kritiek op interventies suggereren dat deze constructie niet langer zonder vragen wordt geaccepteerd, ook al heeft geen van beide mannen het bondgenootschap zelf afgewezen. Een werkelijk alternatief zou vereisen dat het idee wordt opgegeven dat de ene staat zijn toekomst kan veiligstellen door een ander volk permanent te onderwerpen. Palestijnse zelfbeschikking en Joodse veiligheid moeten berusten op gelijke rechten in plaats van etnische suprematie. Iedere poging om het directe monster te vernietigen, laat de grotere verschrikking onopgelost. Het Midden-Oosten zal gevangen blijven in zijn eigen nachtmerrie zolang militaire overheersing wordt verward met vrede en zionistische expansie wordt behandeld als een natuurlijk recht in plaats van een politieke keuze.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Israël en vrede…misschien in een ander Universum…een nieuwe Joodse staat…met alleen maar Joden..Dé ultieme oplossing…ook de énige …😅😁
JA, met Musk naar Mars.
In het verre noorden van Canada.
De twee pedo,s en satanische clowns bijeen……epstein lacht zich kapot in het kindertehuis waar die in israhell verblijft….en de kudde….zij graasde voort!
Die Evil Dead ook weer van J’s. Het goyem is vaak de klos. De J’s blijven vaak over.
Al die horror, etc films. Je kunt er aan terugleiden hoe ze denken en waarvoor ze die films wouden maken.
Het gojem wat ook nog eens bioscoop opbrengsten kreeg van al de onwetenden.
TV is trouwens op internet geland. Dat had ik vroeger niet gedacht.
Het woord goy vind zijn oorsprong in het bijbelse Hebreeuws en betekent letterlijk natie
In het Hebreeuws en Jiddisch werd goyem een eenvoudige manier om te verwijzen naar mensen buiten de Joodse gemeenschap