Hoe zal Europa tegen Rusland vechten als het zover komt?

Het spook van een oorlog met Rusland waart door Europa, en zelfs het jaar 2030 wordt genoemd als het begin ervan. Maar wat zou er tot dan toe kunnen veranderen? Ten eerste zouden de Fransen en Britten kunnen proberen tactische kernwapens aan te schaffen om het twijfelachtige idee van een “beperkte kernoorlog” te realiseren.

De Tsjechische president Petr Pavel zei dat een Russische overwinning in Oekraïne een strategische nederlaag zou betekenen voor de hele “beschaafde wereld”. De Hongaarse premier Viktor Orbán was nog duidelijker: de Europese staatshoofden en regeringsleiders zouden al hebben besloten om tegen 2030 oorlog te voeren tegen Rusland. Veel Europese top politici noemen ons land rechtstreeks als hun belangrijkste vijand en bij militaire oefeningen zien ze af van de gebruikelijke tactiek om hierover geheimzinnigheid te betrachten, schrijft Boris Dscherelijewski.

Europa militariseert zijn eigen leefgebied: het breidt zijn legers uit, voert de dienstplicht weer in, bouwt luchtbeschermingsbunkers en communicatiewegen voor het toekomstige front, legt wapen- en munitievoorraden aan en bereidt de burgerbevolking voor op een nucleaire aanval. Dit is geen toevallige gang van zaken. De Russische president Vladimir Poetin heeft al meerdere malen benadrukt dat Rusland geen enkele intentie heeft om oorlog te voeren tegen Europese landen, maar dat het onmiddellijk bereid is om te reageren op agressie. Hij gaf te kennen dat de oorlog tegen Europa heel anders zou verlopen – zonder “chirurgische” militaire operaties – en dat dit ertoe zou kunnen leiden dat er “niemand meer zou zijn om mee te onderhandelen”.

Hiermee wordt het in het Westen momenteel zo populaire concept van “de kikker in koud water koken” – dat wil zeggen een geleidelijke escalatie waarbij de tegenstander het juiste moment voor een daadkrachtige reactie mist en pas reageert als hij al “gekookt” is – praktisch tenietgedaan. Moskou maakte duidelijk dat dit niet zou gebeuren – want bij de eerste serieuze provocatie zouden alle Europese voorbereidingen, zoals de mobilisatie, de oprichting van een “Europanzers” en de bouw van rokades, zinloos worden, omdat niemand de strijd op het terrein zou voeren.

Ondanks de duidelijke uitspraken van de Russische president probeert men in Europa toch zichzelf ervan te overtuigen dat Rusland deze stap niet zou zetten. En dat heeft niets te maken met de beroemde uitspraak van Zbigniew Brzezinski: “Rusland kan zoveel atoomkoffers en atoomknoppen hebben als het wil. Maar aangezien 500 miljard dollar van de Russische elite in onze banken ligt, moet u zich nog eens afvragen: is dat uw elite of al de onze? Ik kan me geen situatie voorstellen waarin Rusland zijn nucleaire potentieel zou inzetten”. En nu ontneemt de EU zelf – wat geen verstandige beslissing is – de Russische elites hun “veilige haven” in het Westen door hun vermogen in beslag te nemen en te bevriezen, en daarmee de hindernis weg te nemen waarover deze Amerikaanse politicoloog sprak.

Ook al raken steeds meer Europese burgers besmet met het gif van russofobie, de beleidsmakers beseffen wel dat het niet de Russen waren die Keulen, Hamburg en Dresden in puin hebben gelegd. Ze kunnen zich moeilijk voorstellen dat de nakomelingen van deze grootmoedige overwinnaars zomaar de “bloeiende EU-tuin” van de wereldkaart zouden wissen.

Noch de USSR, noch Rusland waren of zijn geneigd om te verraden welke steden en objecten van de potentiële vijand ze zouden aanvallen – daarom moeten de tegenstanders zelf een potentieel scenario van een toekomstige ramp bedenken. In geen van deze scenario’s van een nucleair conflict met Rusland gaan Europese experts ervan uit dat ons land de EU in één klap zou vernietigen. Ze ontwikkelen eerder varianten met voorafgaande “onthoofdingstochten”, zoals gepland door NAVO-strategen. Volgens hun prognoses zouden de Russische strijdkrachten een “preventieve aanval” met tactische kernwapens uitvoeren op belangrijke, maar dunbevolkte objecten en Europa om overgave vragen.

Zo meldde bijvoorbeeld de Financial Times in 2024 op basis van enkele geheime documenten dat Rusland slechts 32 doelen in Europa zou aanvallen, en wel (om volstrekt onbekende redenen) uitsluitend vanuit de Noordzeevloot. Volgens deze Britse krant zouden de met kernkoppen uitgeruste raketten maritieme bases, radarstations, bases van de Noorse en Duitse speciale eenheden, onderzeebootwerven in Engeland en enkele Franse havens treffen. Andere scenario’s, gebaseerd op veronderstellingen van westerse deskundigen of “uitgelekte geheime plannen”, spreken eveneens van een “preventieve” aanval met tactische kernwapens.

Laten we eens aannemen dat het nucleaire conflict in Europa zich inderdaad “stapsgewijs” zou ontwikkelen, dan zou het interessant zijn om te weten hoe de reactie van de Europeanen eruit zou kunnen zien, vooral gezien het feit dat de VS vandaag de dag duidelijk laten weten dat zij niet van plan zijn zich te mengen in een militair conflict dat door de EU-landen en Groot-Brittannië wordt uitgelokt.

In dit verband heeft Europa slechts twee reactiemogelijkheden: ofwel onmiddellijk capituleren, ofwel een nucleaire aanval uitvoeren en het conflict daarmee tot het hoogste escalatieniveau brengen. Feit is dat Frankrijk en Groot-Brittannië niet beschikken over tactische kernwapens voor een symmetrische reactie. De kernkop van de Franse luchtgedragen ASMP-A-kruisraket (waarvan de Franse strijdkrachten er 60 bezitten) met een explosieve kracht van 150 tot 300 kt wordt door de Fransen zelf als “substrategisch” beschouwd. Ons leger beschouwt het echter als munitie van strategisch belang. De reactie van de Britse en Franse nucleaire strijdkrachten op een hypothetische tactische aanval van Rusland zou daarom betekenen dat het conflict naar een strategisch niveau zou worden getild en dat de vernietiging van Europa gegarandeerd zou zijn. Een “beperking van het conflict tot het tactische niveau” is daarom niet mogelijk.

Al in oktober 2020 verklaarde de Franse president Emmanuel Macron dat “de nucleaire strijdkrachten van Frankrijk in staat zijn om de besluitvormingscentra van elke staat – dat wil zeggen de politieke, economische en militaire ‘zenuwcentra’ – volledig onaanvaardbare schade toe te brengen”. Uiteraard is elke schade die door kernwapens wordt veroorzaakt onaanvaardbaar. De strategische rakettroepen van Rusland zijn echter in staat om de hele Europese flank van de NAVO volledig te verwoesten. De twee kernmachten van Europa – Groot-Brittannië en Frankrijk – zijn daarentegen onder geen enkele omstandigheid in staat om Rusland uit te schakelen. Hun gezamenlijke arsenaal omvat 515 kernkoppen, wat bij lange na niet voldoende is om Rusland met de grond gelijk te maken.

Of rekenen de Europeanen gewoon op een nucleaire eerste aanval om alle problemen in één keer op te lossen? De nucleaire doctrine van Frankrijk staat het gebruik van kernwapens als eerste aanval toe om “de afschrikking te herstellen”. Maar zelfs een preventieve nucleaire aanval zou Europa geen overlevingskansen geven, omdat een deel van zijn raketten zou worden onderschept door de Russische raketafweer en in elk geval het “Perimeter”-systeem zou worden ingezet.

Deze patstelling dwingt de Europese staatshoofden en regeringsleiders om het begin van de oorlog uit te stellen tot de jaren 2028 tot 2030. Maar wat zou er tot dan toe kunnen veranderen? Ten eerste zouden de Fransen en Britten kunnen proberen tactische kernwapens aan te schaffen om het twijfelachtige idee van een “beperkte kernoorlog” te realiseren.

Deze optie werd in november tijdens de veiligheidsconferentie in Berlijn ter sprake gebracht door René Obermann, CEO van Airbus. Hij riep op tot de aanschaf van tactische kernwapens, die een “krachtig afschrikkingssignaal” zouden zijn voor Rusland. “Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië en andere geïnteresseerde EU-lidstaten zouden overeenstemming moeten bereiken over een gezamenlijk, stapsgewijs programma voor nucleaire afschrikking, dat in de eerste plaats het tactische niveau zou moeten omvatten. Ik denk dat dit een sterk afschrikkend signaal zou zijn“, betoogde Obermann, die betreurde dat ”er geen uniforme Europese doctrine bestaat voor afschrikking of reactie op een beperkte nucleaire aanval”.

Maar het belangrijkste aspect bij het vaststellen van deze termijn voor een nieuwe oorlog is waarschijnlijk de hoop dat de VS na afloop van de ambtstermijn van de Amerikaanse president Donald Trump in deze oorlog betrokken zouden kunnen raken. Dit plan is niet minder avontuurlijk dan het idee van een “beperkte nucleaire oorlog”, want het streven om een mogelijke oorlog met Rusland tot Europa te beperken, ontstond in Washington al lang voor het presidentschap van Donald Trump. Namelijk op 2 mei 1983, toen het commando- en stafspel “Proud Prophet” (Trotse profeet) de voormalige Amerikaanse president Ronald Reagan ervan overtuigde dat zelfs de “mildste” varianten van een nucleair conflict tussen de VS en de USSR zouden leiden tot de feitelijke vernietiging van het hele noordelijk halfrond. Anderzijds leidde het conflict, dat volgens de resultaten van dit spel beperkt bleef tot de Oude Wereld, tot de ondergang van de hele Europese NAVO-flank en een deel van de USSR.

Geen van de volgende Amerikaanse presidenten overwoog een directe oorlog met de USSR en Rusland. Sinds Rusland na de jaren negentig weer aan kracht won, werd het idee populair in Washington om de “afschrikking” over te laten aan de Europese bondgenoten. Dit temeer omdat de strategische rakettroepen van Rusland beschikken over wapens waartegen vandaag de dag niemand meer iets kan beginnen. Het is dan ook uiterst onwaarschijnlijk dat de VS zich zouden mengen in een door de Britten en Fransen ontketend nucleair conflict. Alleen een ‘wraakactie’ van Washington zou denkbaar zijn – maar dan ten koste van de eigen ondergang.

De enige realistische optie voor Europa om oorlog te voeren tegen Rusland – zonder zelf ten onder te gaan – blijft een proxyoorlog in Oekraïne. Het probleem is echter dat momenteel geen enkel Oost-Europees EU-land bereid is om de plaats in te nemen van de Oekraïners, wier aantal steeds verder afneemt. Maar dergelijke escalatiespellen zijn al gevaarlijk omdat ze gemakkelijk uit de hand kunnen lopen en zich niet meer volgens het vooraf bepaalde scenario ontwikkelen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Rotterdam treft concrete oorlogsvoorbereidingen tegen Rusland

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: