Het begint steeds meer op een fijne feestdagen te lijken

Dit is de mooiste tijd van het jaar, zoals het liedje ons herinnert. De felle lichtjes, de feestelijke lekkernijen en de tijdloze muziek. Ik heb dit jaar meer huizen gezien met uitgebreide verlichting in Chevy Chase-stijl. Misschien is het een stille manier om in opstand te komen tegen een systeem dat kerststallen en echte kerstliederen afkeurt.

Ik begrijp de reden voor het seizoen. Hoewel het bijna zeker is dat het kindje Jezus niet op 25 december is geboren, is het nog steeds een belangrijk onderdeel van het geloof om te erkennen dat hij wel is geboren. Uit de Maagd Maria. In een eenvoudige kribbe, zonder plaats voor een bed. De ster van Bethlehem. De drie wijzen. Ik ben oud genoeg om elk jaar in december in het planetarium van Oakton High School te hebben gezeten, terwijl we keken naar een fascinerende vertelling van het verhaal van de ster van Bethlehem. Ik denk niet dat er op de scholen van vandaag nog over de ster van Bethlehem wordt gesproken. Nergens. Het is een magisch en boeiend verhaal, ongeacht op welke dag van welke maand het zich daadwerkelijk heeft afgespeeld. De massa’s brengen er nog steeds eer aan. Ze genieten van Linus’ toespraak in A Charlie Brown Christmas. Maar geloven ze het ook echt? Ik herinner me dat ik een tijdje geleden las dat een meerderheid van de jezuïetenstudenten niet in de Onbevlekte Ontvangenis geloofde. Wat nog belangrijker is, ze accepteerden de goddelijkheid van Jezus niet. Je weet wel, de hele basis van het christendom, schrijft Donald Jeffries.

Tegenwoordig, in Amerika 2.0, is Jezus een personage in tekenfilms als Family Guy en South Park, dat wordt bespot in plaats van aanbeden. De belangrijkste tekenen van leven voor de religie zijn te vinden in de niet-confessionele kerken. De “superkerken” die het welvaartsevangelie prediken. En natuurlijk de nadruk leggen op het joodse karakter van Jezus Christus. Noem hem een rabbi. Het is een wonder dat ze niet beweren dat hij een keppeltje droeg. Ik heb geen idee wat conventionele protestanten, die de Schofield Bijbel niet als leerboek gebruiken, of mijn eigen katholieke geloof, tijdens de kerstperiode in de zondagse dienst behandelen. Ik ben al lang niet meer naar de mis geweest. Waarom wordt de film The Ten Commandments traditioneel met Kerstmis en Pasen op televisie uitgezonden? Waarom zo’n joods-georiënteerde verkenning van het Oude Testament, met Mozes in plaats van Jezus als hoofdpersoon? Vergeet niet dat alle televisienetwerken worden geleid door niet-Ieren. Uit een Gallup-peiling uit 2024 bleek dat ongeveer 69 procent van de Amerikanen zich nog steeds als christen identificeert.

Dus, als een solide meerderheid van de bevolking de geboorte van Jezus viert, waarom wordt het onderwerp van zijn geboorte dan zo zelden genoemd in onze door de staat gecontroleerde media? Waarom zou een ogenschijnlijk christelijk land bang zijn om kerstliederen te zingen op scholen? Waarom zouden rechtbanken in een overwegend christelijk land oordelen dat kerststallen als “beledigend” kunnen worden beschouwd, terwijl bijvoorbeeld Transgender Story Hour dat niet kan? Zoals Homer Simpson ooit zei: “Hebben we een oorlog verloren?” Dus wie vindt inspirerende kerstliederen of zelfs de uitdrukking “Vrolijk Kerstfeest” zelf beledigend? In New York, misschien wel de staat die het meest bekend staat om de invloed van niet-Ieren, is bepaald dat scholen de menorah en de islamitische ster en halve maan mogen tentoonstellen. Maar geen kerststal. Joden maken twee procent van de bevolking uit. Nog minder Amerikanen, ongeveer 1,34 procent, zijn moslim. Eerlijk gezegd is dit niet veel minder dan de groep die onze cultuur volledig domineert. We zouden dit verlossing zonder vertegenwoordiging kunnen noemen.

Waarom laat 69 procent van de mensen, voor wie hun geloof vermoedelijk van groot belang is, toe dat het aan staatscensuur wordt onderworpen? Het komt neer op een beleid van ‘bid, maar vertel het niet’. Houd je christendom voor jezelf. Maar wij voelen ons vrij om het in talloze films en televisieprogramma’s belachelijk te maken. Moeten we lachen om de aflevering van Family Guy waarin Jezus zijn maagdelijkheid wil verliezen met Peters vrouw Lois? Bedenk dat South Park bang was om de profeet Mohammed op het scherm te tonen. Het is godslastering om Mohammed überhaupt af te beelden, maar niet om Jezus op een zo vernederende en beledigende manier mogelijk te tonen. Er is echt geen vergelijkbare figuur in het jodendom. Abraham en Mozes lijken niet heilig te zijn, en uit peilingen blijkt soms dat een meerderheid van de joden atheïst is. Dat is nog eens een religie. Hoe dan ook, ofwel worden we allemaal gevoelig en spannen we rechtszaken aan, ofwel nemen we allemaal een volwassener houding aan. Ik voel me niet beledigd door een menorah. Waarom zou iemand zich beledigd voelen door een kerstversiering?

De attributen van de mooiste tijd van het jaar zijn er nog steeds. Zoals ik al zei, zijn meer huizen dan ooit versierd met uitgebreide versieringen, waaronder gigantische opblaasbare kerstmannen. Ten minste één lokale radiozender draait een hele maand lang, tot 25 december, alleen maar kerstmuziek. Maar ze draaien geen echte kerstliederen. De liedjes gaan over de seculiere idool Kerstman, of Rudolph het rendier met de rode neus, of Frosty de sneeuwman. Het is me opgevallen dat de winkelcentra hier niet de gebruikelijke kleurrijke kransen boven de parkeerplaatsverlichting hebben. Misschien vond iemand dat ‘beledigend’. Misschien was het niet iemand die niet uit Ierland kwam. Waarom zou er bezwaar zijn tegen O’ Come all Ye Faithful, maar niet tegen Grandma Got Run Over by a Reindeer? Er zijn evangelische christenen die ook bezwaar hebben tegen het vieren van Kerstmis. Ze wijzen erop dat het voortkomt uit heidense rituelen en een door mensen bedachte feestdag is die niet in de Bijbel voorkomt. Bovendien is Kerstmis niet goedgekeurd door de zionisten. Wat kan het betekenen voor het Greater Israel Project?

Hoe kan iemand luisteren naar Hark the Herald Angels Sing en niet geloven dat Felix Mendelssohn goddelijk geïnspireerd was bij het componeren van zo’n glorieus muziekstuk? Of dat de hand van God niet duidelijk zichtbaar is in de jonge Oostenrijkse priester Joseph Mohr die de tekst schreef, en in koorleider Franz Xaver Gruber die de melodie componeerde voor het geliefde kerstlied Silent Night? Een eeuw nadat het was geschreven, tijdens de Eerste Wereldoorlog, begonnen Duitse soldaten op kerstavond plotseling ‘Silent Night’ te zingen vanuit de loopgraven, en Britse troepen deden mee, waarbij ze allemaal hun wapens lieten vallen en elkaar omhelsden. Dat is de kracht en majesteit van de feestdag, en wat deze betekent voor het christendom. De wrede realiteit maakte dit echter tot een zeer kortstondig bestand, aangezien hun bevelhebbers hen snel tot de orde riepen. Er moest een volkomen zinloze oorlog worden gevoerd en er moest veel bloed worden vergoten. Dus begin maar weer met moorden, zoals Jed Clampett zou hebben gezegd. Vrolijk kerstfeest, de oorlog is nog niet voorbij.

Ik weet dat er mensen zijn die niet van de kerstperiode houden. Maar zelfs als je niet in Jezus of God gelooft, is het dan niet opbeurend om te zien hoe iedereen zo gul mogelijk wordt? Veel mensen vinden het leuker om met Kerstmis te geven dan te ontvangen. Het haalt het beste in mensen naar boven. Ja, ik besef hoe vreselijk het moet zijn om niemand te hebben om de feestdagen mee te vieren. Er is een reden waarom het aantal zelfmoorden in deze tijd van het jaar stijgt. Toekijken hoe je nieuwe vriendin je cadeau opent, of naast de kerstboom zitten terwijl je opgewonden jonge kinderen hun cadeautjes openscheuren, geeft je een gevoel van onvergelijkbare warmte. Maar ik begrijp dat degenen die onlangs een dierbare hebben verloren, of die tijdens de feestdagen hebben verloren, zich niet bepaald feestelijk voelen. Ik houd altijd rekening met die mensen en heb er afgelopen kerst ook over geschreven op Substack. Maar we kunnen niet toestaan dat de ondraaglijke tragedie van anderen ons leven beheerst. Cadeautjes geven, lekkernijen eten, kerstliederen zingen, samen zijn met familie, dat moet worden gekoesterd.

In tegenstelling tot sommige evangelisten koester ik ook het seculiere karakter van Kerstmis. De kerstman is een fascinerend mythologisch figuur. Voor degenen die complottheorieën afdoen als onzin: bedenk eens hoe vrijwel alle ouders in westerse landen samenzweren om hun kleine kinderen ervan te overtuigen dat de kerstman echt bestaat. Het is een goedaardige samenzwering, gepleegd met de beste bedoelingen. Rudolph het rendier met de rode neus, Frosty de sneeuwman, de Grinch – allemaal leuke seizoensfiguren. Ik heb tientallen jaren een echte kerstboom gezet, totdat duidelijk werd dat niemand anders er echt om gaf en mijn gevloek vreesde terwijl ik worstelde om hem stabiel te krijgen, meer dan hoe mooi de volle, echte boom eruitzag. Ik mis nog steeds die heerlijke dennengeur die door het huis zweefde. Nu hebben we een kunstboom. Die ziet er mooi uit, maar het is niet helemaal hetzelfde. Ik hoef tenminste geen echte boom naar de stoep te slepen zodat de vuilnismannen/vrouwen/zij/hen hem kunnen wegvoeren. Ik ben belachelijk sentimenteel als het gaat om afscheid nemen en definitiefheid, zelfs als het om een simpele kerstboom gaat.

Maar de commercialisering van Kerstmis, grotendeels aangewakkerd door mensen die nooit in Jezus hebben geloofd, is beledigend. Net zoals kerststallen dat zijn voor niet-Ieren. Ik zal nooit vergeten hoe mijn vader tekeerging over het heiligschennis dat Barbra Streisand een kerstlied zong. Ik vraag me af waarom er geen Hanukkah-uitverkoop is? Kwanzaa-uitverkoop? Of Ramadan-uitverkoop? Waarom heeft een ondernemende kapitalist “Xmas” bedacht als afkorting voor Kerstmis? Zou het niet logischer zijn geweest om ‘Cmas’ te gebruiken? Ik heb mijn wiskundelessen maar net gehaald, maar ik weet dat ‘X’ de onbekende factor is in algebra. Dus ik denk dat iemand de Heer als een onbekende factor wilde voorstellen. Ik vind het niet erg om ‘Fijne feestdagen’ te horen in plaats van ‘Vrolijk Kerstfeest’, maar ik weet dat veel mensen zich hieraan storen, waaronder onze geliefde president Trumpenstein. Hoe dan ook, als je ‘Merry Christmas’ wilt zeggen, moet je dat kunnen doen, of je nu een verwende, overbetaalde ambtenaar bent of een naamloze, machteloze, laagbetaalde winkelmedewerker.

Zoals Scrooge vroeg in Dickens’ onsterfelijke A Christmas Carol, waarom kan de kerstgeest niet het hele jaar door in ons leven? Hoeveel miljoenen mensen hebben dit onvergelijkbare verhaal gelezen, de duidelijke boodschap heel goed begrepen, en toch hun hebzucht en onoprechtheid weer opgepakt zodra ze het boek dichtsloten? Hoeveel mensen hebben It’s a Wonderful Life gezien en zich ondergedompeld in wat in wezen dezelfde boodschap is, maar zijn vijf minuten nadat de film afgelopen was weer teruggegaan naar het niet erkennen dat het een prachtig leven is? Ik heb mijn favoriete film vaker gezien dan ik me kan herinneren, en elke keer als het personage Harry Bailey door een sneeuwstorm terugvliegt om zijn glas te heffen en te proosten op “mijn grote broer George, de rijkste man van de stad”, springen de tranen in mijn ogen en loopt er een rilling over mijn rug. Dat is krachtig schrijven en krachtig filmmaken. En een geweldig advies voor ons allemaal. Elk leven is belangrijk. We kunnen allemaal een verschil maken, al is het maar in het leven van de mensen om ons heen.

De wereld ziet er op dit moment niet zo rooskleurig uit. De vrijheid van meningsuiting staat op het spel, een knock-out geslagen bokser die wordt uitgejouwd door dronken fans die willen dat hij wordt uitgeteld. Het enige dat ons behoedt voor een Derde Wereldoorlog is de schijnbare voorkeur van de elite om met ons te spelen en voortdurend angstporno over dat vooruitzicht te promoten. Jonge blanken blijven ongehuwd en krijgen geen kinderen, waardoor het uitsterven van het ras onvermijdelijk wordt. Het enige potentiële lichtpuntje is dat de Trumpenstein-verdeeldheid, die een nooit eerder geziene disfunctie in de Amerikaanse samenleving veroorzaakt, mogelijk verschuift van pro-Trump versus anti-Trump naar pro-zionistisch versus anti-zionistisch. Er is veel meer hoop op een consensus dat het contraproductief en gewoonweg verkeerd is voor elk land om een flagrante vijfde colonne van dubbele staatsburgers met verschillende loyaliteiten in zijn midden toe te staan. Als alle Amerikanen het erover eens kunnen worden dat de belangen van Amerika voorrang hebben op de belangen van Israël of enig ander land, is dat in ieder geval een begin. Een echt Amerika eerst.

Ik dring er altijd bij mensen op aan om tijdens de kerstperiode Frank Capra’s prachtige Meet John Doe te bekijken. Het is niet alleen een kerstklassieker, het is ook een populistische parabel. Deze film heeft als jongere een enorme indruk op mij gemaakt en heeft mijn filosofie mede gevormd. Zoals de hoofdpersoon zegt, zijn de John Does – de gemiddelde man en vrouw – echt de hoop van de wereld. Ik heb voorgesteld om in het hele land John Doe-afdelingen op te richten, zoals in de film, met als uitgangspunt de gulden regel: gewoon aardig zijn voor elkaar. Geen politiek. Daar lijkt niet veel belangstelling voor te zijn. Ik kan me voorstellen dat we allemaal bezocht zouden moeten worden door de geesten van Kerstmis verleden, heden en toekomst om echt het licht te zien. Degenen onder ons die zich bewust zijn van de corruptie en tirannie begrijpen hoe moeilijk het is om degenen te verlichten die een leven lang onderworpen zijn geweest aan intense culturele programmering.

Een van de dingen die we elkaar met Kerstmis steevast toewensen, is ‘vrede op aarde’. Nogmaals, iedereen begrijpt dat dit een goede zaak is, duidelijk het juiste om voor te pleiten. Het leven hier zou onmetelijk beter zijn als de naties eindelijk vrede zouden hebben. En toch gaan we van oprechte wensen voor ‘vrede op aarde’ rechtstreeks over naar het aanmoedigen van de volgende gekunstelde oorlog. We sturen onze jonge zonen vrijwillig naar verre landen om daar hun leven te riskeren, zonder begrijpelijke reden. Oorlog is altijd populairder geweest dan vrede. Er zijn geen parades of medailles voor vrede. Hoe kun je ‘vrede op aarde’ hebben als de meeste mensen keer op keer hebben laten zien dat ze dat niet willen? Ze zwaaien liever met de vlag, leggen overwinningstuinen aan, kopen obligaties en steunen het opsluiten van tegenstanders. Ze zouden echt moeten stoppen met het spuien van een slogan waar de meerderheid tegen is. Noem het gewoon ‘oorlog op aarde’. Dat is realistisch en aantrekkelijker voor de massa. Je kunt beter bidden dat de overledenen in vrede rusten.

Kerstmis maakt me nog steeds enthousiast. Ik denk dat ik als kind nooit een oog dicht heb gedaan op kerstavond, en ik slaap nu ook niet veel. Er is geen kerstman, geen Rudolph en geen Frosty, maar er hangt onmiskenbaar magie in de lucht. De kinderen zijn volwassen en ik heb nog geen kleinkinderen. Ik krijg vooral kleding en veel pure chocolade. Niet bepaald de Hardy Boys-boeken of het nieuwste speelgoed dat ik als kind kreeg, maar ik adem nog steeds iets sneller en mijn hart klopt iets sneller als ik een kerstcadeau openmaak. Het zal nooit meer hetzelfde zijn – om een van de vele liedjes te citeren die ik lang geleden heb geschreven: “Er zijn een paar dierbaren minder om te zien, verzameld rond de kerstboom.” Vroeger klaagde ik daarover, maar ik mis het om mijn broer Ricky met Kerstmis op te halen en hem later weer thuis te brengen. Ik mis het om te zien hoe hij met zijn eten rommelt of de doos met chocoladeomhulde kersen opent die hij waarschijnlijk nooit zal eten. Mijn zus is te ziek om te komen, haar man is deze zomer overleden en hun dochter, mijn speciale nichtje Denise, zit nog steeds in een revalidatiecentrum.

Denk dus op 25 december aan het kindje Jezus, ook al was dat niet zijn echte geboortedag. Begrijp dat de gemeenschap en de vrolijkheid tijdens de feestdagen door hem worden geïnspireerd. Maar hang ook je sokken met zorg op. Geniet van een heerlijke maaltijd met het gezin. Bak koekjes. Rock mee met Darlene Love’s Christmas (Baby Please Come Home). Lach om Jingle all the Way of National Lampoon’s Christmas Vacation met de kinderen. Geniet van de felle lichten en de sierlijke versieringen. Je zondigt niet en je bent geen heiden als je een kerstboom in huis hebt. Laat je betrappen onder de maretak. Geef, ook al krijg je niets terug. Probeer disfunctionele familierelaties te herstellen – zoek contact met degenen die door Trump, COVID of iets anders van je zijn gescheiden. Als je iemand kent die met kerst alleen is, ga dan bij hem of haar op bezoek. Niemand die dat niet wil, zou met kerst alleen moeten zijn. God zegene ons allen. Het is een prachtig leven.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Amerika 2.0 – No Country for White Men

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: