Oorlog tegen Iran: – Amerikaanse verliezen – Opening van de Straat – Dilemma rond de olieprijs – Uitbreiding van de oorlog

De verliezen die het Amerikaanse leger momenteel lijdt in de oorlog tegen Iran blijven zich opstapelen.

ABC News bevestigt dat Iran erin geslaagd is om ten minste 10 radarinstallaties in het Midden-Oosten te vernietigen. De meeste daarvan waren eigendom van de VS, terwijl de rest was geleverd aan bondgenoten van de VS. Door het verlies van vroegewaarschuwingsradars kunnen meer Iraanse raketten door het Amerikaanse raketafweersysteem glippen. Dit zal leiden tot meer verliezen bij andere installaties, met name in Israël.

Het Amerikaanse Central Command bevestigde gisteren dat de Iraanse luchtverdediging erin geslaagd is om ten minste één van zijn F-35 ‘stealth’ gevechtsvliegtuigen te raken. Naar verluidt raakte de piloot gewond en maakte het vliegtuig een ‘harde landing’ – wat waarschijnlijk betekent dat de piloot zich uit het vliegtuig heeft geschoten voordat het neerstortte.

Dit zou eindelijk een einde moeten maken aan de onzinclaim van Lockheed dat zijn gevechtsvliegtuigen ‘onzichtbaar’ zijn. Het ontkracht ook de mythe dat Iran de controle over zijn luchtruim heeft verloren en dat de VS luchtsuperioriteit heeft bereikt. Als gevolg daarvan zal de VS dure en uiterst zeldzame stand-off-wapens moeten blijven gebruiken om doelen in Iran te raken, in plaats van veel goedkopere zwaartekrachtbombardementen uit te voeren.

Het Amerikaanse vliegdekschip Ford moest het Midden-Oosten voor reparaties verlaten nadat een ‘wasbrand’ zo’n 600 slaapplaatsen aan boord verwoestte. Het vliegdekschip Ford stond al bekend om zijn voortdurend verstopte toiletten. Ik vermoed sterk dat het voor een langdurige revisie terug naar de VS zal moeten.

Het tweede vliegdekschip in de regio is teruggetrokken naar de zuidelijke Arabische Zee uit angst voor een aanval door Iraanse troepen. De grote afstand tot Iran maakt het tijdrovend bijtanken in de lucht noodzakelijk voor zijn vliegtuigen wanneer ze worden ingezet voor vluchten tegen dat land.

Ten minste drie F-15-gevechtsvliegtuigen zijn vernietigd door vermeend ‘vriendelijk vuur’ in de buurt van Koeweit.

Van de 100 MQ-9 Reaper-drones die het Amerikaanse leger had aangeschaft, zijn er ongeveer 10 verloren gegaan tijdens recente verkenningsmissies boven Iran.

Ongeveer vijf Amerikaanse KC-135-tankvliegtuigen werden geraakt tijdens een Iraanse aanval op Saoedi-Arabië. Een ander vliegtuig ging verloren en nog een ander raakte beschadigd tijdens een botsing in de lucht.

Al het bovenstaande is niet ‘veel’ als men kijkt naar de totale omvang van de Amerikaanse strijdkrachten, maar we zitten pas in dag 21 van deze oorlog en de verliezen zullen zich blijven opstapelen.

Een Amphibious Readiness Group van drie schepen met zo’n 2.200 mariniers aan boord is vanuit Japan naar het Midden-Oosten gestuurd. Het duurt minstens een week voordat deze zijn bestemming bereikt. Een andere ARG zal naar verwachting binnenkort vanuit San Diego vertrekken om naar het Midden-Oosten te varen. Het duurt drie weken voordat deze daar kan zijn.

Elke ARG (ook bekend als Marine Expeditionary Unit (MEU)) heeft een 800 man sterke grondmacht aan boord die kan worden ingezet voor het bestormen van een strand, het innemen van een landingsbaan of andere kleinschalige commando-missies. De rest van de soldaten aan boord bestaat uit bevoorradings- en ondersteuningsmachten. Een MEU kan zichzelf slechts ongeveer een week onderhouden voordat ze moet worden afgelost door reguliere troepen. Die reguliere troepen ontbreken nog steeds. Dit maakt het waarschijnlijk dat de ARG’s weinig zullen doen.

Er wordt in de media gespeculeerd dat de VS de ARG’s zullen gebruiken om het eiland Kharg in het noorden van de Perzische Golf binnen te vallen en te bezetten, vanwaar Iraanse olie op schepen wordt geladen voor export. Maar om Kharg zelfs maar te bereiken, zouden de ARG’s door de Straat van Hormuz moeten varen, wat een zeer risicovolle onderneming zou zijn. Dan volgt de verovering van Kharg, wat op zich al een zelfmoordmissie is.

Er zijn een handvol Iraanse eilanden in de Straat van Hormuz die betere kandidaten zijn voor een landing van mariniers. Maar al deze eilanden liggen, net als Kharg, binnen het bereik van Iraanse artillerie, raketten en drones. Om ze te bezetten zijn langdurige campagnes nodig en de bereidheid om grote verliezen te lijden.

Er wordt ook veel gesproken over een Amerikaanse missie om de Straat van Hormuz weer open te stellen door civiele schepen bescherming te bieden met de marine. Maar de troepen om dat te doen zijn er simpelweg (nog) niet. Er zouden een tiental torpedobootjagers plus mijnenvegers plus luchtsteun nodig zijn om dergelijke konvooibeschermingsmissies mogelijk te maken. Ten minste twee van de drie Amerikaanse mijnenvegers die in het Midden-Oosten zouden moeten zijn, bevinden zich momenteel in Maleisië. De meeste van de ongeveer twintig beschikbare torpedobootjagers zijn momenteel bezig met missies ter bescherming van vliegdekschepen. Het zal vele weken, zo niet maanden duren voordat de benodigde troepen kunnen worden verzameld en ingezet.

De regering-Trump is in een race tegen de klok. Het oorspronkelijke plan was om de campagne tegen Iran af te ronden voordat deze de olieprijzen zou beïnvloeden. Maar Iran heeft zich niet onderworpen aan de wensen van de VS. De kans dat Trump nu een TACO uitvoert en zich uit de crisis terugtrekt, is vrijwel nihil. Er zijn twee partijen nodig om een oorlog te stoppen en Iran is niet bereid concessies te doen.

Toch heeft de regering nog steeds niet ingezien dat ze zichzelf in een langdurige oorlog heeft gemanoeuvreerd. Haar pogingen om de olieprijzen te verlagen tonen aan dat ze nog steeds tegen windmolens vecht.

Onder normale omstandigheden verbruikt de wereld ongeveer 100 miljoen vaten ruwe olie per dag. Door de blokkade van de Straat ontbreekt daar momenteel zo’n 15 miljoen van. De eerste reactie van de markten op een dergelijke aanbodschok is het aanspreken van bestaande voorraden en reserves.

De VS hebben de sancties op Russische olie die op zee is opgeslagen opgeheven en overwegen hetzelfde te doen voor zo’n 140 miljoen vaten aan drijvende Iraanse reserves. Maar met een tekort van 15 miljoen vaten per dag zullen dergelijke eenmalige vrijgaven slechts voor nog een week of zo voldoende verlichting bieden. Ook het vrijgeven van enkele honderden miljoenen vaten uit internationale strategische oliereserves zal weinig effect hebben. Bepalend is hier de doorstroomsnelheid, d.w.z. hoeveel er per dag kan worden opgepompt en vrijgegeven. De doorstroomsnelheid vanuit de Amerikaanse opslagplaatsen in zoutcavernes bedraagt ongeveer 1,2 miljoen vaten per dag. De totale wereldwijde doorstroomsnelheid van de reserves bedraagt ongeveer 2 miljoen vaten per dag. Met een tekort van 15 miljoen vaten per dag zal elke vrijgave van reserves slechts een gering effect hebben.

De future marktprijzen voor olie schommelen nog steeds rond de 100 dollar per vat. De werkelijke productmarktprijs overschrijdt al 150 dollar per vat. Saoedi-Arabië voorspelt 180 dollar per vat voor begin april. De prijs zal halverwege volgende maand 200 dollar per vat hebben bereikt.

De prijzen voor aardgas en LPG zullen een nog steilere stijging laten zien, aangezien 20% van de totale capaciteit nu ontbreekt. Er zijn ook een aantal bijproducten die gepaard gaan met olie- en gaswinning. Bijna de helft van de wereldwijde heliumvoorraad, die nodig is voor de productie van chips, ontbreekt. Zwavel is schaars geworden. Ureum en andere meststoffen zijn nu veel duurder. De voorraden voor speciale producten zoals vliegtuigbrandstoffen en nafta, die nodig zijn voor de chemische productie, raken op.

Vervaging van de vraag volgt op vervanging van het aanbod. Als er minder vliegtuigbrandstof beschikbaar is, wordt vliegen duurder en zullen mensen minder vluchten boeken. Dat zal misschien niet veel mensen raken. Maar als er minder meststoffen beschikbaar zijn om voedsel te produceren, zullen mensen honger gaan lijden. Honger leidt tot sociale conflicten en opstanden.

Mensen klagen misschien nu al over de prijzen aan de pomp, maar we zijn nog ver verwijderd van de echte problemen die deze oorlog zal veroorzaken.

De regering-Trump zou graag een volgzaam maar nog steeds hulpbronnenrijk Iran zien. Israël, en zijn in de VS gevestigde lobby, mikt veel verder. Het wil Iran vernietigen en, indien mogelijk, de hele Golfregio. Daarom zien we pogingen om de Arabische Golfstaten (en Turkije) aan te zetten tot directe deelname aan de oorlog tegen Iran.

Ik verwacht dat deze pogingen zullen intensiveren totdat ten minste enkele van de Golfstaten de zelfmoordstap zullen zetten om met eigen middelen tegen Iran te vechten. Dat kan dan het moment worden waarop de VS zich terugtrekt uit actieve deelname aan het conflict en zich beperkt tot het leveren van dure wapenleveranties. Dit is wat de regering-Trump in Oekraïne heeft gedaan en er zijn goede redenen om dat scenario in andere regio’s te herhalen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De wereldhandel heeft zojuist een harde les geleerd: wie de knelpunten beheerst, beheerst de wereld

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: