NAVO-Top Verklaring: Fictie versus realiteit

De NAVO-Top en de viering van de 75e verjaardag zijn voorbij. De felicitaties aan zichzelf onthulden dat ze even ver van de realiteit staan als anachronistisch zijn. Er waren veel beweringen die geen basis hadden in de realiteit, maar er waren vier grote die eruit sprongen.

De NAVO is een vreedzaam bondgenootschap dat voor niemand een bedreiging vormt

Alsof men zich bewust is van de noodzaak om te overtuigen dat de NAVO een vreedzaam bondgenootschap is, wordt deze bewering maar liefst drie keer gedaan in de openingsalinea van de verklaring van de Top. En om die gedachte af te sluiten, wordt ze in de op een na laatste alinea nog eens herhaald, schrijft Ted Snider.

Vijfenzeventig jaar geleden, zo opent de verklaring, werd de NAVO “gesmeed om de vrede te bewaren.” Het is een “defensief bondgenootschap” dat “zich houdt aan het internationaal recht en aan de doelstellingen en principes van het Handvest van de Verenigde Naties.”

Dit wordt axiomatisch beweerd zonder bewijs of discussie en zonder erkenning van de lange geschiedenis die dit weerlegt. De NAVO mag dan opgericht zijn als een defensieve alliantie, maar sinds de val van de Sovjet-Unie is de NAVO noch defensief geweest, noch respectvol ten opzichte van het internationaal recht of de Verenigde Naties. De NAVO is meerdere malen agressief geweest en heeft de Veiligheidsraad omzeild of eenvoudigweg getrotseerd. De verklaring van de NAVO-Top doet net alsof de NAVO de VS niet heeft gesteund of de VS niet is gevolgd in Kosovo, Libië, Afghanistan en Syrië, en alsof de Oekraïense staatsgreep van 2014 nooit heeft plaatsgevonden.

Sinds de interne ineenstorting van de Sovjet-Unie is er niets meer voor de NAVO om zich tegen te verdedigen. De bestaansreden van de NAVO stierf met de Sovjet-Unie. Sindsdien heeft de NAVO alleen maar de dreiging gecreëerd die ze moest voorkomen. Het is de kwart eeuw uitbreiding van de NAVO naar het oosten, en uiteindelijk tot aan de drempel van Rusland, die precies de Russische reactie uitlokte die de behoefte aan verdediging tegen Rusland creëerde die de NAVO moest voorkomen. De NAVO is de zichzelf vervullende oorzaak van de noodzaak van zijn eigen bestaan. Zonder de NAVO zou er weinig behoefte zijn aan de NAVO.

De Verklaring van de NAVO-Top veroordeelt de “allesomvattende bedreiging die Rusland vormt voor de NAVO” door “zijn militaire capaciteiten te herbouwen en uit te breiden.” De verklaring bekritiseert Rusland door te zeggen dat het “zijn afhankelijkheid van nucleaire wapensystemen heeft vergroot en zijn nucleaire strijdkrachten is blijven diversifiëren, onder andere door de ontwikkeling van nieuwe nucleaire systemen.” Evenzo staat er dat China “doorgaat met het snel uitbreiden en diversifiëren van zijn nucleaire arsenaal met meer kernkoppen en een groter aantal geavanceerde overbrengingssystemen” en dringt er bij China op aan om “deel te nemen aan discussies over strategische risicovermindering.”

De Verklaring zegt dit alles zonder het gevoel van hypocrisie dat zij zichzelf tegelijkertijd feliciteert met “de grootste versterking van onze collectieve defensie in een generatie” en met “het nakomen van de besluiten van de Top van Madrid en Vilnius om de NAVO te moderniseren voor een nieuw tijdperk van collectieve defensie.” Er is geen gevoel van hypocrisie in het veroordelen van Rusland en China voor het diversifiëren en ontwikkelen van hun nucleaire arsenalen, terwijl ze opscheppen dat “de NAVO zich blijft inzetten om alle noodzakelijke stappen te nemen om de geloofwaardigheid, effectiviteit, veiligheid en beveiliging van de nucleaire afschrikkingsmissie van het Bondgenootschap te garanderen, inclusief door het moderniseren van haar nucleaire capaciteiten.” De Verenigde Staten alleen al geven 1,7 biljoen dollar uit aan de modernisering van hun kernwapens.

De Verklaring zegt dat China “een beslissende rol heeft gespeeld in de oorlog van Rusland tegen Oekraïne,” niet door Rusland van wapens te voorzien, maar door Rusland te voorzien van “materialen voor tweeërlei gebruik, zoals wapenonderdelen, uitrusting en grondstoffen die als input dienen voor de Russische defensiesector.” Maar “het leveren van militaire uitrusting en training aan Oekraïne door geallieerden en partners… maakt de NAVO volgens internationaal recht geen partij in het conflict.”

Het militaire doel van Rusland is om heel Oekraïne te veroveren

In zijn welkomstwoord op de NAVO-Top zei de Amerikaanse president Joe Biden dat de Russische president Vladimir Poetin “niets minder, niets minder wil dan de totale onderwerping van Oekraïne… en Oekraïne van de kaart te vegen.” De verklaring gaat verder en zegt dat de NAVO “vastbesloten is om de agressieve acties van Rusland in te perken en te betwisten en om het vermogen van Rusland om destabiliserende activiteiten ten aanzien van de NAVO en de bondgenoten te ontplooien, tegen te gaan.”

Poetin heeft volgehouden dat “dit conflict niet over grondgebied gaat” maar over veiligheidsafspraken, een bewering die niet alleen strookt met de verklaarde oorlogsdoelen van Rusland, maar ook met het beperkte aantal troepen dat Rusland heeft ingezet in Oekraïne. Die troepen waren er volgens Poetin “om de Oekraïense kant tot onderhandelingen te dwingen” en hun aantal nam alleen maar toe nadat het Westen tussenbeide kwam om die onderhandelingen te blokkeren.

Er is geen historisch bewijs dat Rusland van plan is om heel Oekraïne te veroveren of om Oekraïne “van de kaart te vegen.” Oekraïense functionarissen die betrokken waren bij de onderhandelingen met Rusland in Istanbul bevestigen dat de belangrijkste eis van Rusland bij het beëindigen van de oorlog een schriftelijke belofte was dat Oekraïne geen lid zou worden van de NAVO.

Als Rusland meer Oekraïens land had willen veroveren, hadden ze de mogelijkheid en de middelen in 2014, toen Poetin een mandaat had van het Russische parlement om militair geweld te gebruiken in Oekraïne, niet alleen op de Krim. Rusland had datzelfde jaar de regio’s Donetsk en Lugansk kunnen annexeren toen ze voor autonomie stemden, maar Poetin erkende de resultaten niet en ging niet in op verzoeken om de regio’s als deel van Rusland te accepteren. Rusland had in 2008 Georgië kunnen inlijven toen het daartoe de mogelijkheid had, of zelfs de onafhankelijkheid van Abchazië en Zuid-Ossetië kunnen erkennen en deze vervolgens kunnen annexeren. Maar, nogmaals, Poetin deed dat niet.

Tot aan het begin van de invasie van Oekraïne bleef Poetin vasthouden aan de Minsk II-akkoorden en drong hij er nog steeds bij Frankrijk en Duitsland op aan om Oekraïne onder druk te zetten om deze akkoorden uit te voeren. Die oplossing zou een autonome Donbass in Oekraïne hebben achtergelaten.

Open-deurbeleid van de NAVO

Het allereerste punt van de verklaring van de NAVO-Top verdedigt de uitbreiding van het opendeurbeleid van de NAVO naar Oekraïne: “Elke natie heeft het recht om zijn eigen veiligheidsregelingen te kiezen.” Vervolgens staat er: “We herbevestigen onze toewijding aan het opendeurbeleid van de NAVO, in overeenstemming met artikel 10 van het Verdrag van Washington en, in het bijzonder, dat “we het recht van Oekraïne om zijn eigen veiligheidsregelingen te kiezen volledig steunen.”

Hoewel het waar is dat het internationaal recht het recht van elke natie toestaat om zijn eigen veiligheidsregelingen te kiezen, bepaalt het internationaal recht ook dat “zij hun veiligheid niet zullen versterken ten koste van de veiligheid van andere staten.” Wanneer de NAVO eenvoudigweg het eerste principe opeist, herinnert Rusland hen aan het tweede. De Verklaring van de Top van Istanboel van 1999 en de Top van Astana van 2010 verbinden beide naties aan dit principe van een gemeenschappelijke veiligheid die ondeelbaar is.

Het is dus niet duidelijk dat elke natie de volledige vrijheid heeft om haar eigen veiligheidsregeling te kiezen, en het is niet duidelijk dat Oekraïne het recht heeft om een veiligheidsregeling te kiezen die de veiligheid van Rusland evenzeer bedreigt als Cuba dat zich bij Rusland aansluit de veiligheid van de Verenigde Staten zou bedreigen. Maar de VS hebben de versoepeling van de vijandigheid tegen Cuba altijd gekoppeld aan de voorwaarde dat Cuba alle banden met de Sovjet-Unie verbreekt en zich niet met hen verbindt. De Monroe Doctrine stelt dat elke poging van een Europese mogendheid “om hun systeem uit te breiden naar een deel van dit halfrond” zou worden geïnterpreteerd als “gevaarlijk voor onze vrede en veiligheid.” President Kennedy beriep zich op de Monroe Doctrine om de illegale Amerikaanse interventie in Cuba te rechtvaardigen door te beweren dat “de Monroe Doctrine betekent … dat we ons zouden verzetten tegen een vreemde mogendheid die haar macht uitbreidt naar het Westelijk Halfrond.”

Het is ook niet zo duidelijk dat artikel 10 van de NAVO de NAVO verplicht tot een onbewaakte open deur. Lidmaatschap is niet de discretie van de aanvrager, en de NAVO is niet verplicht om elke aanvraag te accepteren. Toetreding moet gebeuren op uitnodiging van de NAVO, en de NAVO-leden moeten het unaniem eens zijn: elk van hen kan nee zeggen. En de NAVO is niet verplicht om een land uit te nodigen: het NAVO-verdrag zegt alleen dat ze “dan kunnen worden uitgenodigd om lid te worden” en dat er geen garantie is. Het uitgenodigde land moet ook “de beginselen van dit Verdrag bevorderen en bijdragen aan de veiligheid van het Noord-Atlantische gebied.”

Een onomkeerbaar pad naar de NAVO

De Verklaring van de Top bevestigt opnieuw NAVO’s “niet aflatende solidariteit met het volk van Oekraïne in de heroïsche verdediging van hun natie, hun land en onze gedeelde waarden” en biedt een “onomkeerbare weg naar… NAVO-lidmaatschap.”

Maar hoewel het Oekraïense volk een heldhaftige en niet aflatende solidariteit heeft getoond, zijn er berichten dat peilingen erop wijzen dat steeds meer mensen voorstander zijn van compromissen en onderhandelingen over een einde van de oorlog met Rusland. En het is niet duidelijk of de Oekraïense president Volodymyr Zelensky al onze waarden deelt. Het recente verbod op politieke oppositiepartijen, de censuur en beperking van de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting, het verbod op de Oekraïens-Orthodoxe Kerk en de beknotting van de taalrechten en culturele rechten van minderheden wijzen niet bepaald bemoedigend op gedeelde democratische waarden.

Het punt dat echter de meeste aandacht heeft getrokken in de verklaring van de Top is de toevoeging van het woord “onomkeerbaar” in de verklaring dat “we [Oekraïne] zullen blijven steunen op zijn onomkeerbare weg naar… NAVO-lidmaatschap.” Maar dat het pad onomkeerbaar is, betekent dat je geen stap terug kunt zetten op het pad: het betekent niet dat je een stap vooruit zult zetten. De regering Biden is “zeer sceptisch over het dit jaar verder brengen van Oekraïne op weg naar volledig NAVO-lidmaatschap.”

En hoe verschilt het pad dat wordt beschreven als onomkeerbaar van het pad dat wordt beschreven als een belofte, wat het al is sinds 2008 toen de NAVO Oekraïne en Georgië beloofde dat “we vandaag overeenkomen dat deze landen lid zullen worden van de NAVO?” Een belofte impliceert onomkeerbaarheid, anders zou het geen belofte zijn.

Hoewel de verklaring van de Top het woord “pad” en “brug” naar het NAVO-lidmaatschap van Oekraïne gebruikt, staat er nog steeds dat die brug alleen zou worden overgestoken wanneer de NAVO “in een positie verkeert om Oekraïne uit te nodigen lid te worden van het bondgenootschap, wanneer de bondgenoten akkoord gaan en aan de voorwaarden wordt voldaan.” Dat is precies dezelfde taal als de verklaring van de NAVO-Top van vorig jaar dat de NAVO “in een positie zal verkeren om Oekraïne uit te nodigen lid te worden van het bondgenootschap wanneer de bondgenoten akkoord gaan en aan de voorwaarden wordt voldaan.” Het woord “onomkeerbaar” verandert de verpakking, maar het is niet duidelijk dat het pakket dat aan Oekraïne is overhandigd hen een stap verder op het pad heeft gebracht.

De Top ter ere van de 75e verjaardag van de NAVO was zelfvoldaan, maar niet gefundeerd in de realiteit. Toen de Sovjetdoelstelling van de NAVO uiteenviel, viel ook het fundamentele doel ervan weg. Misschien is het tijd om te stoppen met uitbreiden en de dreiging te creëren die de NAVO juist moest voorkomen. Misschien is het tijd dat de NAVO, in plaats van te groeien, haar rol en bestaansreden herbekijkt. Misschien is de wereld beter gediend met een alomvattende Europese veiligheidsstructuur dan met één kant van een veiligheidsarrangement uit de Koude Oorlog.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

NAVO-opbouw in Finland plaatst vijandig anti-Rusland leger voor de deur van Poetin

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: