Plotseling is het maar al te duidelijk. Er is nog maar weinig dat de verschillende delen van wat vroeger de westerse wereld werd genoemd nog bindt. De opkomst van het presidentschap van 2025 Trump heeft de trend naar de fragmentatie van het wereldwijde westernisme uitgekristalliseerd. Amerika kijkt naar binnen en een al te zeer genegeerd Europa weet dat het kwetsbaar en zwak is.
Het huidige conflict tussen Europa en Amerika kan niet worden herleid tot een contrasterende aanpak van de Russische invasie in Oekraïne. Het is ook niet simpelweg een conflict over tarieven en handel. Ja, we zien de krachtige bevestiging van het Amerikaanse nationale belang, maar de dynamiek die in het spel is, is niet slechts de nieuwste versie van de gebruikelijke competitieve positionering tussen verschillende machten, schrijft Frank Furedi.
De recente onthulling van het vermeende geheime gesprek tussen hoge Amerikaanse topambtenaren over Signal toonde aan dat het hier niet ging om een gewone inbreuk op de veiligheid. De manier waarop de onthulling plaatsvond en de houding van de deelnemers aan het gesprek gaven aan dat wat vroeger bekend stond als het Westen, of de Westerse Alliantie, inhoudsloos is geworden. De toon van minachting die de deelnemers tegenover Europa en de Europeanen aansloegen, getuigde van een ernstige culturele breuk tussen de twee continenten. Ongetwijfeld denken delen van de Europese elites hetzelfde over hun ‘onbehouwen’ Amerikaanse neven in de Trump-regering.
Het is moeilijk te voorspellen hoe het zich ontvouwende drama zich zal voltrekken en of het het stadium van een westerse familicide zal bereiken. Er moeten nog een paar koelbloedige hoofden zijn overgebleven en de geopolitieke breuk tussen de twee continenten loopt parallel met een fundamenteel cultureel conflict binnen alle delen van de westerse wereld. De uitkomst van de botsing tussen Europa en Amerika zal echter niet volledig worden bepaald door de hoofdrolspelers. Er zijn wereldwijd krachtige krachten aan het werk die leiden tot een intensivering van de economische en politieke rivaliteit. De strategische positionering die dit met zich meebrengt, luidt een nieuw tijdperk van realpolitikin – een tijdperk waarin de hoofdrolspelers steeds minder geneigd zijn om terughoudend te zijn met de openlijke projectie van militaire macht. En natuurlijk staan China, Rusland en India klaar om elke kans te grijpen die de gevolgen van de confrontatie tussen alle westerse landen biedt.
Het gaat er niet alleen om dat de VS zich losmaakt van Europa, maar ook om een breuk met de afspraken van na de Tweede Wereldoorlog die het kader vormden voor het onderhouden van de betrekkingen tussen de westerse wereld. De NAVO heeft lange tijd aan de beademing gelegen. Nu heeft Washington besloten op te roepen tot beëindiging van verdere behandeling.
Het is belangrijk om op te merken dat Trumps ogenschijnlijke onverschilligheid voor het lot van de NAVO en zijn onwil om Europa als een serieuze partner te blijven behandelen al lang op zich lieten wachten. De contouren van de huidige situatie waren al zichtbaar onder de regering Biden in de weken voorafgaand aan de Russische invasie in Oekraïne in 2022.
In feite werden de Europese leiders in de maanden voorafgaand aan de Russische invasie gereduceerd tot figuranten. Het waren de VS en Rusland, Biden en Poetin, die de hoofdrol speelden. Zij waren het die belangrijke diplomatieke manoeuvres uitvoerden, niet de leiders van Frankrijk of Duitsland. Dus toen Washington in februari 2022 eenzijdig besloot om 3.000 extra troepen naar Polen en Roemenië te sturen, pretendeerde het niet om met de Europese Unie te overleggen.
Een kop van de New York Times uit januari 2022 vatte het buitenspel zetten van de EU goed samen: “VS en Rusland zullen Europese veiligheid bespreken, maar zonder Europeanen. In het verslag stond:
Het onontkoombare feit is dat wanneer de Verenigde Staten en Rusland maandag in Genève aan tafel zitten om Oekraïne en de Europese veiligheid te bespreken, de Europeanen er niet bij zullen zijn. En als de NAVO woensdag met Rusland om de tafel gaat zitten, zal de Europese Unie er als instelling niet bij zijn – hoewel 21 landen lid zijn van beide groeperingen.
De NYT berichtte destijds dat deze bilaterale gesprekken “oude angsten dat de twee Koude Oorlogsmogendheden zelf een deal zullen smeden” hadden doen herleven. Josep Borrell, voormalig EU-buitenlandchef, uitte eerder al zijn bezorgdheid over de hooghartige aanpak van de VS en Rusland. “We leven niet meer in de tijd van Jalta, toen de grootmachten in 1945 bijeenkwamen om het naoorlogse Europa te verdelen,, zei hij. De Europese Unie “kan geen toeschouwer zijn,” vervolgde hij, terwijl de Verenigde Staten, de NAVO en Rusland de Europese veiligheid bespreken. Maar toen de invasie in Oekraïne begon, was dat precies wat Europa was: toeschouwer.
Tegenwoordig wordt de EU zelden uitgenodigd in het theater en heeft ze moeite om zelfs maar de status van toeschouwer te bereiken.
Het onvermogen van de Europese elites om de hedendaagse realiteit onder ogen te zien, heeft iets heel treurigs. Neem de verklaring van deze week van de voormalige premier van Nederland en nu secretaris-generaal van de NAVO Mark Rutte. Hij pochte voor een publiek in Warschau dat
NAVO-bondgenoten de helft van de economische en militaire macht van de wereld vertegenwoordigen. Twee continenten, 32 landen en een miljard mensen.
Samen in de NAVO zijn Europa en Noord-Amerika onverslaanbaar.
Vandaag en in de toekomst. Dus tegen onze één miljard mensen zeg ik dit.
Wees gerust.
De trans-Atlantische band is sterk.
En ja, we zullen van de NAVO een sterker, eerlijker en dodelijker bondgenootschap maken.
Zo blijven we allemaal veilig in een gevaarlijkere wereld.
Een sterke trans-Atlantische band? Serieus?
Rutte’s Panglossiaanse verklaring dient als een trieste herinnering aan de hardnekkigheid van de chronische toestand van zelfbedrog waaronder de fantasieloze politieke opperheren van de EU gebukt gaan. Het geeft aan dat, in ieder geval aan de Europese kant van de Atlantische Oceaan, de regerende elites blijven worstelen om de realiteit onder ogen te zien en vermijden om hun naties voor te bereiden op de uitdagingen die de zich ontvouwende wereldorde met zich meebrengt.
Leven op geleende tijd
Het is duidelijk dat de Westerse Alliantie al lange tijd op geleende tijd leeft. De Koude Oorlog tussen de vrije en de totalitaire wereld gaf het Westen een ongekende cohesie. Maar dit was een cohesie die gebaseerd was op de morele superioriteit ten opzichte van de zeer gebrekkige Sovjet-Unie. Dit was een negatieve vorm van moreel gezag gebaseerd op het contrast met een moreel inferieur politiek systeem. Toen de Sovjet-Unie uiteenviel en de Koude Oorlog eindigde, moest het Westen de morele bronnen in zichzelf vinden om legitimiteit te verwerven.
Dat het einde van de Koude Oorlog in 1991 een gemengde zegen zou blijken te zijn, werd destijds door scherpzinnige waarnemers erkend. Het duurde niet lang voordat er een einde kwam aan de Koude Oorlog voordat er een gevoel van nostalgie ontstond naar de zekerheden en morele helderheid die werden geboden door een wereld die verdeeld was tussen goed en kwaad. De voormalige diplomaat en invloedrijke econoom John K. Galbraith schreef dat het “harde indringende feit is dat er in de afgelopen 45 jaar, net geen halve eeuw, niemand is gedood, ongelukken daargelaten, in een conflict tussen de rijke en relatief welvarende industriële landen van de wereld, dit geldt tussen de kapitalistische … en diegenen die zichzelf als communistisch hebben gekenmerkt.” Galbraiths klaagzang over de goede oude tijd van de Koude Oorlog werd herhaald in de Financial Times: “De opluchting van het Westen over het einde van de Koude Oorlog is verleden tijd. Het is achterhaald door de angst voor politieke instabiliteit en het besef dat de integratie van Oost-Europa, om nog maar te zwijgen van de Sovjet-Unie, in de wereldeconomie gepaard gaat met moeilijkheden van een tot nu toe ongekende complexiteit.”
“Why We Will Soon Miss The Cold War” was de titel van een invloedrijk essay geschreven door de internationale betrekkingen geleerde John J. Mearsheimer in The Atlantic in augustus 1990. Mearsheimer, waarschijnlijk de meest invloedrijke voorstander van de realistische school van internationale betrekkingen, begreep dat de Koude Oorlog sommige conflicten die het Europese continent in het vorige tijdperk in hun greep hielden, alleen maar had onderdrukt en niet had opgelost. Hij merkte op:
We kunnen echter op een dag wakker worden en klagen over het verlies van de orde die de Koude Oorlog gaf aan de anarchie van de internationale betrekkingen. Want ongetemde anarchie is wat Europa kende in de vijfenveertig jaar van deze eeuw vóór de Koude Oorlog, en ongetemde anarchie – Hobbes oorlog van allen tegen allen – is een belangrijke oorzaak van gewapende conflicten. Degenen die denken dat gewapende conflicten tussen de Europese staten nu uitgesloten zijn, dat de twee wereldoorlogen alle oorlog uit Europa hebben gebannen, projecteren onterecht optimisme op de toekomst. De vredestheorieën die impliciet ten grondslag liggen aan dit optimisme zijn opvallend oppervlakkige constructies.
Mearsheimer beweerde dat “het vooruitzicht van grote crises, zelfs oorlogen, in Europa waarschijnlijk dramatisch zal toenemen nu de Koude Oorlog in de geschiedenis verdwijnt.”
Vijfendertig jaar later is het duidelijk dat de jaren na de Koude Oorlog onvriendelijk zijn gebleken voor degenen die de Westerse Alliantie in stand wilden houden. Maar er is meer aan de hand dan alleen het lot van de NAVO. Het is belangrijk om op te merken dat wat het Westen samenbond niet louter pragmatische strategische doelstellingen waren. Het was niet louter een defensiepact. Evenmin kon het Westen in het tijdperk na 1945 worden gelijkgesteld met een Amerikaans imperium. Er was ook een gemeenschappelijke morele en intellectuele erfenis – een systeem van waarden dat de nationale grenzen oversteeg en dat zelfs Hitler of Stalin niet volledig konden ondermijnen en verstoren.
Het Westen of de Westerse beschaving bezat altijd een intern diverse cultuur en toonde toch altijd het vermogen om zichzelf te vernieuwen. Door de geschiedenis heen is het geplaagd door verdeeldheid, zoals de opdeling van het Romeinse Rijk in een westelijke en een oostelijke helft. Dit werd gevolgd door het uiteenvallen van de christelijke kerk in een rooms-katholieke en een oosters-orthodoxe vleugel. De daaropvolgende splitsing in het Westerse Christendom ten tijde van de Reformatie leidde tot eeuwen van bloedige conflicten tussen protestanten en katholieken. De verschrikkelijke tol die de bloedige ideologische conflicten van de 20e eeuw eisten, leidde ertoe dat veel commentatoren donker zinspeelden op het naderende verval van de Westerse beschaving. Toch overleefde het Westen en de historische erfenis die het belichaamde op de een of andere manier.
Kunnen we optimistisch zijn dat het Westen nog steeds de regeneratieve krachten bezit die nodig zijn om de bijtende effecten van de verdeeldheid die het zichzelf heeft toegebracht in te dammen? Dat kan als genoeg mensen in invloedrijke posities begrijpen dat de huidige hachelijke situatie waarin het Westen zich bevindt niet alleen geopolitiek is, maar ook cultureel. Elke westerse samenleving wordt geconfronteerd met een intern cultureel conflict tussen degenen die de samenleving willen distantiëren van haar beschavingserfenis en degenen die deze willen vernieuwen. Het winnen van dit conflict tegen de tegenstanders van de Westerse cultuur is de eerste vereiste om betekenis te geven aan het idee van het Westen in de 21e eeuw.
Nu het Westen de weg kwijt is, heeft het nog steeds de kans om op zijn schreden terug te keren en met zichzelf te leren leven. Zo niet, dan wachten China en anderen in de coulissen.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Europa op weg naar de “eeuw van vernedering”: een kritische analyse
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
“…. we zullen van de NAVO een sterker, eerlijker en dodelijker bondgenootschap maken.”
Er zijn geen openbare bronnen die bevestigen dat Mark Rutte, de voormalige premier van Nederland en huidige secretaris-generaal van de NAVO, de door u genoemde verklaring heeft afgelegd. In zijn eerste grote toespraak als NAVO-secretaris-generaal in december 2024 benadrukte Rutte wel de noodzaak voor NAVO-bondgenoten om over te schakelen op een ‘oorlogsmentaliteit’ en de defensie-uitgaven te verhogen. Hij waarschuwde dat het gevaar snel nadert en dat de NAVO-landen niet voorbereid zijn op wat hen over vier à vijf jaar te wachten staat. Hoewel Rutte opriep tot versterking van de defensie-industrie en hogere investeringen in defensie, is er geen bewijs dat hij specifiek heeft gezegd dat de NAVO een ‘dodelijker bondgenootschap’ moet worden.
Ik merk steeds vaker dat bij Frontnieuws de berichten niet letterlijk overeenkomen met wat daadwerkelijk is gezegd. Het wordt gedramatiseerd. Jammer.
…..langs beide kanten van de equatie wordt, al dan niet doelbewust, gelogen en/of verkeerd geinterpreteerd, voorlopig echter slaat deze negatieve balans dramatisch door aan de kant van een totaal corrupt mainstream !….zèht daddet ni woar ès !
Monique. Yes he said that , a more lethal alliance. Do your home work better and properly before you open you comment’s. And it has nothing to do with F N , as they are getting their info from other correspondence.
Natuurlijk is het westen de weg kwijt en wordt het geconfronteerd met een intern cultureel conflict.
Dit werelddeel leeft blijkbaar van conflicten.
Zo worden wij al vele vele jaren bestuurd door van conflict naar conflict te handelen.
Door het creëren van zoveel chaos is het nu eenmaal onmogelijk geworden om orde te scheppen.
We zijn verdeeld tot op het bot, in elk opzicht.
Al die chaos verdeeldheid en conflicten mogen nóóit terug komen in een oplossing omdat deze zaken dan nooit echt worden aangepakt.
Deze gifbeker zal helemaal leeg moeten.
dat zelfs Hitler of Stalin niet konden ondermijnen….schrijft die kwaadaardige IDIOOT…WAT de FUCK kun je STALIN met Hitler vergelijken.. tenzij je de Westerse geschiedenis wilt verheerlijken… Rotte appel..hoe meer ze spreken/Schrijven, hoe meer hun eigen misdadige geaardheid aan het licht komt…..
inderdaad: Stalin, communist en Jood (wat 2X hetzelfde is eigenlijk) en Hitler, fascistische Ariër die graag blond was geweest…Enfin, Raphaël, ik denk niet dat de auteur die twee vergelijkt, hij zet ze wel naast elkaar om een punt te maken, zoals je Kennedy en LBJohnson niet kunt vergelijken maar wel naast elkaar kan zetten, zoiets denk ik. Maar wat opvalt is dat er nooit doorgesproken wordt over de kwaadaardige elite die opgestaan is na de val van Napoleon, die vuile satanische krachten die verdeeldheid en verderf zaaien door te liegen en te stelen. Om de blanke beschavingen te corrumperen zodat ze de sterksten kunnen worden. En die corrupte en moreel failliete koningshuizen wentelden zich in die stront gewillig. Je kunt veel zeggen over Adolf maar hij dat in de smiezen.
Alle berichtgeving hier doet maximaal een beroep op helder nadenken, wat resoneert en van wat wordt je abdoluut gehersenspoeld?
Wakker zijn en blijven kun je hier goed oefenen.
En absoluut er worfrn zinnige zaken beschreven.
Die verheerlijking van America, vooral als belangrijkste NAVO partner…echt…ik vind het krankzinnig !! Sinds W.O.II, de afgelopen 80 jaar, is Amerika alleen maar bezig geweest om oorlogen te starten en langdurig door te laten gaan. Heel veel landen hebben ze verwoest; miljoenen doden, uitzichtloze armoede en nog veel en veel meer, en nu sloopt dit huidige Amerika voor hun grote meester Israel, heel Gaza maar ook grote delen van Syrië, Libanon, Yemen en het is nog lnag niet klaar want de criminele Bibi wil ieder proces ontlopen en heeft niets meer teverliezen dus blijft deze Khazaarse maffia psycho door gaan met genocide….dagelijkse genocide en uithongering en verwoesting….en Amerika helpt hun daar daag en nacht bij, net als met Oekraïene…overal zitten Amerikaanse militaire…in Syrië op 3 US nasissen, in Jerusalem , in Gaza…gewoon te gek voor woorden en óók 85.000 US troepen in Europa…..smerige machtswellust…want wapenindustrie, bankiersoorlogen, daar draait het al deccennia lang op. Maar gelukkig is Amerika in rap tempo aan het imploderen en Amerika zal solo komen te staan.