Pepe Escobar: Wat er echt gebeurde in Alaska

De ontmoeting tussen Poetin en Trump heeft een aantal belangrijke waarheden aan het licht gebracht. Het heeft duidelijk gemaakt dat Washington Rusland als een gelijkwaardige macht beschouwt en dat Europa niet veel meer is dan een nuttig instrument van de Amerikanen…

Alaska ging niet alleen over Oekraïne. Alaska ging vooral over de twee grootste kernmachten ter wereld die probeerden het vertrouwen te herstellen en de rem te zetten op een op hol geslagen trein die in een waanzinnige race op hoge snelheid op een nucleaire confrontatie afstormt, schrijft Pepe Escobar.

Gezien het grillige karakter van de Amerikaanse president Donald Trump, die het idee voor deze zeer zichtbare ontmoeting met zijn Russische ambtgenoot Vladimir Poetin had, waren er geen garanties. Maar toch zou er wel eens een nieuw paradigma in de maak kunnen zijn. Rusland is in feite door de VS erkend als een gelijkwaardige macht. Dat betekent op zijn minst de terugkeer van diplomatie op hoog niveau, waar dat het hardst nodig is.

En ondertussen stuurt Europa een reeks machteloze leiders naar Washington om voor de keizer te buigen.

Het lot van de EU is bezegeld: de vuilnisbak van de geopolitieke irrelevantie.

Wat Trump persoonlijk en Poetin gezamenlijk hebben besloten, nog voordat Moskou het symbolische Alaska als locatie voor de top had voorgesteld, blijft geheim. Er zal niets over de volledige inhoud uitlekken.

Het is echter veelzeggend dat Trump zelf Alaska een 10 op 10 heeft gegeven.
De belangrijkste conclusies, doorgegeven door bronnen in Moskou die rechtstreeks toegang hebben tot de Russische delegatie, tot en met het 3-3-formaat (het was aanvankelijk bedoeld als een 5-5, maar andere belangrijke leden, zoals minister van Financiën Anton Siluanov, hebben wel hun inbreng geleverd), benadrukken dat:

“Het werd [door Poetin] duidelijk gesteld dat alle directe wapenleveranties van de VS aan Oekraïne moeten worden stopgezet als een essentiële stap naar een oplossing. De Amerikanen hebben aanvaard dat het noodzakelijk is om de levering van dodelijke wapens drastisch te verminderen.”

Nadat dat is gebeurd, is het de beurt aan Europa. De bronnen specificeren in detail:

“Van het Oekraïense budget van 80 miljard dollar levert Oekraïne zelf minder dan ongeveer 20 miljard dollar. De Nationale Bank van Oekraïne zegt dat zij alleen al 62 miljard dollar aan belastingen int, wat een hoax is; met een bevolking van ongeveer 20 miljoen, veel meer dan een miljoen onomkeerbare verliezen op het slagveld, een verwoeste industrie en minder dan 70 procent van het grondgebied van vóór de Maidan onder controle, is dat simpelweg onmogelijk”.

Europa – in de vorm van de NAVO/EU-combo – staat dus voor een ernstig dilemma: “Ofwel Oekraïne financieel steunen, ofwel militair. Maar niet beide tegelijk. Anders zal de EU zelf nog sneller instorten”.

Vergelijk nu al het bovenstaande met misschien wel de belangrijkste passage in een van Trumps Truth Social-berichten: “Alle betrokkenen zijn tot de conclusie gekomen dat de beste manier om een einde te maken aan de gruwelijke oorlog tussen Rusland en Oekraïne is om direct tot een vredesakkoord te komen, dat een einde zou maken aan de oorlog, en niet tot een louter staakt-het-vuren-akkoord, dat vaak niet standhoudt”.

Voeg daar nog de essentiële saus aan toe van de voormalige Russische president Dmitri Medvedev:

“De president van Rusland heeft de Amerikaanse president persoonlijk en in detail onze voorwaarden voor beëindiging van het conflict in Oekraïne uiteengezet (…) Het belangrijkste is dat beide partijen de verantwoordelijkheid voor het bereiken van toekomstige resultaten in de onderhandelingen over beëindiging van de vijandelijkheden rechtstreeks bij Kiev en Europa hebben gelegd”,

Over convergentie van supermachten gesproken. Het venijn zit natuurlijk in de details.

BRICS op tafel in Alaska

In Alaska vertegenwoordigde Vladimir Poetin niet alleen de Russische Federatie, maar de BRICS als geheel. Nog voordat de ontmoeting met zijn Amerikaanse ambtgenoot aan de wereld werd bekendgemaakt, sprak Poetin telefonisch met de Chinese president Xi Jinping. Het is immers het partnerschap tussen Rusland en China dat het geostrategische script van dit hoofdstuk van de Nieuwe Grote Spel schrijft.

Bovendien hebben de topleiders van de BRICS-landen een reeks onderling verbonden telefoongesprekken gevoerd, die volgens de Braziliaanse president Luiz Inacio “Lula” da Silva hebben geleid tot een gezamenlijk BRICS-front om de tarievenoorlog van Trump tegen te gaan. Het imperium van chaos, de Trump 2.0-versie, voert een hybride oorlog tegen de BRICS, met name de top vijf: Rusland, China, India, Brazilië en Iran.

Poetin heeft dus een kleine overwinning behaald in Alaska. Trump: “Tariefheffingen op Russische olie-inkopers zijn voorlopig niet nodig (…) Ik zal er over twee tot drie weken misschien nog eens over nadenken.”

Zelfs rekening houdend met de voorspelbare volatiliteit, opent het streven naar een dialoog op hoog niveau met de VS voor de Russen een venster om de belangen van hun BRICS-partners – waaronder bijvoorbeeld Egypte en de VAE, die door de sancties/tarieven en de daarmee gepaard gaande ongebreidelde russofobie worden belemmerd in hun verdere economische integratie in Eurazië – rechtstreeks te bevorderen.

Helaas geldt geen van bovenstaande voor Iran: de zionistische as heeft een ijzeren greep op elk aspect van het beleid van Washington ten aanzien van de Islamitische Republiek.

Het is duidelijk dat zowel Trump als Poetin een langetermijnstrategie volgen. Trump wil af van de lastige tweederangsacteur in Kiev, maar zonder gebruik te maken van de ouderwetse Amerikaanse tactieken voor staatsgrepen en regimewisselingen. In zijn ogen is het enige wat echt telt de toekomstige, mogelijke megahandelsakkoorden over de Russische minerale rijkdommen en de ontwikkeling van het Noordpoolgebied.

Poetin moet ook omgaan met binnenlandse critici die geen concessies zullen vergeven. De wanhopige westerse media beweren dat hij zou aanbieden het front in Zaporozhye en Kherson te bevriezen in ruil voor de hele Donetsk Republiek, maar dat is onzin. Dat zou in strijd zijn met de grondwet van de Russische Federatie.

Bovendien moet Poetin regelen hoe Amerikaanse bedrijven toegang krijgen tot twee gebieden die centraal staan in de federale prioriteiten en een kwestie van nationale veiligheid zijn: de ontwikkeling van het Noordpoolgebied en het Russische Verre Oosten. Dat alles zal over twee weken uitvoerig worden besproken tijdens het Eastern Economic Forum in Vladivostok.

Volg opnieuw het geld: beide oligarchieën – in de VS en Rusland – willen zo snel mogelijk terug naar winstgevende zaken.

Lipstick op een verslagen varken

Poetin, gesteund door minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov – de onbetwiste Man van de Wedstrijd, met zijn CCCP-fashion statement – had eindelijk voldoende tijd, 150 minuten, om in detail de onderliggende oorzaken van de Russische Speciale Militaire Operatie (SMO) uiteen te zetten en de redenen voor langdurige vrede uiteen te zetten: neutraliteit van Oekraïne; verbod op en ontmanteling van neonazistische milities en partijen; geen uitbreiding van de NAVO meer.

Geopolitiek gezien doet wat er ook uit Alaska komt, niets af aan het feit dat Moskou en Washington er in ieder geval in geslaagd zijn wat strategische ademruimte te kopen. Dat zou zelfs een nieuwe kans kunnen bieden voor respect voor de invloedssferen van beide mogendheden.

Het is dan ook geen wonder dat het Atlantische front, van de oude geldadel in Europa tot de blingbling-nieuwkomers, in paniek raakt omdat Oekraïne een gigantisch witwasmechanisme is voor Eurotrash-politici. De Kafkaëske EU-machine heeft de EU-lidstaten en de EU-belastingbetalers al failliet gemaakt, maar dat is natuurlijk niet het probleem van Trump.

In de hele Globale Meerderheid liet Alaska duidelijk zien dat het Atlantisme aan het afbrokkelen is – en onthulde dat de VS een onderdanig Europa wil dat zich onderwerpt aan de strategie van spanning, anders is er geen militaire opmars van de EU, die voor miljarden aan te dure Amerikaanse wapens koopt met geld dat het niet heeft.

Tegelijkertijd, ondanks de hebzuchtige oligarchische plannen van de VS met Russische bedrijven, willen de poppenspelers in Washington eigenlijk de integratie van Eurazië breken, en daarmee elke multilaterale organisatie – BRICS, SCO – die een nieuwe, multinodale wereldorde wil creëren.

Natuurlijk blijft een overgave van de NAVO – zelfs nu ze strategisch verslagen is, over het hele spectrum – een gruwel. Trump doet in het beste geval wat lipstick op een varken smeren en probeert met zijn kenmerkende fanfare iets te creëren dat verkocht kan worden als een exitstrategie van de Deep State, op weg naar de volgende Eeuwige Oorlog.

Poetin, de Russische Veiligheidsraad, de BRICS en de Global Majority hebben daar geen illusies over.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De Europese pers zit flink te mokken na de top tussen Trump en Poetin in Alaska

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: