Oorlog tegen Iran

Iran en de Verenigde Staten nemen een pauze van twee weken in de onderhandelingen over het nucleaire programma van Iran, terwijl beide partijen terugkeren naar hun respectieve hoofdsteden om na te denken over wat er tot nu toe op tafel is gelegd. De Iraanse kant leek enigszins optimistisch, waarbij de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi tegen de Iraanse media zei: “We hebben een algemeen akkoord kunnen bereiken over een reeks leidende principes, op basis waarvan we vanaf nu verder zullen gaan en zullen toewerken naar het opstellen van een mogelijke overeenkomst.”

Veelzeggender waren de opmerkingen van de Amerikaanse vicepresident JD Vance. “In sommige opzichten is het goed gegaan”, zei Vance tegen een Amerikaanse media-outlet na afloop van de besprekingen op dinsdag. “Maar in andere opzichten was het heel duidelijk dat de president een aantal rode lijnen heeft getrokken die de Iraniërs nog niet bereid zijn te erkennen en waar ze nog niet aan willen werken. Dus we gaan ermee door,” schrijft Scott Ritter.

De belangrijkste vraag die uit deze uitwisseling naar voren komt, is wat vicepresident Vance precies bedoelt als hij het heeft over “er aan blijven werken”.

Op een gegeven moment zal de mondiale analytische gemeenschap onder ogen moeten zien dat diplomatie vanuit Amerikaans perspectief geen optie is. Het beleid van de VS ten aanzien van Iran is niet gericht op het vinden van een diplomatieke weg naar een compromisoplossing waarbij Iran uranium mag verrijken, zoals het recht heeft op grond van artikel 4 van het non-proliferatieverdrag, maar op regimeverandering in Teheran.

Dat betekent dat de Verenigde Staten op ramkoers liggen met Iran en dat een oorlog eerder vroeg dan laat zal uitbreken.

Achteraf gezien is de onvermijdelijkheid van deze oorlog al maanden duidelijk, sinds de regering-Trump gebeurtenissen in Iran heeft georkestreerd die logischerwijs kunnen worden opgevat als het faciliteren van de omverwerping van de regering van de Islamitische Republiek Iran.

Op 20 januari 2026 erkende de Amerikaanse minister van Financiën Scott Bessent openlijk de rol die de regering-Trump heeft gespeeld bij het uitlokken van gewelddadige onrust in Iran in december 2025-januari 2026. “President Trump gaf het ministerie van Financiën en onze OFAC-afdeling (Office of Foreign Asset Control) opdracht om maximale druk op Iran uit te oefenen”, zei Bessent tegen het publiek op het World Economic Forum, “en dat heeft gewerkt, want in december stortte hun economie in, zagen we een grote bank failliet gaan, is de centrale bank begonnen met het drukken van geld, is er een tekort aan dollars, kunnen ze geen importen meer krijgen en daarom zijn de mensen de straat opgegaan. Dit is economische staatsmanschap, er wordt niet geschoten en de zaken ontwikkelen zich hier op een zeer positieve manier.”

De ineenstorting van de Iraanse rial leidde op 28 december 2025 tot wijdverbreide stakingen door winkeliers en handelaars in Teheran, die overheidsingrijpen eisten om zich te beschermen tegen de volatiliteit van de markt. De stakingen gingen de volgende dag door en breidden zich uit naar andere grote steden, waar demonstranten de straat op gingen. Op de derde dag van de demonstraties verklaarde president Masoud Pezeshkian dat de regering luisterde naar de eisen van de demonstranten en dat er een speciale groep werd gevormd om nieuw economisch beleid te formuleren.

Tegen die tijd waren de protesten echter veranderd van de oorspronkelijke demonstraties op basis van economische grieven in iets veel snode: een gecoördineerde anti-regimeoperatie gericht op het uitschakelen van de hoogste leider van Iran, ayatollah Ali Khameini, en het beëindigen van de Islamitische Republiek die sinds 1979 over Iran regeerde.

Er was een overeenkomst in de boodschappen die door deze nieuwe, sterk gepolitiseerde demonstranten werden verspreid, wat duidde op een gecentraliseerde planning en coördinatie die alleen mogelijk was dankzij betrouwbare en veilige communicatie, zowel binnen Iran als daarbuiten.

Tegen 30 december waren de demonstranten zeer bedreven geworden in het uitzenden van zorgvuldig gemonteerde videoclips vanuit Iran, die konden worden gebruikt om een boodschap over te brengen die bedoeld was om het regime als ten dode opgeschreven af te schilderen. “Dood aan de dictator”, “Dood aan Khamenei”, “Geen Gaza, geen Libanon, mijn leven voor Iran”, “We zijn allemaal samen” en “Seyyed Ali (Khamenei) zal dit jaar worden omvergeworpen” waren veelgehoorde slogans die tijdens de demonstraties door een klein aantal demonstranten keer op keer werden herhaald, om vervolgens te worden gefilmd en over de hele wereld te worden uitgezonden op een manier die deed vermoeden dat anti-regime sentimenten de drijvende kracht waren achter de nog grotendeels vreedzame demonstraties.

De sleutel tot deze connectiviteit was een netwerk van Starlink-terminals die in de loop van enkele jaren Iran waren binnengesmokkeld. Het aantal van deze terminals wordt geschat op 70.000 tot 100.000, waarvan de meeste, zo niet alle, via traditionele smokkelroutes de grens zijn overgebracht. Veel van deze terminals waren geüpgraded met speciale add-ons van buitenlandse inlichtingendiensten, zoals de Israëlische Unit 8200, waardoor ze veilig konden communiceren met behulp van frequency-hopping-technologie die normaal gesproken alleen beschikbaar is voor de meest geavanceerde legers ter wereld.

De rol die de Mossad speelde bij het faciliteren en ondersteunen van de protesten in Iran was geen kwestie van speculatie. In een zeldzame open communicatie gebruikte de Mossad zijn Twitter-account in het Farsi om Iraniërs aan te moedigen te protesteren tegen het Iraanse regime, waarbij hij hen vertelde dat hij zich tijdens de demonstraties bij hen zou aansluiten. “Ga samen de straat op. De tijd is gekomen”, schreef de Mossad. “Wij staan achter jullie. Niet alleen op afstand en verbaal. We staan jullie bij in het veld.”

Een voor een kwamen Starlink-netwerken online. Een van de eerste was een netwerk dat werd beheerd door de People’s Mojahedin Organization of Iran (PMOI), ook bekend als Mojahedin-e-Khalq (MEK) of Mojahedin-e-Khalq Organization (MKO). De voormalige Iraanse president Ebrahim Raisi bracht in 2019, toen hij aan het hoofd stond van de Iraanse rechterlijke macht, de CIA in verband met de PMOI. Ook de Israëlische Mossad heeft de PMOI gebruikt om gerichte aanvallen uit te voeren op Iraanse nucleaire wetenschappers. De betrokkenheid van de PMOI bij op Starlink gebaseerde informatieoorlogsvoering legt een duidelijk verband tussen het bewapenen van de demonstraties en buitenlandse inlichtingendiensten. De activering van het PMOI-netwerk werd kort daarna gevolgd door netwerken die gelieerd zijn aan de Nationale Raad van Verzet van Iran (NCRI), een aanhangsel van de PMOI, en het Human Rights Activists News Agency (HRANA), een dekmantel van de CIA die is opgezet om gegevens te verzamelen over Iraanse veiligheidstroepen onder het mom van het documenteren van mensenrechtenschendingen. Deze netwerken waren betrokken bij het organiseren van massale protesten in verschillende steden in Iran en het documenteren van de veiligheidsreactie van de Iraanse regering op deze protesten.

Op 2 januari 2026 begonnen de protesten een gewelddadiger karakter te krijgen, waarbij de thema’s van de protesten verschoven van de oorspronkelijke economische grieven naar thema’s die werden versterkt door foto’s en video’s die door de met Starlink uitgeruste oppositiegroeperingen vanuit Iran werden verstuurd en waarop te zien was hoe demonstranten door de straten marcheerden, anti-regerings- en pro-monarchistische slogans scandeerden en gewelddadig in botsing kwamen met de veiligheidstroepen, wat resulteerde in berichten over doden onder de demonstranten.

Op dat moment plaatste president Trump een steunbetuiging aan de demonstranten op zijn Truth Social-mediapagina, waarin hij verklaarde: “Als Iran vreedzame demonstranten neerschiet en op gewelddadige wijze doodt, wat hun gewoonte is, zullen de Verenigde Staten van Amerika hen te hulp schieten. We staan klaar om in actie te komen.”

De woorden van de president leken een grote toename te veroorzaken in de omvang en schaal van de protesten en, dienovereenkomstig, in het niveau van geweld dat door de demonstranten werd gebruikt tegen Iraanse overheidsinstellingen en -personeel, en, in een oorzaak-gevolgrelatie die door de demonstranten leek te zijn opgezet, in het niveau van geweld dat door de Iraanse regering werd gebruikt om de demonstranten te onderdrukken. De verschillende oppositienetwerken gebruikten hun Starlink-connectiviteit om selectief gemonteerde beelden uit te zenden naar een publiek buiten Iran om het beeld te creëren dat wanhopige Iraanse veiligheidstroepen op grote schaal demonstranten afslachtten.

Deze periode werd ook gekenmerkt door de toenemende betrokkenheid van Reza Pahlavi, de oudste zoon van de laatste sjah van Iran, Reza Shah Pahlavi, bij het mobiliseren van steun voor Amerikaanse militaire interventie om een einde te maken aan de Islamitische Republiek Iran. Reza Pahlavi staat aan het hoofd van een monarchistisch heroplevingsfront dat zijn activiteiten nauw coördineert met zowel de CIA als de Mossad. Hoewel Trump zijn vertrouwde speciale gezant, Steve Witkoff, naar Miami stuurde voor een geheime ontmoeting met Reza Pahlavi, sloot de president elke ontmoeting tussen hemzelf en de Iraanse monarchist uit, ogenschijnlijk uit bezorgdheid dat Reza Pahlavi binnen Iran niet over een levensvatbaar ondersteuningsnetwerk beschikte dat in staat was het land te besturen. In plaats daarvan gaf Trump zijn schoonzoon, Jared Kushner, de opdracht om een groep Iraans-Amerikaanse bedrijfsleiders samen te stellen die de overgang naar een nieuwe regering zouden kunnen faciliteren als het huidige leiderschap van Iran uit de macht zou worden gezet.

Op 9 januari gaf Trump opnieuw publiekelijk commentaar op het toenemende geweld in Iran, waarbij hij opmerkte dat hij “het op de voet volgde” en openlijk liet doorschemeren dat de dagen van de Iraanse opperbevelhebber aan de macht geteld waren. De president reageerde op een suggestie dat Ali Khameini overwoog naar Rusland te vluchten met: “Of ergens anders heen, ja. Hij is op zoek naar een plek om heen te gaan. Het is tijd om op zoek te gaan naar nieuw leiderschap in Iran.”

De verklaring van Trump viel samen met een nieuwe analyse van de CIA over de groeiende onrust in Iran, waarin voor het eerst werd vastgesteld dat de protesten de Islamitische Republiek ten val konden brengen.

De vurige retoriek van Trump bereikte een hoogtepunt op 13 januari, toen hij het volgende bericht op zijn Truth Social-platform plaatste: “Iraanse patriotten, BLIJF PROTESTEREN – NEEM JULLIE INSTELLINGEN OVER!!! Onthoud de namen van de moordenaars en misbruikers. Zij zullen een hoge prijs betalen. Ik heb alle ontmoetingen met Iraanse functionarissen geannuleerd totdat het zinloze doden van demonstranten STOPT. HULP IS ONDERWEG. MIGA!!!”

Even leek het erop dat president Trump zijn belofte van steun zou nakomen toen Iran zijn luchtruim sloot voor alle civiele vluchten in afwachting van een aanstaande Amerikaanse aanval. Op dat moment leek de VS een zeer korte, scherpe luchtcampagne te steunen, bedoeld om Iraanse leiders uit te schakelen en tegelijkertijd de veiligheidstroepen van het regime te onderdrukken om de demonstranten te helpen de Iraanse regering omver te werpen.

Maar uit de beoordeling van het Pentagon bleek dat de VS niet over de nodige troepen beschikte om het vermogen van Iran om verwoestende raketaanvallen uit te voeren op Israël, Amerikaanse militaire bases in de regio en de cruciale energieproductiefaciliteiten van de regionale bondgenoten van Amerika te onderdrukken. Israël waarschuwde de regering-Trump dat het een vergeldingsaanval van Iran met maximaal 700 ballistische raketten zou kunnen opvangen, maar dat de VS, om de schade die zou worden aangericht te rechtvaardigen, moest garanderen dat het resultaat van een militaire campagne tegen Iran een regimewisseling zou zijn.

Dit vereiste dat de Verenigde Staten hun oorlogsplan tegen Iran zouden herzien en hun troepenstructuur zouden aanpassen om aan de nieuwe operationele vereisten van dit plan te voldoen. Dit betekende dat de president tijd nodig had om alle stukjes op hun plaats te krijgen. Letterlijk van de ene op de andere dag schakelde de president over van een op handen zijnde militaire aanval op Iran naar het belang van diplomatie als middel om een conflict met Iran te vermijden.

Het probleem met de diplomatieke weg is dat de VS geen goede staat van dienst hebben als het gaat om het voeren van onderhandelingen in goed vertrouwen met Iran over de belangrijkste kwestie die op het spel staat, namelijk het nucleaire verrijkingsprogramma van Iran. In juni 2025 was de regering-Trump onderhandelingen begonnen met Iran over het oplossen van de nucleaire kwestie, maar alleen om die onderhandelingen te gebruiken als middel om Iran zijn waakzaamheid te laten verslappen aan de vooravond van een verrassingsaanval door Israël, bedoeld om het Iraanse regime te onthoofden.

Gezien het maximalistische standpunt van de regering-Trump ten aanzien van het nucleaire programma van Iran (d.w.z. nulverrijking), in combinatie met andere kwesties die Trump in verband had gebracht met het nucleaire programma van Iran (ballistische raketten en steun aan regionale proxies/bondgenoten), leek de kans op een succesvolle afronding van de onderhandelingen nihil. Iran, dat misschien aanvoelde dat de VS niet vastbesloten was om zijn militaire dreigementen uit te voeren, stemde echter in met de onderhandelingen, die in twee afzonderlijke rondes plaatsvonden: de eerste in Oman en de tweede, die net is afgerond, in Genève.

Wat Trump bovenal nodig had, was tijd – tijd om de militaire middelen te verplaatsen die nodig waren om de doelstellingen van een grotere militaire operatie te verwezenlijken, die niet alleen bedoeld was om het Iraanse regime omver te werpen, maar ook om het vermogen van Iran om Israël en de Arabische bondgenoten van de VS in de Golf te bedreigen met zijn ballistische raketten, te onderdrukken. Hoewel de gecombineerde anti-ballistische raketcapaciteit van Israël en de VS niet in staat was geweest om te voorkomen dat Iran tijdens de 12-daagse oorlog van juni 2025 naar believen Israël aanviel, lijkt het nieuwe gevechtsplan van het Pentagon een enorme inspanning te omvatten om het vermogen van Iran om raketten af te vuren proactief te onderdrukken door de controle over het luchtruim in en rond mogelijke raketgebieden over te nemen. In combinatie met een aanzienlijke versterking van de raketafweercapaciteit is dit plan bedoeld om de raketdreiging van Iran tot een minimum te beperken.

Steve Witkoff en Jared Kushner slaagden erin het Iraanse onderhandelingsteam, onder leiding van minister van Buitenlandse Zaken Aragchi, ervan te overtuigen dat er een aanvaardbaar kader voor onderhandelingen was, dat de Iraniërs meenamen naar Teheran voor een periode van twee weken, waarin ze van plan zijn de tekst van een Iraans standpunt op te stellen.

Maar de kans dat deze Iraanse tekst wordt ingediend, zal hoogstwaarschijnlijk nooit werkelijkheid worden. Want terwijl de Iraniërs bezig zijn met het opstellen van diplomatieke taal, was de regering-Trump bezig met het opzetten van de oorlogsmachinerie voor een aanval op Iran, die eerder vroeg dan laat zal plaatsvinden, maar in ieder geval zal plaatsvinden. Helaas dwingt de logistieke politiek een dergelijke uitkomst af.

Om de raketafweer van de VS en de geallieerde strijdkrachten en infrastructuur die kwetsbaar zijn voor Iraanse raketaanvallen te versterken, moest de Verenigde Staten de verdediging van andere strategische regio’s, zoals de Stille Oceaan en Europa, afbouwen. Er zijn ten minste twee THAAD-batterijen ingezet in het Midden-Oosten (één in Jordanië, de andere in de VAE), ter versterking van de twee die al aanwezig waren (één in Israël, de andere in Qatar). Dit betekent dat 50% van de THAAD-strijdkrachten van het Amerikaanse leger in het Midden-Oosten is ingezet. Naar schatting kan tot 2/3 van de 15 Patriot-batterijen van het Amerikaanse leger eveneens worden ingezet op locaties in het Midden-Oosten.

In april vorig jaar werd één Patriot-batterij van Zuid-Korea naar het Midden-Oosten verplaatst, een prestatie waarvoor 73 afzonderlijke C-17-missies nodig waren. Sinds 15 januari 2025 zijn er meer dan 142 C-17-missies naar het operatiegebied in het Midden-Oosten gevlogen, waarvan 75 alleen al naar de Muwaffaq Salti Air Base in Jordanië.

Het opzettelijk verzwakken van regionale lucht- en raketafweer in strategisch belangrijke regio’s van de wereld is geen duurzaam model als het gaat om de mondiale veiligheidssituatie. Dit betekent dat de voortdurende herverdeling van raketafweercapaciteit naar het Midden-Oosten geen langetermijnoplossing is, maar slechts voor een beperkte periode kan worden volgehouden. Bovendien zijn de kosten van deze verplaatsing onbetaalbaar hoog; dit is geen exercitie die de Verenigde Staten regelmatig willen herhalen, maar eerder een eenmalige actie die bedoeld is om een specifiek resultaat te bereiken: regimeverandering in Iran.

Nu het ballistische raketschild is geïnstalleerd (het zal verder worden versterkt door de aanwezigheid van verschillende Aegis-klasse schepen van de Amerikaanse marine die opereren als onderdeel van twee vliegdekschepen die momenteel in het theater zijn ingezet – de USS Abraham Lincoln, die opereert in de Arabische Zee, en de USS Gerald Ford, die opereert in het oostelijke deel van de Middellandse Zee), brengt de VS nu de laatste troepen op sterkte die nodig zijn om operaties voor regimewisseling in Iran uit te voeren — tientallen geavanceerde gevechtsvliegtuigen en toestellen voor elektronische oorlogsvoering, bijtanken in de lucht en inlichtingenverzameling, die samen met de luchtvleugels aan boord van de twee vliegdekschepen en de vele gevechtsvliegtuigen die al in de regio zijn gestationeerd, de Verenigde Staten in staat zullen stellen gedurende meerdere weken aanhoudende gevechtskracht boven Iran te projecteren.

Deze enorme opbouw van Amerikaanse gevechtskracht zal een aanvulling vormen op de omvangrijke luchtmacht van Israël, die hoogstwaarschijnlijk niet zal blijven stilzitten bij een gezamenlijke aanval op Iran waarbij Amerikaanse troepen betrokken zijn.

Tijdens de 12-daagse oorlog van Israël met Iran in juni 2025 werden Israëlische speciale operatietroepen ingezet op het grondgebied van Iran om raketafweermissies uit te voeren. Het is zeer waarschijnlijk dat dergelijke operaties deel zullen uitmaken van de missieplanning voor de aanval op Iran. Het is ook waarschijnlijk dat er aparte raketafweersystemen zullen worden opgezet in Iran voor Amerikaanse en Britse speciale operatietroepen, die beide ervaring hebben met raketafweersystemen die teruggaat tot de Golfoorlog van 1991.

Het verplaatsen van zo’n enorme hoeveelheid gevechtskracht onder omstandigheden die worden beïnvloed door geopolitieke realiteiten vereist dat het Amerikaanse leger processen toepast die voorheen bekend stonden als Time Phased Force Deployment Data, of TPFDD. Tijdens Operatie Desert Shield/Desert Storm, in 1990-1991, bepaalde de complexiteit van de TPFDD het tijdstip waarop het conflict begon. In 2003 probeerde het Amerikaanse leger het TPFDD-proces te stroomlijnen met een nieuw systeem dat bekend staat als Request for Forces (RFF). Maar de ervaring met de uitvoering van Operatie Iraqi Freedom laat zien dat de complexiteit van de inzet en de daaropvolgende RFF “inzetopbouw” eveneens bepalend waren voor de uitvoeringstermijnen van OIF.

De huidige praktijk van het sequentiëren van de inzet van troepen, bekend als adaptieve planning (AP), was bedoeld om meer flexibiliteit te bieden aan militaire en civiele leiders bij de vraag hoe en wanneer de ingezette Amerikaanse troepen zouden/konden worden ingezet in gevechtssituaties. Maar AP is niet ontworpen om te reageren op het soort grootschalige inzet van troepen dat nu plaatsvindt in het Midden-Oosten. Dit betekent dat het Amerikaanse leger in het huidige geval de vroegere praktijken van TPFDD/RFF heeft moeten herstellen, met alles wat dat met zich meebrengt in termen van het bepalen van de tijdschema’s voor de uitvoering van operaties. Zoals de zaken er nu voorstaan, is de huidige gefaseerde inzet van Amerikaanse troepen waarschijnlijk al voorbij het punt van geen terugkeer, wat betekent dat zelfs als president Trump de knop zou willen omdraaien, het momentum van de politieke en militaire krachten die zijn gemobiliseerd voor de missie om het regime in Iran omver te werpen, dat onmogelijk zou maken zonder onaanvaardbare risico’s in binnen- en buitenland te lopen.

Een oorlog tegen Iran zal voor alle betrokken partijen rampzalig zijn. Er is geen garantie voor succes aan de kant van de Verenigde Staten en Israël, of voor mislukking aan de kant van Iran. Het risico is groot dat deze oorlog zal leiden tot een enorme verstoring van de kritieke energieproductiecapaciteit in een van de meest cruciale energieproductieregio’s ter wereld, wat een enorme energiecrisis zou veroorzaken die de regionale en mondiale economieën zou kunnen doen instorten.

De hamvraag is dus waarom Donald Trump, een man die campagne voerde op basis van een vredesprogramma, bereid is zijn politieke basis te verliezen aan de vooravond van cruciale tussentijdse verkiezingen door te wedden op de succesvolle uitvoering van een korte oorlog met Iran die het gewenste resultaat van een regimewisseling oplevert?

Het simpele antwoord is dat hij simpelweg geen keuze heeft. De combinatie van binnenlandse politieke tegenstand tegen Trumps inzet van een leger van federale agenten in de straten van Amerikaanse steden en de aanhoudende politieke gevolgen van de vrijgave van de Epstein-dossiers hebben Trumps vermogen om te garanderen dat de Republikeinse Partij in november de controle over beide kamers van het Congres zou behouden, ernstig aangetast. Het verlies van het Huis van Afgevaardigden zou het einde betekenen van de wetgevende levensvatbaarheid van Trumps resterende ambtsjaren, aangezien Trump dan te maken zou krijgen met herhaalde moties voor zijn afzetting.

De enige hoop die Trump heeft om de politieke rampen rond ICE en Epstein te compenseren, is een ongekende militaire overwinning op Iran, iets wat geen enkele Amerikaanse president sinds Jimmy Carter heeft kunnen realiseren.

En wat als hij faalt? De inzet van DHS-agenten door Trump wordt door veel waarnemers gezien als een generale repetitie voor de invoering van de staat van beleg, iets dat zou kunnen worden veroorzaakt door een economische ineenstorting als gevolg van een wereldwijde energiecrisis die voortvloeit uit de gevolgen van Trumps mislukte poging tot regimeverandering in Iran. De staat van beleg zou Trump in staat stellen de verkiezingen helemaal te beperken of ze uit te voeren op een manier die een overwinning van de Republikeinen in de kaart speelt.

Hoe dan ook, de oorlog met Iran zal geen oorlog zijn die wordt gedreven door legitieme nationale veiligheidsoverwegingen, maar eerder een oorlog uit vrije keuze, gedreven door binnenlandse politieke overwegingen van de VS – kortom, een illegale agressieoorlog die de invasie en bezetting van Irak in 2003 in het niet doet verdwijnen. Het zal de ultieme manifestatie zijn van het falen van het Amerikaanse volk om verantwoordelijk leiderschap te kiezen, en van de Amerikaanse constitutionele republiek om onverantwoordelijke uitvoerende macht verantwoordelijk te houden voor de rechtsstaat.

Het zal de doodsklok luiden voor het Amerikaanse democratische experiment, de definitieve metamorfose weg van de visie die de grondleggers zo’n 250 jaar geleden hadden van een land waar vrijheid hoog in het vaandel stond, naar precies het soort tirannieke imperium waar het Amerikaanse volk zich bij de geboorte van hun natie tegen heeft verzet.

De Amerikaanse droom van een constitutionele republiek heeft bijna 238 jaar standgehouden.

Moge elk Amerikaans imperium lang daarvoor ten onder gaan.

Laten we bidden dat we een manier vinden om de droom levend te houden.

En dat zal alleen mogelijk zijn als we een manier vinden om de waanzinnige rush naar oorlog met Iran te stoppen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Scott Ritter: Rusland’s laatste waarschuwing aan de NAVO – een catastrofe dreigt!

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: