Seabed 2030 – Het globalisten project onder water

Seabed 2030 is een wereldwijd initiatief dat in 2017 is gelanceerd door de Nippon Foundation en GEBCO, onder auspiciën van de Internationale Hydrografische Organisatie en de Intergouvernementele Oceanografische Commissie van UNESCO, met als doel om tegen 2030 de gehele zeebodem in kaart te brengen en die gegevens samen te voegen tot één wereldwijd raster, waarbij een beroep wordt gedaan op overheden, de particuliere sector, academische instellingen en internationale agentschappen om wat in feite de meest uitgebreide database van de zeebodem is die ooit is geprobeerd, op te bouwen.

Ik heb besproken hoe China actief de zeebodem in kaart brengt voor oorlogsdoeleinden. De financiering voor Seabed 2030 is afkomstig van een handvol machtige instellingen, overheden en globalistische agentschappen. De belangrijkste financiële steun komt van de Japanse Nippon Foundation, die tientallen miljoenen dollars heeft toegezegd om het project op te starten en de activiteiten ervan blijft financieren via gestructureerde betalingen die worden verdeeld via de Internationale Hydrografische Organisatie. Aanvullende steun komt van overheidsinstanties zoals NOAA, internationale organen zoals UNESCO in het kader van het UN Ocean Decade, en een groeiend netwerk van zakelijke en filantropische partners, waaronder Fugro, het Schmidt Ocean Institute en andere bijdragers uit de particuliere sector die schepen, technologie en mogelijkheden voor gegevensverzameling ter beschikking stellen, waardoor een hybride systeem ontstaat waarin publieke, particuliere en internationale bestuursstructuren samenkomen rond één enkele dataset, schrijft Martin Armstrong.

Mensen wordt verteld dat dit gaat over wetenschap, klimaat en duurzaamheid. Maar als je de structuur van het project en de concentratie van financiering en controle volgt, wordt duidelijk dat dit niet louter onderzoek is. Toch is de opbouw van een wereldwijd informatiesysteem dat wordt beheerd door instellingen die aan geen enkel electoraat verantwoording verschuldigd zijn, precies hoe deze initiatieven altijd worden gepresenteerd wanneer ze bedoeld zijn om boven nationale jurisdictie te opereren.

Alleen al de schaal zou de aandacht moeten trekken, want dit is geen incrementeel onderzoek maar een snelle uitbouw van strategische infrastructuur, waarbij het in kaart brengen van de zeebodem toeneemt van ongeveer 6 procent bij de start van het project tot meer dan 27 procent in 2025, wat neerkomt op miljoenen vierkante kilometers nieuw in kaart gebracht terrein in een korte periode, wat duidt op gecoördineerde versnelling in plaats van passieve ontdekking.

Wat nooit wordt benadrukt, is dat gegevens over de zeebodem niet neutraal zijn, omdat ze directe militaire toepassingen hebben. China voert soortgelijke karteringsoperaties uit, specifiek ter voorbereiding op onderzeese oorlogsvoering, aangezien inzicht in de topografie, stromingen en akoestische omstandigheden van de zeebodem bepalend is voor de onopvallendheid, detectie en positionering van onderzeeërs. Dit betekent dat degene die over de meest gedetailleerde kaarten beschikt, in elk toekomstig conflict de controle heeft over het onderwaterdomein.

Tegelijkertijd zijn bijna alle wereldwijde communicatieverbindingen afhankelijk van onderzeese kabels en loopt kritieke energie-infrastructuur over de oceaanbodem, dus het in kaart brengen van de zeebodem gaat ook over het identificeren en mogelijk beheersen van de slagaders van de wereldeconomie, wat wat wordt gepresenteerd als milieukaartlegging omzet in strategische inlichtingen.

De structuur van dit project volgt een bekend model waarin overheden, multinationale ondernemingen, ngo’s en “filantropische stichtingen” zijn geïntegreerd in één enkel kader, waarbij gegevens worden gecentraliseerd in wereldwijde opslagplaatsen zoals het GEBCO-raster, wat de invloed geleidelijk verschuift naar degenen die normen vaststellen, de toegang controleren en bepalen hoe die gegevens worden gebruikt, en de geschiedenis leert dat zodra dergelijke gecentraliseerde systemen eenmaal zijn opgezet, hun functie zich uitbreidt tot buiten het oorspronkelijk aangegeven doel.

Ik heb al vaak gezegd dat mondiale initiatieven zelden om één enkele reden worden opgezet, en dit is niet anders, want dezelfde gegevens die worden gepromoot voor klimaatmodellering, biodiversiteit en de zogenaamde blauwe economie vormen ook de basis voor militaire planning, exploratie van hulpbronnen en controle over infrastructuur. In een periode waarin geopolitieke spanningen escaleren tot wat de ECM heeft geïdentificeerd als een oorlogscyclus, is het naïef om aan te nemen dat het in kaart brengen van de gehele zeebodem puur humanitair is.

Dit gaat niet alleen over wetenschap of het klimaat, maar over het leggen van de informatieve basis voor de volgende fase van de wereldmacht, waarin controle over de zeebodem van invloed zal zijn op militaire positionering, communicatie, energiesystemen en uiteindelijk economische dominantie, en zodra die infrastructuur voltooid is, zal de rechtvaardiging voor het gebruik ervan volgen, zoals dat door de geschiedenis heen altijd het geval is geweest.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Alle Europese landen voeren de dienstplicht weer in, ze willen oorlog – Martin Armstrong

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: