Van Unie tot eunuch: hoe Trump het ruggengraatprobleem van de EU heeft opgelost

In de geschiedenis worden sommige dingen pas achteraf duidelijk. Bijvoorbeeld de Duitse hereniging – een goede of een slechte zaak? Daar is nog geen uitsluitsel over.

Op dit moment lijkt het erop dat we binnenkort met spijt zullen terugkijken op weer een zeer sombere naoorlogse situatie en ons over die vraag zullen buigen. Maar er zijn ook dingen die vanaf het moment dat ze gebeuren overduidelijk zijn. Bijvoorbeeld de genocide op Gaza door Israël en het Westen, ook al doen veel commentatoren nu alsof ze dat pas net hebben opgemerkt, schrijft Tarik Cyril Amar.

Iets anders dat net zo duidelijk is als een betonnen muur waar je net tegenaan bent gereden, is dat de EU zojuist een catastrofale, verlammende nederlaag heeft geleden. Zoals gebruikelijk bij de Europese vazallen van Amerika, is de nederlaag vreemd.

Ten eerste is ze niet toegebracht door een vijand, maar door een “bondgenoot” en grote broer in ‘waarden’: dit is het moment waarop de ondergeschikten van de NAVO en de EU over elkaar heen vallen om te blijven betalen voor de door de VS aangestookte en mislukte proxyoorlog in Oekraïne, terwijl ze tegelijkertijd het equivalent van een dozijn nieuwe Maginot-linies (dit keer inclusief een “drone-muur”) bouwen tegen de grote, slechte Russen. Toch is het Washington dat zijn enthousiaste volgelingen in de rug heeft gestoken. De EU heeft ook haar uiterste best gedaan om haar eigen nederlaag te bevorderen. Zoals Sebastian Gorka, een vertrouweling van Trump – zelf ironisch genoeg een Europeaan die slaafs het Amerikaanse imperium dient – het treffend heeft verwoord, heeft Europa “de knieën gebogen”. En toen het allemaal voorbij was, met het bloed nog niet droog op de vloer, krabbelde de EU overeind, klopte het stof van haar broekpak en zei dankjewel, in de beste traditie van Duitse bondskanseliers die glimlachen en kruipen wanneer Amerikaanse presidenten hen vertellen dat ze “een einde zullen maken” aan de vitale infrastructuur van Duitsland.

We hebben het natuurlijk over de zogenaamde “deal” over tarieven en handel die onlangs is gesloten in het Schotse luxe golfresort Turnberry, tussen de VS, onder leiding van de zelfbenoemde “tariefman” en, zij het volgens zeer rommelige regels, gekozen president Donald Trump (ook eigenaar van dat golfresort) en de EU, vertegenwoordigd – niemand weet echt op basis van welk mandaat – door de volstrekt ongekozen voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen. Dezelfde die ons een “geopolitieke” Commissie en EU beloofde. Als dit uw ‘geopolitiek’ is, dan is het zelfmoord.

Het was een bloedige aangelegenheid, maar we kunnen het niet eens de “Slag om Turnberry” noemen, omdat er geen strijd was voordat de EU ten onder ging. De kern van wat in feite een economische slachting was, is eenvoudig. Na maanden van onderhandelingen, zeven reizen naar Washington en meer dan 100 uur leeg gepraat door de ontroerend nutteloze handelscommissaris Maros Sefcovic alleen al, heeft de EU geen slechte deal binnengehaald, maar een pure, totale nederlaag, alsof ze druk bezig was geweest met het distilleren van de essentie van het aan de verliezende kant staan in Cannae, Waterloo en Stalingrad: terwijl Trump een lange lijst van grote, dure concessies van de Europeanen kon opsommen, kreeg Von der Leyen niets, strikt niets. Dit is helemaal geen “deal”. Het is een onvoorwaardelijke overgave. Zonder een voorafgaande oorlog.

In wezen zal de VS nu “basistarief”’s van 15% heffen op het grootste deel van zijn enorme invoer uit de EU, inclusief auto’s. Maar er zijn uitzonderingen! De reeds bestaande Amerikaanse strafheffingen van 50% op staal en aluminium blijven van kracht. In ruil daarvoor zal de verkoop op de gigantische maar in verval geraakte EU-markt voor de VS in wezen gratis zijn, met een gemiddeld tarief van nul of, in het beste geval, minder dan 1%.

En om haar waardering voor zo’n mooie, evenwichtige “deal” te tonen, heeft de EU er nog wat extraatjes aan toegevoegd, alsof er geen morgen is. Net als in een van die late night tv-verkoopprogramma’s. Alleen is de slogan van de EU niet “bestel nu meteen en…”, maar “ruïneer ons nu meteen en krijg 1,35 biljoen dollar extra om ons nog armer en uzelf nog rijker te maken!”

Die 1,35 biljoen dollar bestaat uit twee beloften van directe EU-tributen (ja, dat is de juiste, echte term) aan Washington: een extra – zoals Trump benadrukte – 600 miljard dollar die EU-bedrijven, ongetwijfeld duizelig van dankbaarheid, in de VS zullen investeren; en 750 miljard dollar aan bijzonder vervuilend en duur Amerikaans LNG (vloeibaar aardgas) dat zij zullen kopen om de restanten van de Europese industrie van brandstof te voorzien.

Ondertussen doet Trump – opnieuw – concessies aan China. China is natuurlijk het soevereine land en de economische grootmacht die heeft gedaan wat de EU volledig heeft nagelaten: terugvechten tegen de bullebakken in Washington. Stel je nu eens voor wat de EU had kunnen bereiken als zij met China had samengewerkt om de agressie van de VS in toom te houden. In plaats daarvan heeft de recente topontmoeting tussen de EU en China in Peking aangetoond dat de EU nog steeds niet bereid is haar arrogante houding van intimideren en dreigen jegens China op te geven, met name in een vergeefse poging om een wig te drijven tussen Peking en Moskou. Wat de topontmoeting ook duidelijk heeft gemaakt, is dat China niet van plan is toe te geven. En waarom zou het?

Het absurde van dit alles is overduidelijk, ook al zijn er al meningsverschillen over de details. Want tussen Team Trump en Team von der Leyen, twee egoïstische narcisten met een lidmaatschapskaart, was er natuurlijk niemand die zich daar druk om maakte. De vorstelijke von der Leyen heeft zich er trouwens nooit om bekommerd of ze wel het recht of de praktische middelen had om 1,35 biljoen dollar weg te geven, die in feite alleen door specifieke bedrijven beschikbaar konden worden gesteld. Hint: dat heeft ze niet.

Maar wat betekent dit allemaal? Hier zijn drie belangrijke punten:

Ten eerste moeten we het voor één keer eens zijn met Amerikaanse voorstanders van regimeverandering en oorlogszuchtigen, zoals Anne Applebaum en Tim Snyder: Europese verzoening is een reëel verschijnsel. Maar niet ten aanzien van Rusland, dat nooit is verzoend, maar geprovoceerd, onnodig bestreden en meestal zelfs systematisch een eerlijk gehoor geweigerd. Nee, wat de Europeanen sussen, is duidelijk de VS, hun meedogenloze en volkomen minachtende hegemonie en ergste vijand, door Amerika en zijn handlangers Nord Stream op te laten blazen en het Turnberry-fiasco te laten gebeuren.

Kijk naar de zwakke officiële pogingen om dit uitbuitings- en verwoestingspact met Washington aan het Europese publiek te verkopen: De Duitse bondskanselier Friedrich Merz – die onlangs nog in eigen land met buitensporige lof werd overladen, simpelweg omdat hij zich in het Witte Huis van Trump niet al te grof had laten vernederen – heeft de EU-onderhandelaars, met name Sefcovic en Von der Leyen, officieel bedankt en de “deal” geprezen omdat deze een nog slechter resultaat heeft voorkomen en ‘stabiliteit’ biedt. Ook Von der Leyen heeft zichzelf geprezen omdat zij ons “zekerheid in onzekere tijden” heeft gegeven.

Wat een kopie van Neville Chamberlain, de Britse premier uit het interbellum die appeasement een slechte naam bezorgde door toe te geven aan Hitler! Beste Tim Snyder: we weten dat het voor jou altijd 1938 is. Hier heb je een volledige reconstructie: “Zekerheid voor onze tijd!” riep Von der Leyen bijna terwijl ze niet een paraplu maar haar duim omhoog stak, nog steeds in de golfclub Berghof van de Amerikaanse leider in Schotland.

Ten tweede, daar gaat de nieuwe Duitse “Fuhrungsmacht” (wat leiderschap betekent, en met extra kracht). En we hebben het bijna niet gemerkt. Want – let nu goed op, Berlijn – hier is het addertje onder het gras: je kunt niet leiderschap in Europa claimen en tegelijkertijd een volledige zelfvernietigingsmodus initiëren om de VS tevreden te stellen. Ik weet het, het is ingewikkeld. Maar mensen houden er gewoon niet van om geleid te worden door mensen die hen verraden.

In dit verband is het natuurlijk belangrijk dat het twee Duitsers zijn, Von der Leyen en Merz, die het meest in verband zullen worden gebracht met het Turnberry-fiasco. Zij hebben ervoor gezorgd dat Duitsland niet staat voor leiderschap, maar voor onderwerping tot het punt van zelfvernietiging. De retoriek van samenwerking – “Wij verraden uw belangen alleen om nog ergere dingen te voorkomen, wees dankbaar!” – zal ofwel helemaal niet werken, ofwel niet lang. Uiteindelijk zijn het de De Gaulles die winnen, niet de Petains.

Ten derde is er een verschil tussen een handelsoorlog en economische oorlogsvoering. Merz mag dan beweren dat een handelsoorlog met de VS is voorkomen. In werkelijkheid zullen we dat natuurlijk nooit weten: als de EU voet bij stuk had gehouden – en zij had daar de middelen en zelfs enkele plannen voor – was er misschien geen handelsoorlog gekomen of was deze snel beëindigd, met een beter resultaat voor de EU. China is daar opnieuw het bewijs van.

Maar één ding is zeker: er is wel degelijk sprake van economische oorlogsvoering, namelijk door de VS tegen zijn eigen Europese vazallen. Zij hebben zich onderworpen aan hun eigen verarming en voortschrijdende deïndustrialisering, maar de Amerikaanse verwoesting van hun economieën is niet gestopt, maar juist weer versneld. Europa wordt op economisch vlak zwaar aangevallen – en het vecht niet terug.

In een ideale wereld zouden de Europeanen nu eindelijk tot bezinning komen: om te beginnen zouden ze in opstand komen tegen de EU-Commissie en haar machtsgreep, Ursula von der Leyen en haar team wegsturen en hun “deal” verwerpen.

Vervolgens zouden ze stoppen met het voeren van Amerika’s proxyoorlog tegen Rusland, hun banden met het corrupte regime in Kiev verbreken en hun relatie met Rusland – en ook met China – normaliseren. Met andere woorden, ze zouden partners zoeken om hen te helpen zich te emanciperen van een Amerikaanse overheerser die zijn “bondgenoten” niet alleen domineert, maar ook verwoest.

Geen van bovenstaande scenario’s zal echter werkelijkheid worden. Kijk maar naar het trieste schouwspel van de laatste, recente poging om Von der Leyen uit haar ambt te zetten. Echte verandering om Europa van de EU te redden vereist een aardverschuiving in de politiek van het continent. De EU is waarschijnlijk ten dode opgeschreven en zal eerst moeten worden opgeheven. De huidige “elites” van Europa, die zich gedragen alsof ze de VS dienen en niet hun mede-Europeanen, zullen hun macht moeten afstaan. Maar hoe? Eind 1916 hield een Russische politicus een beroemde toespraak. Hij somde de mislukkingen van de toenmalige tsaristische regering op en stelde steeds dezelfde eenvoudige vraag: “Is dit domheid of verraad?” Minder dan een half jaar na die toespraak viel het oude regime in Rusland. Europeanen moeten eindelijk wakker worden en dezelfde vraag stellen over hun leiders.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Von der Leyen waarschuwt Trump: klaar voor tegenmaatregelen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: