Tijdperk van Chaos

De wereld wordt bedreigd door een blokkade die dodelijker is dan de blokkade van de Straat van Hormuz door Iran. Die blokkade is de weigering van de heersende klasse in het Westen om ook maar enige gedachte toe te laten die niet strookt met hun vooroordelen, slogans en onhaalbare doelstellingen. Hun geest is nog strakker afgesloten dan de Straat van Hormuz of Bab-el-Mandeb ooit is geweest. In hun gediplomeerde arrogantie pronken ze met hun intelligentie. Het zijn dwazen die zich herhaaldelijk storten in wat geen engel zou durven.

Als het Iran-avontuur van president Trump representatief is voor wat nu doorgaat voor zijn denkprocessen en die van zijn regering, dan verkeren de VS en de wereld in groot gevaar. Dit voortdurende fiasco heeft elke maatstaf van intellectuele bekwaamheid omzeild. Het getuigt van geen kennis van geschiedenis, geografie of militaire realiteit, geen erkenning van fouten uit het verleden, geen geleerde lessen, geen besef dat er zaken kunnen zijn waarover de daders onwetend zijn. Het ontbreekt aan elementair gezond verstand, laat staan aan wijsheid getemperd door ervaring en nederigheid, schrijft Robert Gore.

Trump is niet helemaal bij zijn verstand. Niet alleen gaan zijn mentale processen zichtbaar achteruit, maar hij is in alle opzichten moreel gecompromitteerd. Zijn verachtelijke onderdanigheid aan Netanyahu, Israël en de Amerikaanse joodse lobby is wellicht te wijten aan hun meedogenloze chantage. Hij leidt de VS naar vernedering en nederlaag, wat het einde zal betekenen van de laatste restanten van het falende imperium.

Die val zou wel eens kunnen worden beschouwd als de eerste fase van het Tijdperk van Chaos. Velen van ons zullen waarschijnlijk nog in leven zijn om de culminatie van deze eerste fase mee te maken, maar het hele Tijdperk van Chaos zal zich waarschijnlijk pas voltrekken lang nadat we allemaal dood zijn. Een imperium moet het vermogen hebben om zijn heerschappij uit te breiden en de volkeren daarbinnen te onderwerpen. Zowel uitbreiding als onderwerping zijn problematisch geworden. Het Amerikaanse imperium is een confederatie die na de Tweede Wereldoorlog is opgebouwd. In tegenstelling tot het Romeinse imperium zal de levensduur ervan in decennia worden gemeten, niet in eeuwen. De Amerikaanse confederatie is er niet in geslaagd haar heerschappij uit te breiden naar Noord-Korea, Vietnam, Afghanistan of het grootste deel van het Midden-Oosten. De uitzondering op het laatste is de oplegging van de zionistische staat Israël, maar dat “succes” kan uiteindelijk leiden tot de ondergang van zowel Israël als het Amerikaanse imperium. Het enige ondubbelzinnige succes is de opname van de landen van het Warschaupact na de val van het Sovjetimperium. Die opname heeft zijn grenzen bereikt met de poging van de confederatie om Oekraïne op te nemen, wat wel eens zou kunnen mislukken vanwege het verzet van Rusland.

Ondanks deze litanie van voornamelijk mislukkingen en de voor de hand liggende moeilijkheden die inherent zijn aan een poging om Iran te onderwerpen, gingen Trump en Netanyahu door met wat binnen enkele weken een overduidelijk fiasco bleek te zijn. Er zijn, zoals Jeffrey Sachs en anderen hebben opgemerkt, verontrustende aanwijzingen voor megalomane waanzin bij beide mannen. Falende imperiums krijgen de leiders die ze verdienen; de val van het Romeinse Rijk had zijn krankzinnige keizers

Imperiums zijn inherent offensief. Hun bestaan is gebaseerd op plundering; ze moeten groeien of sterven. Het probleem voor de VS en het imperialisme in het algemeen is de enorme kloof tussen de kosten van offensieve en defensieve oorlogsvoering en de opkomende dominantie van asymmetrische, of guerrillastrijd. Historisch gezien is guerrillastrijd het wapen van de zwakken geweest, meestal defensief ingezet.

Het probleem voor potentiële indringers is dat de wapens van de zwakken zo effectief zijn geworden tegen de wapens van de sterken (ervan uitgaande dat kernwapens buiten beschouwing blijven) dat dit de offensieve oorlogvoering heeft gedwarsboomd. De eerste zijn vele malen goedkoper dan de laatste – drones van 30.000 dollar schakelen vliegtuigen, tanks en zeeschepen van miljoenen dollars uit.

De recente geschiedenis staat bol van voorbeelden die alleen dwazen en gekken (d.w.z. Trump en Netanyahu) negeren. Bewijsstuk A is de oorlog tussen Rusland en Oekraïne, waarin de nieuwste “ster” van asymmetrische oorlogsvoering zijn debuut maakte: drones (zie “The Ants New Weapon,” Robert Gore, SLL, 17 juni 2025). Die oorlog is uitgegroeid tot een uitputtingsslag in de stijl van de Eerste Wereldoorlog, aangezien drones en artillerie voor beide partijen vooruitgang moeilijk en kostbaar hebben gemaakt. Nieuwe op drones gebaseerde tactieken en tegenmaatregelen evolueren bijna dagelijks, met slechts gematigde vooruitgang voor de Russen; zeker niet wat ze verwachtten toen ze meer dan vier jaar geleden hun offensief begonnen. En dit is in Oost-Oekraïens gebied dat Rusland-vriendelijk is.

Bewijsstuk B zijn de Houthi’s in Jemen, wier afsluiting van de Straat van Bab-el-Mandeb aan de zuidkant van de Rode Zee een proefballon was voor de afsluiting van de Straat van Hormuz door bondgenoot Iran. De Houthi’s hebben boven hun gewicht gevochten en voeren vaak effectieve land-, lucht- en zeeoorlogvoering tegen Saoedi-Arabië, de VAE, Israël en de VS. Ze maken deel uit van de As van het Verzet en ontvangen zowel materiële als retorische steun van Hezbollah en Iran. De Amerikaanse regering beweert dat ze ook steun ontvangen van de Russische, Chinese en Noord-Koreaanse regeringen.

De Houthi’s hebben steeds geavanceerdere drones en raketten ingezet, waarvan er vele door Iran zijn geleverd. President Trumps Operatie Rough Rider, waarbij lucht- en zeestrijdkrachten werden ingezet tegen Houthi-doelen in Jemen; een daaropvolgend staakt-het-vuren dat werd afgedwongen door Houthi-aanvallen op meer dan 190 schepen, en Trumps twijfelachtige overwinningsverklaring waren een voorproefje van de twee daaropvolgende aanvallen van de VS en Israël op Iran en de bijbehorende ‘lipstick-on-a-pig’-propaganda.

De basis van guerrillastrijd wordt gevormd door gedecentraliseerde cellen, die met een hoge mate van autonomie opereren ten opzichte van het centrale commando. Sinds de Amerikaanse invasie van Irak in 2003 heeft de Iraanse regering deze guerrillastrategie, genaamd Mosaic, aangenomen als haar vorm van defensieve oorlogsvoering. Iran is omgevormd tot 31 autonome operationele zones met aanzienlijke drone- en raketcapaciteiten. Het doden van het grootste deel van het formele Iraanse leiderschap en de uitgebreide bombardementen, met name op Teheran, hebben dus niet geleid tot het beoogde doel: een snelle Iraanse capitulatie. Evenmin hebben ze een dodelijke Iraanse tegenaanval kunnen voorkomen.

Guerrillastrijd werkt omdat het chaos veroorzaakt tegen krachten die ofwel orde willen opleggen, ofwel hun eigen vorm van “gecontroleerde” chaos, waaruit zogenaamd orde zal voortkomen. De Iraniërs hebben zeker chaos veroorzaakt in het Midden-Oosten, en als er orde ontstaat, zal dat blijkbaar op hun voorwaarden zijn. Het belangrijkste is dat Iran controle zou kunnen uitoefenen over de Straat van Hormuz met zijn soevereiniteit intact en een sterk vergrote invloed in de regio.

De alliantie tussen de VS en Israël staat voor een keuze. Zij kan de baanbrekende realiteit erkennen die zich momenteel ontvouwt: afgezien van een nucleaire aanval worden invasie en traditionele offensieve oorlogsvoering vrijwel overbodig. De implicaties van volledige erkenning van de realiteit zouden enorm zijn. De VS zouden weinig of geen invloed hebben in het Midden-Oosten en zich wellicht volledig terugtrekken (behalve voor commerciële transacties), terwijl die van nabijgelegen mogendheden Rusland en China zou toenemen.

De petrodollar-regeling, waarvan de VS zo enorm heeft geprofiteerd, zou voorbij zijn. Deze ontwikkeling zou het einde van het Amerikaanse imperium inluiden en de mogelijke opkomst van door Rusland en China geleid multilateralisme.

Dat zou voor de VS ook positieve kanten hebben. Psychologisch gezien is het hoog tijd voor een welverdiende afrekening. Economisch gezien is het imperium een onbetaalbare luxe voor een regering met een schuld van 39 biljoen dollar. Politiek gezien heeft het land genoeg problemen in eigen land zonder er in het buitenland nog meer te creëren.

De vooruitzichten voor Israël zouden echter somber zijn. Al decennialang heeft het chaos en verdeeldheid in het Midden-Oosten aangewakkerd om de kans op een verenigd islamitisch verzet tegen het land te verkleinen. Een Iran dat de Amerikaans-Israëlische alliantie heeft verslagen en de dominante macht in de regio is geworden, zou de ergste nachtmerrie zijn van Israëlische en Amerikaanse zionisten. Het voortbestaan van Israël zou op losse schroeven komen te staan. Niet noodzakelijkerwijs omdat Iran kernwapens zou verwerven, als het die nog niet heeft. Het kleine Joodse land zou veeleer blootgesteld worden als militair kwetsbaar, en het heeft veel daadwerkelijke en potentiële vijanden in het Midden-Oosten. Dat feit suggereert dat de alliantie niet zal kiezen voor het onder ogen zien van de realiteit, maar eerder voor nucleair nihilisme.

De Sampson-optie is de bekende strategie van Israël voor het geval het wordt geconfronteerd met omstandigheden die volgens zijn leiders een bedreiging vormen voor zijn bestaan. Zij zouden de kernwapens van Israël inzetten – als Israël ten onder gaat, nemen ze de rest van de wereld mee. Het land beschikt wellicht over voldoende kernbommen om dat te doen. De Israëli’s karakteriseren de Sampson-optie als een afschrikkingsstrategie, en als het erop aankomt weet niemand of ze op de knop zouden drukken. De apocalyptische retoriek die wordt uitgespuugd door Netanyahu en zijn trawanten, en Amerikaanse christelijk-zionisten zoals Mike Huckabee, is echter niet geruststellend. Als de Israëlisch-Amerikaanse alliantie kiest voor nucleair nihilisme, is wereldwijde chaos verzekerd. Het voortbestaan van de Homo Sapiens is dat niet.

Ongeacht de keuze van het bondgenootschap ligt een steeds groter wordende chaos in het verschiet. Zelfs als de onmogelijkheid om een imperium in stand te houden volledig, zij het met tegenzin, wordt erkend, zal de ontbinding van het Amerikaanse imperium chaotisch verlopen. De satrapieën zullen aan hun lot worden overgelaten om te strijden om alternatieve militaire en economische regelingen. Er zullen concessies moeten worden gedaan aan de mondiale meerderheid nu eeuwen van westerse overheersing ten einde lopen.

Dat wil niet zeggen dat multipolariteit onder de wereldwijde meerderheid een soort nirvana zal zijn. De steeds sterker wordende krachten van gedecentraliseerde chaos zullen voor geen enkele regering te bedwingen zijn. Macht corrumpeert altijd; multipolariteit zal de rivaliteit tussen naties en de omkoopbaarheid van hun heersers niet afschaffen. Rusland en China, de leiders van het multipolaire blok, worden momenteel geleid door uitzonderlijk bekwame autoritaire leiders; hun opvolgers zullen waarschijnlijk niet zo bedreven zijn. Regeringen, als dwingende politieke constructies, zijn onverenigbaar met menselijke vrijheid. Als zodanig zijn ze nooit permanent, en de tirannieke kolossen van vandaag zijn hun houdbaarheidsdatum al lang gepasseerd.

De chaos is wellicht het meest intens binnen de VS. Een groot deel van de schijnbare kracht van het land rust op de wankelste fundamenten. Een beslissende nederlaag in het Midden-Oosten zal de militaire “bindende factor” ondermijnen die de VS sinds de Tweede Wereldoorlog en de fiat-dollar sinds 1971 heeft ondersteund. Dan is er nog de exponentieel stijgende schuld. Die twee factoren zullen uiteindelijk de Amerikaanse financiële markten vernietigen. De ontluikende chaos weerspiegelt de mentale chaos die zich in zoveel Amerikaanse geesten afspeelt – apocalyptisch christelijk-zionistisch dispensationalisme, woke, transhumanisme, ‘kunst’ en ‘cultuur’ die geen van beide zijn, verdorvenheid van de elite, en wie weet welke andere mentale en morele verwoestingen (het is moeilijk bij te houden). Dit zijn de ingrediënten voor onbeheersbare chaos.

Waanzin botst onvermijdelijk met de realiteit, en die laatste wint altijd. De kans is groot dat de VS uiteenvalt. Het meest optimistische scenario is dat sommige van de resulterende stukken enclaves worden die zich inzetten voor de bescherming van vrijheid en individuele rechten. Ze zouden het vermogen moeten hebben om zichzelf te beschermen tegen kwaadaardige elementen. Ze zouden ook een onwankelbare toewijding aan rede en mentale helderheid nodig hebben, die momenteel bij geen enkel noemenswaardig deel van de Amerikaanse bevolking zichtbaar is. Chaos zal echter wijsheid bijbrengen aan sommigen die het overleven, en zij zouden mogelijk orde kunnen herstellen en instellen op basis van keuze, prikkels en samenwerking, niet dwang en geweld.

Het nadenken over verwarrende dagelijkse ontwikkelingen zonder een breder analytisch kader vergroot de verwarring alleen maar. Dat kader komt niet vanuit een sociaalwetenschappelijk perspectief, maar de natuurwetenschappen bieden enig inzicht. Zonder al te diep in te gaan op het concept van entropie, kan men stellen dat entropie geassocieerd wordt met wanorde en willekeur; dat in systemen die aan spontane evolutie worden overgelaten, de entropie constant blijft of toeneemt; dat er energie nodig is om het entropische proces te vertragen, te stoppen of om te keren; en dat bepaalde processen onomkeerbaar zijn.

Eeuwenlang is orde – het beheersen van entropie – opgelegd door regeringen, maar nu worden ze overweldigd door entropische processen. Ze beschikken niet langer over de middelen die nodig zijn om de gedecentraliseerde en steeds toenemende verspreiding en macht van computers, communicatie en wapens in bedwang te houden. De ‘energie’ van regeringen wordt overweldigd door wanorde en willekeur, en dat proces is vrijwel zeker onomkeerbaar. Ironisch genoeg vergroot het meeste wat regeringen nu doen om orde op te leggen alleen maar de wanorde en chaos; ze dragen bij aan entropie in plaats van deze te verminderen.

Deze analyse levert geen zekere voorspellingen op over wat er vervolgens gebeurt; chaos is onvoorspelbaar. Evenmin levert ze beweringen op over kennis van miljarden onkenbare gegevenspunten. Wat ze wel oplevert, is enig begrip van de epochale ineenstorting die in volle gang is. Niet bepaald geruststellend, maar het biedt in ieder geval inzicht te midden van de eindeloze verwarring.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De Vierde Omwenteling: Chaos, ineenstorting en de versnelde agenda van de elite

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: