Laat Kaja met rust!

Ik kan me voorstellen dat velen van jullie – misschien zelfs de meesten – zich deze video uit 2007 herinneren, waarin Chris Crocker zichzelf in een hysterische staat van emotie werkte vanwege het vermeende gebrek aan respect voor de imploderende popster Britney Spears. Je hoeft geen fan van girlpop te zijn om het gezien te hebben, want het was gewoon zo bizar; je hoeft, om eerlijk te zijn, ook geen fan van girlpop te zijn om achteraf te zien dat Spears dezelfde carrière had kunnen hebben als Taylor Swift, als ze een paar kansen had gekregen, als iemand haar had beschermd tegen vreselijke keuzes en als ze was geboren met het duidelijke zakelijke inzicht en gezond verstand van Swift.

Hoe dan ook, de vergelijking die ik wilde maken is die tussen Crockers hysterische verdediging van Britney Spears en de halsstarrige vechtende terugtocht van de leiders van de Europese Unie ter verdediging van hun eigen popster die duidelijk boven haar macht werkt: Kaja Kallas. Hoe dom Kallas er ook uitziet met de dingen die ze zegt, hoe ongemakkelijk het Europese electoraat zich ook voelt bij een niet-gekozen bureaucraat die simplistische — om nog maar te zwijgen van dure — beslissingen in hun naam neemt… de verbijsterde leiders van Europa’s grote mogendheden blijven doen alsof ze bij haar volle verstand is en steun verdient, schrijft The New Kremlin Stooge.

Door een gelukkig toeval stuurde onze agent in het donkerste Mordor – Dennis ‘Moscow Exile’ Pennington – een lang stuk door, in de commentarensectie, over het draaiende baken van domheid dat Kaja Kallas is, mooi vertaald voor degenen die geen Russisch lezen. Ik was al begonnen met het samenstellen van dit bericht, maar deze toevoeging was zeer welkom, en een van de onthullingen was deze toespeling dat ondanks haar waanzinnige russofobie en verwarde geklets – misschien juist daarom – officieel Rusland helemaal niet ontevreden is met haar benoeming tot (in feite) minister van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie.

Van universitair hoofddocent van de Faculteit Internationale Betrekkingen en Buitenlandse Regionale Studies van RSUH Vadim Trukhachev,

“Als premier van Estland heeft Kallas geen uitgebreide connecties buiten Europa opgebouwd, maar ze sprak arrogant over andere continenten. Ze zal waarschijnlijk veel fouten maken vanwege haar arrogantie en onervarenheid in grootschalige internationale aangelegenheden. Daarom is het voor ons heel handig dat zij het hoofd van de Europese diplomatie wordt.”

Als we nog eens terugkijken op de gebeurtenissen, had hij het niet beter kunnen hebben: door een gelukkig toeval is Kallas zo scherp als een knikker, zo effectief als een chocoladetheepot, een raket die alleen maar een booster is en geen lading… en toch wil de EU haar niet wegsturen, zodat ze de fundamenten van Europa blijft ondermijnen met haar bijtende en schurende domheid. Als de Europese Unie zich had opgeworpen als uw onverbiddelijke vijand, zoals zij dankzij de dwaze onwetendheid van haar leiders heeft gedaan, zodat u haar ondergang en marginalisering wenste, had u nauwelijks een betere keuze kunnen maken dan Kaja Kallas – haar samenwerking met Ursula Von Der Leyen is als de combinatie van aardbeien en slagroom; zo perfect dat u er duizelig van wordt. Je kunt net zo goed op zoek gaan naar leiderschap in het Honderd Bunderbos, onder de letter ‘G’ voor ‘Grijze ezel’.

Omdat het zich inzet voor Diversiteit met een hoofdletter D en ervan overtuigd is dat het een nieuwe weg inslaat die iedereen zal volgen, kan de diplomatieke afdeling van de Europese Unie een fotogenieke jonge vrouw moeilijk ontslaan, laat staan dat ze, als ze nog dikker was, geluiddicht zou zijn. Ze kunnen zelfs Von Der Leyen niet wegsturen, die niemand als jong of fotogeniek zou beschouwen, omdat de EU-praatjesmakers al sinds mensenheugenis hameren op de zegen voor de mensheid die vrouwelijk leiderschap zou zijn – er zullen nauwelijks nog oorlogen zijn, weet je, omdat vrouwen denkers zijn; verzorgers. Er is altijd een uitweg zonder bloedvergieten, en zij zullen die vinden, omdat dat hun aard is.

Voor Kallas, die zichzelf heeft gedefinieerd door haar afkeer van de Sovjet-Unie en de erfgenaam van haar bloedige mantel – Rusland – is geen belediging te triviaal om haar vervolgers de schuld te geven. Toen ze als kind onder de wrede duim van de Sovjets leefde, kreeg ze nooit snoepjes! Zij en andere kinderen zoals zij moesten het doen met zure room waarin suiker was geroerd – stel je voor! Oh, de humaniteit!

Kaja Kallas werd in 1977 geboren in Tallinn, Estland. Marsepein is zoet, nietwaar? Wist u dat het in Tallinn is uitgevonden door een student aan de Town Hall Apothecary? Er is zelfs een museumzaal in Tallinn gewijd aan de glorie van marsepein. De Kawe Chocolate Factory werd opgericht in 1921. In Tallinn. Waar Kallas in 1977 werd geboren – vermoedelijk was het bedrijf toen al goed op gang gekomen, aangezien het wereldwijd exporteerde. In 1948, na de oorlog, werd het bedrijf genationaliseerd en omgedoopt tot ‘Kalev’. In 1962, toen ‘de Sovjets’ het bedrijf zo grondig hadden geruïneerd dat het internationale bekendheid genoot als zoetwarenproducent, was het een leverancier voor de hele USSR en de rest van de wereld. Precies in dezelfde stad waar Kallas werd geboren! Om niet te veel op dit punt te hameren: er was geen – ik herhaal, geen – tekort aan chocolade en andere snoepgoed in Tallinn, Estland, in 1977 en in de jaren daarna. In de jaren zeventig was er een tekort aan cacao – waarvoor de Sovjet-Unie volgens mij nauwelijks verantwoordelijk was, aangezien het land nooit een grote exporteur of producent van cacao is geweest – en Kalev ontwikkelde de populaire ‘Kama-reep’, waarvoor nepchocolade werd gebruikt; misschien was dat de reden waarom de jonge Kaja zuivel met suiker ging eten. Dat, of haar ouders. Als dat zo is, moet ze hen dankbaar zijn voor haar stralende, rechte tanden.

Over haar ouders gesproken, haar vader – Siim Kallas – was tijdens de Sovjetjaren lid van de Communistische Partij. Volgens bronnen was hij een ‘prominente Estse politicus die een belangrijke rol speelde in het onafhankelijkheidsproces van het land in het begin van de jaren negentig’. We moeten geen conclusies trekken uit het feit dat hij lid was van de Communistische Partij – veel volwassenen in de Sovjet-Unie waren dat, en het was een goede manier om carrière te maken en invloed te verwerven – maar wat ik wil zeggen is dat hij het zich gemakkelijk kon veroorloven om zijn kind af en toe snoep te geven, dus het was niet armoede die haar naar zure room en suiker dreef.

De Estse onafhankelijkheid – zoals ik al eerder heb vermeld in verband met de andere Baltische staatjes – lijkt echter puur omwille van zichzelf te zijn nagestreefd, zodat de Esten aan hun kant van de grens konden ronddansen en spottend konden roepen dat ze geen Russen zijn. Oh, sommigen van hen zijn dat ook: ongeveer 30% van de Esten is Russischsprekend en gebruikt het Russisch als moedertaal, hoewel een veel kleiner percentage geen Ests staatsburger is omdat ze geen Ests paspoort hebben. Dit betekent dat ze niet mogen stemmen bij Estse verkiezingen, op basis van een grondwetswijziging die in maart 2025 is goedgekeurd. Dit werd licht veroordeeld door de Security and Human Rights Monitor, hoewel de auteur er nadrukkelijk op wees dat dit de schuld was van de Russische agressie; het oorspronkelijke plan was dat door permanente inwoners zonder Ests staatsburgerschap aan te moedigen om meer deel te nemen aan het openbare leven, de interetnische spanningen effectiever konden worden beheerst. Hoe dan ook, wat ik wilde zeggen is dat onafhankelijkheid niet tot groei heeft geleid, maar juist het tegenovergestelde, althans wat de bevolkingsgroei betreft. Net als in de andere Baltische staten groeide de bevolking van Estland gestaag en voorspelbaar totdat het land onafhankelijk werd, dankzij de inspanningen van politici als Siim Kallas. Op dat moment begon een daling die bijna het tegenovergestelde was van de groei. Dit versterkt de indruk dat de radicalen die schreeuwen en tieren om onafhankelijkheid en aansluiting bij de Europese Unie, dit willen zodat ze het land kunnen verlaten en elders in de EU een goedbetaalde baan kunnen vinden.

Als we het hebben over goedbetaalde banen in de EU, kunnen we waarschijnlijk gerust stellen dat geen enkele baan zo goed betaalt als de politiek. Aan het einde van haar ambtstermijn als premier van Estland – grotendeels vanwege de scepsis dat ze echt niet op de hoogte was van de zakelijke transacties van haar man in Rusland, terwijl ze riep dat alle bedrijven hun belangen in Rusland moesten afstoten (gezien het feit dat ze € 370.000,00 had geleend aan zijn holdingmaatschappij, die een belang van bijna 25% had in Stark Logistics) – wilde 66% van de kiezers dat ze zou aftreden. In plaats daarvan, na premier te zijn geweest van een land met een bevolking die ongeveer even groot was als een middelgrote stad in China, vond ze de smaak van de macht lekker en richtte ze haar pijlen hoger. Ze toonde interesse in een benoeming – niet in een verkiezing, ha, ha, alsof dat zou gebeuren – tot secretaris-generaal van de NAVO, een functie die uiteindelijk naar Mark Rutte ging, die een hoofd heeft dat opvallend veel lijkt op een kauwgombal met een gezicht aan één kant, althans wat betreft zijn bijdrage aan de werelddiplomatie.

In plaats daarvan werd ze benoemd – niet gekozen, we hebben al hartelijk gelachen om dat voorbeeld van democratie in actie – tot hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid; in feite, zoals ik al eerder suggereerde, de minister van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie. Eerdere benoemden Josep Borrell, Federica Mogherini en barones Catherine Ashton suggereren dat onwetendheid eerder een troef is dan een belemmering.

Bij het aanleren van sociale vaardigheden wordt ons geleerd dat het geen schande is om dom te zijn, zelfs als je ondanks een goede opleiding niet in staat bent om uit je domheid te breken. En dat is waar, voor zover het gaat, zolang iemands domheid geen significante invloed heeft op het leven van anderen – dom en onschadelijk gaan hand in hand, zoals Forrest Gump ons vertelde, als erwten en wortelen. Dom en gemeen is echter een ongewenste combinatie, vergelijkbaar met snel en radioactief, of plakkerig en brandend. Op haar allereerste dag in haar nieuwe functie twitterde Kallas: “De Europese Unie wil dat Oekraïne deze oorlog wint”. Het zou in het DNA van een diplomaat moeten zitten dat het eerste woord voor ‘oorlog’ ‘einde’ is, en niet ‘winnen’ – een oorlog die tot een militaire overwinning wordt voortgezet, kost mensenlevens, en diplomaten worden benoemd (niet gekozen) om vrede te zoeken en te handhaven, niet om dood en verderf te zaaien – ik herinner u er nogmaals aan dat vrouwelijke politici ogenschijnlijk onze troefkaart waren om oorlog te voorkomen. Klinkt Kallas voor u als iemand die oorlog wil vermijden?

Thomas Fazi karakteriseert Kallas als “… ‘s werelds meest roekeloze en incompetente ‘diplomaat’ en schrijft: ”In een tijd waarin de oorlog in Oekraïne ongetwijfeld de belangrijkste uitdaging voor het buitenlands beleid van Europa is, is het moeilijk voor te stellen dat iemand minder geschikt is voor deze functie dan Kallas, wiens diepgewortelde vijandigheid jegens Rusland grenst aan obsessie. Op haar allereerste werkdag, tijdens een reis naar Kiev, twitterde ze: “De Europese Unie wil dat Oekraïne deze oorlog wint” – een uitspraak die onmiddellijk voor onrust zorgde in Brussel, waar ambtenaren deze uitspraak beschouwden als niet in overeenstemming met de vastgestelde EU-taal twee jaar na het uitbreken van de oorlog. “Ze gedraagt zich nog steeds als een premier”, merkte een diplomaat op.

Slechts enkele maanden voor haar benoeming stelde ze voor om Rusland op te splitsen in “kleine staten” en sindsdien heeft ze herhaaldelijk geëist dat de grenzen van Oekraïne uit 1991, inclusief de Krim, volledig worden hersteld – een standpunt dat onderhandelingen in feite uitsluit. Hoewel zelfs Donald Trump heeft erkend dat het NAVO-lidmaatschap van Oekraïne geen kans van slagen heeft, blijft Kallas volhouden dat dit een doel blijft – ondanks het feit dat dit al bijna twintig jaar een rode lijn is voor Rusland. Kallas heeft zelfs verklaard dat “als we Oekraïne niet verder helpen, we allemaal Russisch moeten gaan leren”. Het maakt niet uit dat Rusland geen strategische, militaire of economische reden heeft om de EU aan te vallen. Eerder dit jaar veroordeelde ze de pogingen van Trump om onderhandelingen te voeren om een einde te maken aan de oorlog, en deed ze deze af als een “vuile deal”, wat verklaart waarom de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio in februari abrupt een geplande ontmoeting met haar afzegde.

Ik denk dat ik elke suggestie dat Europese politici allemaal even dom en onzorgvuldig zijn als Kallas moet intrekken – als dat waar was, zou Rusland dat zeker weten, en zou het onbegrijpelijk zijn dat Moskou stiekem tevreden zou zijn met haar benoeming, zoals een eerder geciteerde vooraanstaande professor in de politieke wetenschappen in Rusland suggereert. In plaats daarvan moeten ze redeneren dat het feit dat ze tot over haar oren in waanzin zit, het voor Europa onmogelijk maakt om iets constructiefs gedaan te krijgen. En tot nu toe hebben ze gelijk.

“Kallas’ eenzijdige fixatie op Rusland heeft ervoor gezorgd dat ze vrijwel zwijgt over alle andere kwesties op het gebied van buitenlands beleid. Zoals de voormalige Britse diplomaat Ian Proud, die van 2014 tot 2019 bij de Britse ambassade in Moskou werkzaam was”, opmerkte, komt ze over als een ”Hoge Vertegenwoordiger met één agenda“ die ”alleen maar bezig is met het voortzetten van het decennialange Europese beleid van niet-betrokkenheid bij Rusland, ongeacht de economische kosten… Technisch gezien is het de taak van de hoge vertegenwoordiger om de consensus van de lidstaten als verlengstuk van de Raad weer te geven, en niet om als freelance supranationale beleidsmaker op te treden. Kallas interpreteert haar rol echter anders en doet herhaaldelijk alsof zij namens alle Europeanen spreekt – een top-down, antidemocratische benadering die symptomatisch is voor een bredere autoritaire trend die door Von der Leyen wordt aangewakkerd.”

Thomas Fazi is schrijver en columnist; ik vraag me af wat hij per maand verdient? Ik denk dat het waarschijnlijk aanzienlijk minder is dan Kaja Kallas – de functie van hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid levert € 28.026,00 op. Per maand. 130% van het hoogste salaris van een EU-ambtenaar – Kaja Kallas is de bestbetaalde ambtenaar in de Europese Unie. Toch geeft Thomas Fazi in een paar zinnen – gratis – meer diplomatiek inzicht dan Kaja Kallas in haar hele politieke carrière. Trek daaruit uw eigen conclusies.

In een andere discussie, waarin Kallas tot verbazing van velen toegaf dat het voor haar ‘nieuw was’ dat de Sovjet-Unie en China een substantiële bijdrage hadden geleverd aan de overwinning van de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog, schrijft de auteur: “Toen ze zei: ‘We moeten hen [Rusland] in een positie brengen waarin ze moeten onderhandelen’, kwam ze dwaas over. Het is de winnaar, niet de verliezer, die de voorwaarden dicteert. Haar basisschoolbenadering van geopolitiek getuigt van een gebrek aan strategische diepgang en historische kennis, twee zaken die essentieel zijn voor iemand met een dergelijke hoge functie.” In onze discussies hebben we keer op keer precies dit punt benadrukt: als Rusland een militaire overwinning behaalt, betekent dit dat Oekraïne zich heeft overgegeven of is ingestort, omdat het niet meer kan vechten. Wat zou in een dergelijk scenario het juiste belang zijn dat aan onderhandelingen wordt gehecht? Met andere woorden, zou de overwinnaar waarschijnlijk onderhandelingen aangaan met de verslagen partij? Hoe ziet u dat gebeuren?

In die context was de bewering van Kallas, “Ik kan u vertellen dat mensen tegenwoordig niet echt veel geschiedenis lezen en onthouden…”, een slapstick-pleidooi voor een taart in het gezicht, waarbij je je afvraagt of ze überhaupt wel kan lezen.

Hoe dan ook, hoewel ik pas aan het einde van dit bericht ben gekomen om te vertellen wat mij ertoe heeft aangezet om het te schrijven, waren het de typisch domme aansporingen van Kallas aan al haar speelkameraadjes in Romper-Room-land om onmiddellijk al hun luchtverdedigingssystemen naar Oekraïne te sturen om het te verdedigen tegen verdere aanvallen van het Oreshnik-hypersonische wapen. De inkomende raket werd door de Oekraïense kant geregistreerd als sneller dan Mach 10, en geen enkel westers land heeft een luchtverdedigingssysteem dat deze raket op betrouwbare wijze kan onderscheppen in de hoop hem te stoppen; een feit waar Vladimir Poetins speciale gezant de ongelukkige minister van Buitenlandse Zaken van de EU op heeft gewezen, samen met de suggestie dat zij “niet erg slim of deskundig” is, op social media.

Enkele leunstoelstrijders gaven hun mening dat het kroonjuweel van de Amerikaanse luchtverdediging, het Terminal High-Altitude Area Air Defense-systeem (THAAD), precies zou zijn wat de dokter had voorgeschreven. Laten we daar eens naar kijken. Ten eerste is THAAD ontworpen om een inkomende ballistische raket te onderscheppen tijdens de laatste fase van zijn vlucht. In het geval van Oreshnik is het misschien niet op zijn snelst in die fase, maar waarschijnlijk wel bijna, en het is mogelijk een MARV-wapen (Maneuverable Re-entry Vehicle). Het THAAD-systeem maakt gebruik van een niet-explosieve kinetische raket (huid-op-huidcontact) om een directe treffer op de inkomende dreiging te maken en deze te vernietigen. Maar een MARV volgt niet noodzakelijkerwijs een voorspelbaar pad. De Oreshnik heeft zes afzonderlijke, onafhankelijk te richten raketkoppen, en tenzij de THAAD-batterij zich direct in de baan van de raketkop bevindt, wordt het verdedigingssysteem geconfronteerd met een kruisend doelwit in plaats van een naderend doelwit, wat het moeilijker maakt om een succesvolle onderschepping te realiseren.

THAAD-onderscheppers kosten 12 miljoen dollar per stuk. Als de batterij al zijn interceptors afvuurt en vervolgens zelf wordt geraakt en vernietigd, kun je tussen de 1 en 1,8 miljard dollar wel vergeten. Tijdens de 12-daagse oorlog tussen Iran en Israël haastte de VS zich om een THAAD-batterij naar Israël te sturen ter verdediging, ondanks de veronderstelde ‘zeer goede prestaties’ van het Iron Dome-raketafweersysteem van Israël… Nou, ik herhaal gewoon wat het Hudson Institute zei:

“De raketafweer van Israël stond onder zodanige druk dat de VS een van hun Terminal High Altitude Area Defense (THAAD)-systemen met spoed naar het strijdtoneel moesten sturen. Tijdens de 12-daagse oorlog hebben de Amerikaanse strijdkrachten naar verluidt ongeveer 150 THAAD-interceptors en 80 SM-3-interceptors ingezet voor de verdediging van Israël, waardoor ongeveer 25 procent van de totale voorraad interceptors van de VS is uitgeput. De Amerikaanse strijdkrachten hebben ook een onbekend aantal Patriot-interceptors ingezet om de Amerikaanse luchtmachtbasis Al Udeid in Qatar te verdedigen. Daar kwam nog bij dat de Amerikaanse marine ongeveer 200 SM-2- en SM-6-interceptors heeft gebruikt om zich te verdedigen tegen de door Teheran gesteunde Houthi’s in de Rode Zee.”

Bedenk dat Iran weliswaar over een paar hypersonische wapens beschikte – of in ieder geval in sommige videopresentaties de inkomende banen van een aantal zeer snelle wapens te zien waren – maar dat het meestal om oudere en voorspelbare raketten met een rechte ballistische baan ging, die ondanks hun relatieve snelheid geen enorm moeilijke doelen zouden moeten zijn in vergelijking met meer geavanceerde technologie. Toch heeft de VS, naast de verwoede verdedigingsinspanningen van Iron Dome, ongeveer 150 THAAD-raketten ingezet. Reken maar uit. Dank u. Tik, tik, tik… dat is 1,8 miljard dollar. In 12 dagen. En dat was nog het goede deel – de VS hebben ook ongeveer 80 SM-3’s afgevuurd. Laten we voor het gemak zeggen dat het er 80 waren. De SM-3 is meer dan twee keer zo duur als de THAAD-interceptor, met een prijs van 27,9 miljoen dollar per stuk. Dat is dus nog eens 2,2 miljard dollar, voor een totaal van 4 miljard dollar in 12 dagen. En dat is nog niet eens het slechte nieuws – de bestedingen vertegenwoordigen ‘ongeveer’ een kwart van de totale voorraad interceptors van de VS.

Het is niet moeilijk te begrijpen waarom Washington heeft besloten Iran deze keer met rust te laten, althans voorlopig, toch? Als we ervan uitgaan dat het evenveel kost om de verbruikte interceptors te vervangen – en dat Israël daar niet voor gaat betalen, wat bijna net zo grappig is als EU-diplomaten die ‘gekozen’ worden – dan komt de VS uit op ongeveer 8 miljard dollar aan uitgaven in 12 dagen. Om een bondgenoot te verdedigen die vermoedelijk al het meest geavanceerde korteafstands-luchtverdedigingssysteem had dat er te koop was, tegen een vijand waar de NAVO regelmatig om lachte en beweerde dat religieuze fanatici de slechtste rakettechnologen zijn. Daarbij wordt nog geen rekening gehouden met de tijd die nodig is om een kwart van de totale voorraad van dergelijke complexe wapens te vervangen, wat op zijn beurt de tijd verkort waarin de Verenigde Staten zich effectief zouden kunnen verdedigen in een langdurig conflict, mocht dat zich voordoen.

Kaja Kallas zou dit allemaal moeten weten. Ze is de hoge vertegenwoordiger voor het Europees buitenlands beleid, en het enige dat ik tot nu toe in haar optreden als toepasselijk kan beschouwen, is het woord ‘hoog’. Ze ontvangt of neemt ongetwijfeld deel aan vertrouwelijke briefings over militaire gebeurtenissen over de hele wereld, samen met technische details over de militaire dreigingen voor Europa. Als dat niet het geval is, kan ze dan lezen? Wat zou u afleiden uit de informatie in de voorgaande alinea’s? De VS heeft een kwart van zijn luchtverdedigingsvoorraad ingezet tegen een niet erg hoog aangeschreven vijand + Rusland heeft een onbekend aantal Mach-10-raketten waartegen momenteel geen verdediging bestaat + de enige die tot nu toe zijn ingezet, zijn onbewapend, hoewel de raket is ontworpen om kernkoppen te vervoeren (= al je beschikbare luchtverdedigingsreserves naar Oekraïne sturen zodat we het conflict nog verder kunnen verergeren OF Probeer niet dommer te zijn dan de natuur bedoeld heeft)?

Wat heb je gekregen? Haar ambtstermijn loopt tot 2029, wat dit waarschijnlijk het nuttigste advies maakt dat we van haar zullen krijgen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Kallas’ oorlogswaanzin: EU wil eerst Rusland verslaan, daarna China

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: