De Amerikaanse aanval op de Venezolaanse hoofdstad Caracas en de ontvoering van president Maduro en zijn vrouw waren volgens het internationaal recht illegaal. Het stilzwijgend steunen van Amerikaanse acties door Britse en Europese leiders is zwak en zal hun reputatie in de ontwikkelingslanden verder schaden.
Het VN-Handvest werd in 1945 overeengekomen om ervoor te zorgen dat landen zich niet langer zouden mengen in de soevereine aangelegenheden van andere landen. Die rechtsgrondslag was natuurlijk gebouwd op wankele fundamenten, aangezien de naoorlogse grenzen complex waren en in veel delen van de wereld omstreden. De Tweede Wereldoorlog eindigde in een tijd waarin Groot-Brittannië en andere Europese landen hun afscheid van het kolonialisme versnelden en geheel nieuwe soevereine staten creëerden op basis van voormalige koloniale grenzen, schrijft Ian Proud.
Het VN-Handvest probeerde en probeert niet de wereldkaart te herschrijven. Het probeert evenmin een model op te leggen voor de manier waarop landen worden bestuurd. De landen van de wereld worden nog steeds geleid door een mix van monarchieën, democratieën en autocratieën in vele vormen en maten.
Geen enkel land heeft het recht om zijn wil of zijn voorkeursvorm van bestuur op te leggen aan een ander land, hoe disfunctioneel dat land ook mag zijn. In het geval van Venezuela zullen maar weinigen beweren dat het een democratie in de puurste zin van het woord is, ondanks het houden van verkiezingen. Dat sommige landen van mening zijn dat eerdere verkiezingen in Venezuela zijn gemanipuleerd, is volgens het VN-Handvest niet van belang. Geen enkel derde land mag zich met geweld mengen in de aangelegenheden van een andere staat, zelfs als die staat een gewelddadige dictatuur lijkt te zijn.
Persoonlijk beschouw ik Nicolas Maduro op zijn minst als een autoritaire leider die geneigd is zijn volk op ondemocratische en repressieve wijze te besturen. Maar ik zou hetzelfde kunnen zeggen over talloze andere landen, niet alleen in Latijns-Amerika, maar ook in Afrika, het Midden-Oosten en Azië.
Europa zelf, dat wordt bestuurd door schijnbaar democratische systemen, is het afgelopen jaar door de VS beschuldigd van antidemocratisch gedrag door de vrijheid van meningsuiting te onderdrukken en de schijn van democratie te creëren met behulp van een volgzame media. De instellingen van Europa zijn per definitie antidemocratisch, aangezien burgers niet de mogelijkheid hebben om rechtstreeks te kiezen voor een van de zes zogenaamde presidenten die aan het roer staan, noch voor hun ongekozen adjudanten, hoe ze ook mogen heten.
Of men hem nu liefheeft of, in veel liberale gevallen, verafschuwt, westerse leiders hebben volgens het internationaal recht geen zeggenschap over de vraag of Nicolas Maduro de rechtmatige leider van Venezuela is.
In het geval van de VS heeft dat land gerechtvaardigde zorgen over de stroom drugs die via Venezuela naar zijn kusten wordt gesmokkeld en het leven van mensen die verslaafd zijn aan drugs misbruik verwoest. Dit is ongetwijfeld een legitiem nationaal veiligheidsbelang voor de Amerikanen en geeft hen het recht om op te treden om deze vijandige handelingen te voorkomen, inclusief, indien zij dat wensen, door het gebruik van geweld. Zonder in te gaan op het bredere debat over Amerikaanse aanvallen op vermeende drugsboten, vallen deze acties niettemin onder het internationaal recht inzake de mensenrechten.
Ze geven de VS niet het recht om een zittende president met geweld af te zetten, hoe onaangenaam zijn karakter ook mag zijn.
Dat de Britse en Europese leiders, door hun stilzwijgen over de Amerikaanse acties, stilzwijgend hun steun hebben uitgesproken voor de omverwerping van Maduro, zegt meer over internationale betrekkingen dan over internationaal recht.
Zij hebben zichzelf opgeworpen als rechter en jury in deze zaak, op basis van het feit dat zij het eens zijn met de Amerikaanse beoordeling dat Maduro de verkeerde leider is voor Venezuela.
Dit schouwspel speelde zich op maandag 5 januari levendig af in de VN-Veiligheidsraad, waar de verschillende Europese staten die aan tafel vertegenwoordigd waren, één voor één weigerden om in hun verklaringen zelfs maar te verwijzen naar de acties van de VS om Maduro af te zetten. In navolging van premier Keir Starmer, die weigerde de acties van de VS te veroordelen, bleef de Britse vertegenwoordiger aan tafel, James Kariuki, die ik helaas al lang ken, hameren op het ondemocratische karakter van Nicolas Maduro, de noodzaak van een overgang naar democratie en de noodzaak om zich aan het internationaal recht te houden. En verder niets.
Geen vermelding van het feit dat de acties van de VS in strijd waren met het internationaal recht. Geen vermelding van de eenzijdige militaire aanval van de VS op de hoofdstad van Venezuela, noch van de ontvoering van Maduro. Maduro is gewoon slecht, heel slecht, laten we iemand anders zoeken om hem te vervangen, iemand die we impliciet goedkeuren.
Alle andere Europese landen aan tafel, waaronder Griekenland, Frankrijk, Letland en Denemarken, brachten een iets langere versie van hetzelfde standpunt naar voren. De Denen waren iets genuanceerder, gezien hun niet ongegronde angst dat zij de volgende zouden kunnen zijn als Amerika besluit om Groenland illegaal te annexeren.
En daarin ligt de hoofdoorzaak van het Britse en Europese standpunt. Het Europese buitenlandse beleid lijkt bijna volledig te berusten op de wens om president Trump niet voor het hoofd te stoten.
In Londen, Riga, Parijs en Kopenhagen klampen de leiders zich nog steeds vast aan de hoop dat president Trump, door middel van vleierij, hun inspanningen om een proxyoorlog in Oekraïne in stand te houden, zal blijven steunen.
Dat als ze weigeren hem te veroordelen vanwege Venezuela, hij uiteindelijk weer zal terugkomen op het idee van een regimewisseling in Moskou, door middel van een oorlog in Oekraïne waarvan de leiders blijven fantaseren dat die te winnen is, terwijl alle bewijzen het tegendeel suggereren.
De vereisten van het internationaal recht zijn dus volledig ondergeschikt geworden aan de buitenlandse politieke noodzaak om president Poetin te verslaan en hem hopelijk in een Amerikaanse militaire helikopter naar een schijnproces in New York te zien vertrekken. Al het andere, inclusief de vereisten van het VN-Handvest, is gewoon een ongemakkelijk detail.
Maar uiteindelijk blijven Groot-Brittannië en Europa zwak en niet in staat om de acties van president Trump substantieel te beïnvloeden, waardoor ze zwak zijn en passagiers op een op hol geslagen Amerikaanse trein.
Helaas zullen landen in de ontwikkelingswereld – met inbegrip van de Latijns-Amerikaanse landen in de Veiligheidsraad die in verschillende mate de Amerikaanse stap hebben veroordeeld – geschokt zijn door het standpunt dat Groot-Brittannië en Europa hebben ingenomen. Dat hun leiders zich vastklampen aan een westerse hegemonie, waarin de VS optreden als wereldpolitie, en dat zij verbijsterd toekijken en onderdanig applaudisseren.
De belangrijkste begunstigde hiervan zal natuurlijk China zijn, en in mindere mate Rusland, die zich via alternatieve mondiale politieke fora voor dialoog en wederzijds voordelige samenwerking steeds meer hebben verzet tegen de westerse dominantie. Ik denk dat de rij van landen die zich bij de BRICS willen aansluiten, langer zal worden na deze illegale aanval van de VS op Venezuela.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Grote verrassing: juridisch verhaal verandert nu Maduro voor de rechter wordt gebracht
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Blijven leren ……https://economedian.com/2026-01-07hoog-spel.html
Dit is nou kleur bekennen.
Ze durven Trumpie niet te veroordelen, uit angst.
Angst om steun te verliezen.
Big Brother is watching you.
Doet me denken aan die drenkeling, die de redder gaat verzuipen.
Veel woorden in de oude wereld. Over zelfstandig zijn, militaire opbouw, etc.
Mooie woorden, Dankuwel.
Op een gegeven moment houdt het praten op.
En dan doen ze nog niks.
Nou, waar is pRutte met zijn lachebekje?
precies de reden waarom Poetin én Xi Jing Pin aan de zijlijn blijven op die manier trekken ze de rest vd échte wereld naar zich toe…de enige manier om de rechten van de mens én land, terug vorm te geven..voordat het te laat is..