Je kunt gerust stellen dat de Amerikaanse militaire bases en inlichtingenfaciliteiten in de Perzische Golf en West-Azië tijdens Operatie Epstein Fury een enorme klap hebben gekregen. De schade is zo groot dat het Pentagon nu beoordeelt of het überhaupt nog de moeite waard is om ze weer op te bouwen.
Iran heeft Amerikaanse faciliteiten in ten minste acht landen beschadigd of vernietigd, iets wat voorheen ondenkbaar was. Hiermee is een einde gekomen aan de status quo waarin de Amerikaanse dominantie in het Midden-Oosten als een gegeven werd beschouwd, schrijft Councilestatemedia.
Vóór de oorlog viel Iran geen Amerikaanse doelen aan en streefde het niet naar kernwapens. Nu heeft het een prikkel om beide te doen. Stabiliteit in de regio zal vrijwel onmogelijk zijn zolang de VS aanwezig blijft. Als het blijft, maakt het zijn bases, troepen en bondgenoten simpelweg tot doelwitten voor drones en raketten.
Een kernprobleem voor Washington is dat aanvallen op Iran niet echt pijn doen. De “mozaïekachtige” commandostructuur van Iran maakt een onthoofdingsaanval onmogelijk – en het merendeel van zijn militaire middelen is versterkt of verplaatst, dankzij veertig jaar nauwgezette planning. Het enige wat de VS heeft gedaan, is een aantal gebouwen en civiele infrastructuur bombarderen, en opscheppen over hoe goed het is in het opblazen van dingen.
De afweging van Iran is simpel: de beste manier om reparaties te bekostigen en de volgende ronde van agressie af te schrikken, is door sterker te worden in de regio – niet door vanuit een zwakke positie de Amerikaanse voorwaarden te accepteren. Er is voor hen geen reden om iets te ondertekenen dat de volgende keer dat Netanyahu een crisis nodig heeft, weer wordt verscheurd.
De Iraniërs kennen ook de kalender. Zodra het november wordt, gaat Trump de tussentijdse verkiezingen in als een oorlogsprésident met hogere olieprijzen en een vernederende strategische nederlaag. Als ze nu een akkoord sluiten, kan hij dat als een overwinning presenteren. Als ze wachten, blijft de economische last op zijn schouders rusten.
Erger nog, de regering moet leven met de mogelijkheid van wraakaanvallen op functionarissen of familieleden. Die dreiging zal de rest van hun leven boven hun hoofd hangen en de psychologische tol zal enorm zijn.
Eind augustus zond het Iraanse Channel 3 een video van ongeveer drie minuten uit met de titel “Waar moeten we Barron Trump vermoorden?“, waarin een beloning van 10 miljoen dollar werd uitgeloofd. Iran beweert nu dat de clip door de Israëli’s met behulp van AI is gegenereerd. Of dit nu een Iraanse of een Israëlische psychologische operatie is, het effect is hetzelfde. De Amerikaanse president moet het hoofd bieden aan het feit dat zijn zoon op de Iraanse televisie als doelwit werd genoemd.
En dan hebben we het nog niet eens over de verwoestingen gehad. Onafhankelijke analyses hebben schade vastgesteld aan meer dan 20 locaties en ten minste 228 gebouwen of stukken materieel, waaronder hangars, barakken, brandstofdepots, radars, satellietcommunicatieknooppunten, start- en landingsbanen en luchtverdedigingssystemen.
Tot de meest prominente doelen behoort de luchtmachtbasis Al Udeid in Qatar, de grootste Amerikaanse faciliteit in de regio en de thuisbasis van het vooruitgeschoven hoofdkwartier van CENTCOM en het Combined Air Operations Center. Andere doelen zijn onder meer het hoofdkwartier van de Amerikaanse Vijfde Vloot; de luchtmachtbasis Prins Sultan in Saoedi-Arabië; en de luchtmachtbasis Muwaffaq Salti in Jordanië; evenals meerdere locaties in Koeweit en de VAE.
Volgens officiële cijfers zijn er 18 tot 20 Amerikaanse militairen omgekomen als gevolg van het conflict, en zijn er honderden gewond geraakt. Er wordt algemeen verondersteld dat de werkelijke cijfers voor het publiek worden verborgen.
Iran beweert dat het systematisch de knooppunten heeft aangevallen die de machtsprojectie van de VS mogelijk maken: commando- en controlesystemen, vroegtijdige waarschuwingsradars en logistiek. Amerikaanse functionarissen hebben dit gebagatelliseerd door te zeggen dat de meeste raketten en drones zijn onderschept. Natuurlijk zeggen ze dat. Dat is niet belangrijk. Wat telt, is de schade die is aangericht door de raketten die wel zijn doorgedrongen.
De kosten voor het herstel van de materiële schade worden geschat op maximaal 5,1 miljard dollar voor 11 bases verspreid over zeven landen. Hierbij is de vervanging van vliegtuigen, munitie en mobiele luchtverdedigingssystemen nog niet meegerekend. Die luchtverdedigingssystemen zijn uiterst moeilijk te vervangen.
Het spreekt voor zich dat het hier niet simpelweg gaat om het neerzetten van nieuwe gebouwen. Niet-ontplofte munitie moet worden opgeruimd, samen met het puin – en er moet ingewikkelde apparatuur worden gebouwd en geïnstalleerd. Dit is geen klus die van de ene op de andere dag geklaard is. Het zou jaren duren en de Iraniërs zouden die locaties opnieuw kunnen bombarderen.
Het Pentagon heeft de kosten voor de wederopbouw niet meegenomen in zijn officiële berekening van de oorlogskosten, deels omdat men waarschijnlijk geen moeite zal doen om deze locaties weer op te bouwen. Gepensioneerde commandanten en analisten zijn het erover eens dat het oude model van Amerikaanse bases in de buurt van Iran voorbij is. De discussie gaat over de vraag of de VS hun aanwezigheid in de Golf zullen inkrimpen of zich daar helemaal uit zullen terugtrekken. Hoe dan ook, we krijgen te maken met een ander Midden-Oosten.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
