Donald Trump heeft herhaaldelijk beweerd dat de Verenigde Staten meer olie produceren dan Rusland en Saoedi-Arabië samen. Hij heeft deze uitspraak in 2026 meerdere keren gedaan en benadrukte vaak dat dit het resultaat was van zijn „Drill, Baby, Drill“-beleid. Er is alleen één klein probleem… Het klopt niet helemaal.
Volgens de Amerikaanse Energy Information Administration (EIA) groeide de Amerikaanse ruwe-olieproductie in 2025 met 3%, ofwel 350.000 vaten per dag, waarmee een nieuw jaarlijks productierecord werd gevestigd van 13,6 miljoen vaten per dag. De productie van ruwe olie in Saoedi-Arabië bedroeg, vóór de sluiting van de Straat van Hormuz op 28 februari, ongeveer 10,086 miljoen vaten per dag, een lichte stijging ten opzichte van 10,073 miljoen vaten per dag in december 2025. En Rusland? In 2025 produceerde Rusland 9,1–9,3 miljoen vaten per dag, schrijft Larry Johnson.
De bewering van Trump is technisch gezien juist, maar alleen als we alle vloeibare aardolieproducten meetellen — d.w.z. ruwe olie + vloeibaar aardgas zoals ethaan, propaan en butaan, plus verwerkingswinst uit raffinaderijen en andere vloeistoffen. Als we deze brede definitie hanteren, klopt het dat de VS in totaal 23–24 miljoen vaten per dag produceert, tegenover de gezamenlijke productie van Rusland en Saoedi-Arabië van 21–22 miljoen vaten per dag.
Maar hier zit het probleem… De VS is NIET energieonafhankelijk. Ik wil u aanmoedigen om het gesprek tussen Danny Davis en Art Berman te bekijken (klik hier). Wanneer Trump opschept dat de VS ’s werelds grootste olieproducent is, vertelt hij een misleidend verhaal. Het is waar dat de VS enorme hoeveelheden olie produceert, maar het type olie dat het produceert, komt niet volledig overeen met wat de raffinaderij-infrastructuur en de economie daadwerkelijk nodig hebben, waardoor voortdurende import niet alleen economisch gezien handig is, maar structureel noodzakelijk.
Art Berman, een petroleumgeoloog en energieconsultant, betoogt overtuigend dat de huidige wereldwijde olievoorzieningscrisis – voornamelijk veroorzaakt door verstoringen in de Straat van Hormuz als gevolg van de aanhoudende oorlog tussen de VS, Israël en Iran – niet snel zal worden opgelost. Hij presenteert een realistisch, op gegevens gebaseerd standpunt dat scherp contrasteert met de optimistische uitspraken van de regering-Trump over de Amerikaanse olieproductie en -prijzen.
Ik was blij te horen dat Berman hetzelfde argument aanvoerde als ik sinds de afsluiting van de Straat van Hormuz: namelijk dat de afsluiting/blokkade (door mijnen, aanvallen en Amerikaanse acties) een enorme hoeveelheid olie van de wereldmarkten heeft gehaald (ongeveer 20% van de handel over zee). Dit is een schok zonder historisch precedent en er is geen gemakkelijke of snelle oplossing voor. De voorraden slinken snel en de nawerkingen zullen de komende maanden hard aankomen.
Het meest fascinerende deel van Bermans analyse was zijn bewering dat de VS, in tegenstelling tot wat Trump beweert, niet energieonafhankelijk is als het om olie gaat. De Amerikaanse schalieproductie bestaat voor het overgrote deel uit light sweet crude (lage dichtheid, laag zwavelgehalte). De Amerikaanse raffinaderij-infrastructuur – met name het enorme raffinagecomplex aan de Golfkust – is echter decennia geleden gebouwd en geoptimaliseerd voor de verwerking van zware zure ruwe olie. Hierdoor moeten de VS zware ruwe olie importeren uit Canada, Mexico, Venezuela, Saoedi-Arabië en andere landen om de bestaande raffinaderijen te voeden, terwijl het zijn lichte schalieolie naar Azië en Europa exporteert.
De VS zijn afhankelijk van zware zure ruwe olie vanwege de centrale rol van diesel in de Amerikaanse economie. De Amerikaanse economie draait grotendeels op diesel, die het best geproduceerd kan worden uit zware ruwe olie… Vrachtwagens, treinen, landbouwmachines, bouwmachines en huisbrandolie in het noordoosten zijn allemaal afhankelijk van destillaatbrandstoffen die geproduceerd worden uit zware ruwe olie. Aangezien Amerikaanse schalie niet genoeg zware fracties oplevert om aan de binnenlandse vraag naar diesel te voldoen, is onze economie structureel kwetsbaar voor verstoringen; import blijft structureel noodzakelijk, ongeacht hoeveel lichte ruwe olie er geproduceerd wordt.
Dit feit werpt een nieuw licht op Trumps invasie van Venezuela in januari. In maart 2025 stond Saoedi-Arabië met 196.000 vaten per dag slechts op de 4e plaats van leveranciers van ruwe olie aan de VS, achter Canada (3,8 miljoen vaten per dag), Mexico (397.000 vaten per dag) en Venezuela (253.000 vaten per dag). Sinds de gevangenneming van Maduro is de Amerikaanse invoer van zware Venezolaanse ruwe olie echter ongeveer verdrievoudigd — van ongeveer 99.000 vaten per dag in december 2025 tot bijna 500.000+ vaten per dag begin 2026 — wat een van de meest ingrijpende verschuivingen in de Amerikaanse invoerpatronen van ruwe olie in jaren vertegenwoordigt, en een directe oplossing biedt voor het tekort aan zware ruwe olie dat ik eerder heb gesignaleerd.
In het licht hiervan lijkt het redelijk om te vragen… Heeft de regering-Trump geanticipeerd op de sluiting van de Straat van Hormuz en de arrestatie van Maduro gebruikt als voorwendsel om de invoer van zware ruwe olie uit Venezuela op te voeren? Dat zet je aan het denken, hmmmm.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Kinderverkrachter slaat ondanks lijfstraf van de ouders toch weer toe
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
ORDO AB CHAO. Het handelsmerk!