Het schild is weg — Iran schakelt vier THAAD-systemen in de Golf uit

De satellietbeelden liegen niet. Dat doen ze zelden.

Vier coördinaten en vier bevestigde inslaglocaties. Vier van Amerika’s kroonjuwelen op het gebied van raketafweer — het Terminal High Altitude Area Defense-systeem, de AN/TPY-2-radar… de ogen van de hele luchtverdedigingsarchitectuur in de Golf — zijn geraakt, verkoold en in ten minste één geval bevestigd vernietigd, schrijft Islander.

Het Pentagon wil dit niet bevestigen. Natuurlijk niet. “Vanwege de veiligheid van onze operaties geven we geen commentaar op de status van specifieke capaciteiten in de regio.” Dat is de institutionele reflex van een imperium dat zojuist een strategische schok heeft gekregen die het niet aan het Amerikaanse volk kan uitleggen. Laten we hen dan maar een handje helpen, oké?

De vier inslagpunten

Saoedi-Arabië. Prince Sultan Air Base… coördinaten 24.074218, 47.681327. 1 maart 2026. Satellietbeelden legden rook vast die opsteeg uit het radarcomplex. De tent die de AN/TPY-2-antenne beschermde – die onvervangbare, monsterlijke X-band surveillance-array die nog in januari naar het noordoosten in de richting van Iran was gericht – was ernstig verkoold. Overal op het terrein lagen brokstukken. Het systeem dat moest waken voor Iraanse aanvallen… was het eerste systeem dat in vlammen opging. VAE, Al Ruwais — 24.061942, 52.717325. Meerdere gebouwen werden rechtstreeks geraakt. Doorrijbare voertuigschuilplaatsen, de speciale behuizingen voor radartrailers, werden allemaal geraakt. Gebouwen naast de plek waar de AN/TPY-2 stond, raakten beschadigd. Iran beweerde dat de radar was vernietigd. Alleen al de AN/TPY-2-radarcomponent heeft een waarde van 500 miljoen dollar. Een half miljard dollar. Per stuk. Weg. VAE, Abu Dhabi — 24.677595, 54.697818. Al Dhafra Air Base. Dicht opeengepakte gebouwen en tenten binnen het complex, zwaar beschadigd. De basis werd enkele dagen later opnieuw getroffen. De operationele logica van Iran was niet lukraak schieten. Het was methodisch, gestructureerd… chirurgisch. Jordanië. Muwaffaq Salti Air Base — 31.801428, 36.758280. Meer dan 500 mijl van Iraans grondgebied. De THAAD-radar hier was niet alleen beschadigd. Volgens satellietbeelden van 2 maart lag er puin rondom een zwartgeblakerde AN/TPY-2-radar. Zwartgeblakerd. Bevestigd geraakt. Bevestigd vernietigd. Een systeem dat de Jordaniërs pas onlangs hadden ontvangen, nieuw geplaatst, nieuw operationeel… geneutraliseerd in de eerste dagen van het conflict. Munitiespecialist N.R. Jenzen-Jones van Armament Research Services vertelde CNN: “De AN-TPY/2-radar is in wezen het hart van de THAAD-batterij, die de lancering van interceptieraketten mogelijk maakt en bijdraagt aan een genetwerkt luchtverdedigingsbeeld.” Het hart is weggesneden.De rekenkunde van de Amerikaanse kwetsbaarheid

Dit is wat de mainstream media niet voor u in één alinea zullen samenvatten, dus doen wij dat.

De Verenigde Staten hebben in totaal acht THAAD-batterijen in gebruik. Zeven daarvan zijn operationeel. Twee van die zeven waren al toegewezen aan Israël voordat er op 28 februari ook maar één Iraanse raket werd afgevuurd. Twee systemen in Israël. Eén in Zuid-Korea. Eén in Guam. Dat laat… drie batterijen over om de rest van de wereld te dekken. Drie. De Indo-Pacific. De Golf. Het vasteland van de Verenigde Staten zelf.

En nu zijn vier THAAD-radarsystemen, de onvervangbare zenuwcentra die de batterijen laten functioneren, getroffen op het Arabisch Schiereiland. Prins Sultan. Al Ruwais. Abu Dhabi. Muwaffaq Salti. Zelfs als de lanceerinrichtingen het hebben overleefd, en het bewijs suggereert dat ze niet allemaal intact zijn gebleven, kan een THAAD-batterij zonder zijn AN/TPY-2-radar geen doelen aanvallen. Het is een cluster van inerte buizen in de woestijn.

Dure, inerte buizen. Vertaling? Iran heeft niet geprobeerd THAAD te onderscheppen. Het heeft niet genoeg raketten afgevuurd om de onderscheppers uit te putten (hoewel die strategie al werkte tijdens de twaalfdaagse oorlog van juni 2025, toen de VS in minder dan twee weken tijd ongeveer 25% van zijn totale voorraad THAAD-onderscheppers verbruikte). Deze keer heeft Iran het systeem verblind.

Het heeft de ogen uitgeschakeld en de hele gelaagde architectuur niet alleen aangetast, maar ook operationeel gecompromitteerd in meerdere theaters tegelijk.

De vervangingstermijn voor een enkele AN/TPY-2-radar is niet enkele weken. Het is niet enkele maanden. Experts zeggen dat het aanvullen van de voorraad hoogwaardige raketafweersystemen bij de huidige Amerikaanse productiesnelheid drie tot acht jaar kan duren. Lockheed Martin produceert ongeveer elf tot twaalf THAAD-interceptors per jaar. Washington heeft voor 2026 een budget van zevenendertig stuks begroot… een aantal dat al onvoldoende was voordat er ook maar één schot was gelost in deze waanzinnige oorlog met Iran.

Wat Iran hier eigenlijk heeft gedaan

Dit is het deel dat ze niet willen bespreken in CNN-panels tussen gepensioneerde generaals die cheques van Raytheon innen.

Iran heeft niet geprobeerd de Amerikaanse raketafweer met massa te overweldigen. Iran heeft het uitgespeeld en in kaart gebracht. Het volgde de radarsignaturen – die enorme AN/TPY-2-arrays (met een beetje hulp van grote vrienden) verbruiken ongeveer twee megawatt aan stroom en gloeien als schijnwerpers van een voetbalstadion bij elke elektronische inlichtingenoperatie – lokaliseerde de fysieke locaties met precisie en vernietigde vervolgens, in een gecoördineerde campagne die zich tegelijkertijd over meerdere soevereine gebieden uitstrekte, de detectie- en vuurleidingsinfrastructuur die het hele systeem laat functioneren.

Bahrein. Qatar. Koeweit. Saoedi-Arabië. Verenigde Arabische Emiraten. Jordanië. Zeven landen. Elf bevestigde Amerikaanse militaire locaties beschadigd of vernietigd sinds 28 februari. Radomes, satellietcommunicatieterminals. AN/FPS-132 vroegtijdige waarschuwingsradar in Qatar – een systeem van 1,1 miljard dollar, geraakt door een ballistische raket. Camp Arifjan in Koeweit – zes Amerikaanse militairen gedood toen een drone het tactische operatiecentrum raakte. In Al Udeid, het zenuwcentrum van de Amerikaanse luchtoperaties in de regio, werd de basis geraakt en opnieuw geraakt.

Dit is niet de reactie van een in het nauw gedreven, wanhopige natie die blindelings uithaalt. Dit is een land dat jarenlang de architectuur van de Amerikaanse machtsprojectie in de Golf heeft bestudeerd, elke radarinstallatie, elke SATCOM-terminal, elke communicatieradome, elk THAAD-complex in kaart heeft gebracht… en vervolgens met een precisie heeft uitgevoerd die elke strategische planner in Washington, die zichzelf had wijsgemaakt dat Iran zonder gevolgen kon worden aangevallen, zou moeten verontrusten.

Pipelineistan – de controle over de energiestromen IS de echte spil van de geopolitieke macht in de regio. De Iraniërs begrijpen dit beter dan wie ook. Ze begrijpen ook Radarstan. Ze brachten elk knooppunt van het Amerikaanse surveillance- en onderscheppingsnetwerk in de Golf in kaart… en ze haalden het systematisch uit elkaar, van Jordanië tot Abu Dhabi.

Het oordeel hierover is helemaal niet ingewikkeld. Washington beging de oudste blunder van de overmoedige imperiale macht door aan te nemen dat als het als eerste hard zou toeslaan, de tegenstander de klap zou incasseren en om voorwaarden zou vragen. In plaats daarvan voerde Iran een “tegen-sensor”-campagne uit – niet om door het schild heen te breken, maar om het schild zelf te ontmantelen, knooppunt voor knooppunt, voordat de onderscheppers zelfs maar een doelwit hadden om aan te vallen.

De blootgestelde flank van het imperium

Met twee THAAD-batterijen vastgelegd in Israël en vier radarsystemen vernietigd of ernstig beschadigd in de Golf, bevindt de Verenigde Staten zich nu in een positie die het in decennia van Gulf-inzetten niet heeft gekend… een theater waar zijn meest geavanceerde raketafweersysteem half blind is, gedeeltelijk onbruikbaar, en geconfronteerd wordt met een tegenstander die zojuist heeft laten zien dat hij precies weet waar elk onderdeel van dat systeem zich bevindt.

De drie resterende operationele batterijen van de VS buiten het Midden-Oosten bestrijken Zuid-Korea, Guam… en welke binnenlandse noodsituaties het Pentagon ook stilletjes in stand heeft gehouden. Dat is alles wat ze schreef. Dat is het volledige bereik van een systeem dat tussen de 1 miljard en 1,8 miljard dollar per batterij kost, dat jaren in beslag neemt om te produceren en dat nu publiekelijk is aangetoond door beelden die zichtbaar zijn voor elke militaire planner in Peking, Moskou, Pyongyang en Teheran – dat het dodelijk is door conventionele precisiewapens.

Mythologie daargelaten, het schild is niet ondoordringbaar. Het schild is deze week op vier specifieke locaties in de Golf finito.

En in Washington zegt Kingsley Wilson, persvoorlichter van het Pentagon, dat het Amerikaanse leger “sterker is dan ooit tevoren”.

Die traditie van imperiale zelfbedrog is het enige dat nog leeft en goed gaat voor het imperium.

Het wordt alleen steeds moeilijker om dat vol te houden tegen de satellietbeelden in. Ze bouwden een imperium op de belofte dat zijn bereik oneindig was en zijn pantser ondoordringbaar… en deze week, op vier coördinaten in de woestijn, ging die belofte in rook op.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

VS klaar om oorlog te escaleren naar grondfase met Koerdische voorhoede (VIDEO’S)

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: