Herhaalt 1914 zich? Zal er uiteindelijk openlijk oorlog uitbreken tussen Europa en Rusland?

Iedereen heeft zijn aandacht gericht op de oorlog in Iran. Maar ook het conflict tussen Europa en Rusland kan elk moment escaleren. Via Oekraïne voeren de Europeanen een directe oorlog tegen Rusland – zal de beer eindelijk ontwaken en terugslaan tegen Europa?

Het uitbreken van de oorlog in 1914 kwam voor velen als een verrassing, omdat ze zich er niet van bewust waren dat de Britten een val voor de Duitsers hadden gezet die in de zomer van 1914 dichtklapte. Zelfs 100 jaar later schreef Christopher Clark de bestseller “The Sleepwalkers: How Europe Went to War in 1914”, waarin hij suggereerde dat de oorlog onbedoeld en vermijdbaar was geweest. Zoals bij alle grote oorlogen lieten de Britten niets aan het toeval over – alles was berekend en de schuldige was vanaf de eerste dag van de oorlog geïdentificeerd: Duitsland. Een leugen die tot op de dag van vandaag in de geschiedenisboeken voortleeft. De Britten en Amerikanen hadden ook een aandeel in het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Ook na deze oorlog slaagden beiden erin zichzelf te presenteren als grote bevrijders (zie ons artikel “Will Evil Prevail?”), schrijft Peter Hanseler.

Mocht er voor de derde keer in 112 jaar oorlog uitbreken in Europa, dan zou de schuldige al vaststaan: Rusland. Sinds 2014 voeren Europa en de VS een oorlog tegen Rusland, die zich tot nu toe beperkt tot Oekraïens grondgebied. Dat zou binnenkort kunnen veranderen.

In maart/april 2022, enkele weken na het begin van de speciale operatie, probeerde Rusland een akkoord te bereiken met de Oekraïners, wat bijna lukte. Toen verscheen Boris Johnson in Kiev als gezant van “Perfidious Albion” en redde de oorlog. Het daaropvolgende grote NAVO-tegenoffensief in de zomer van 2023 mislukte jammerlijk tegen de Russische vestingwerken – de vernedering van de NAVO was groot, de verliezen van Oekraïne verschrikkelijk. In totaal zijn er 2 miljoen doden en miljoenen gewonden, wat neerkomt op bijna 10% van de resterende bevolking in 2026. De Russen hebben waarschijnlijk ongeveer 200.000 slachtoffers geleden; in verhouding tot een totale bevolking van 147 miljoen is dat weinig. Voor de nabestaanden aan beide kanten van het front is het een catastrofe.

De wil om te winnen, de loyaliteit aan het vaderland en de militaire en strategische superioriteit komen onder andere tot uiting in het aantal vrijwilligers. In Rusland melden zich nog steeds ongeveer 1.200 vrijwilligers aan voor de frontlinies – elke dag opnieuw. De situatie in Oekraïne is precies het tegenovergestelde. Premiejagers jagen op jonge mannen als op dieren, wat leidt tot toenemende aanvallen op hen door de lokale bevolking; zelfs heldhaftige grootmoeders grijpen naar stokken tegen dit gespuis, omdat uitzending naar het front in Oekraïne een zekere dood of gevangenneming als krijgsgevangene betekent. De reguliere troepen zijn zo gedecimeerd dat de gedwongen gerekruteerde, kersverse soldaten, die een spoedcursus van twee weken hebben ondergaan, ofwel sterven ofwel deserteren.

Zelfs na vier jaar oorlog schetsen de westerse media een ander beeld, hoewel ze steeds meer moeite hebben om hun propagandistische voorspellingen van een Oekraïense “overwinning” en een Russische “ineenstorting” met feiten te onderbouwen. Toch is deze “journalistiek” nog steeds voldoende om de meer naïeve lezers aan het lijntje te houden.

De NAVO escaleert een oorlog waarin zij, naar eigen zeggen, officieel niet direct betrokken is, maar de waarheid is heel anders. Vanaf 2022 leverde zij eerst artillerie, vervolgens gevechtstanks, daarna gevechtsvliegtuigen, vervolgens raketten en ten slotte kruisraketten – allemaal als onderdeel van een pakket dat ook experts ter plaatse omvatte om deze wapens te onderhouden, te programmeren en te begeleiden.

Volgens de Onderzoeksdienst van de Duitse Bondsdag had Duitsland de “veilige zone van niet-oorlogvoering” al in 2022 verlaten door Oekraïense soldaten te trainen in het gebruik van de geleverde wapens. Deze officiële analyse en beoordeling dateert van slechts vier jaar geleden en komt op de lezer van 2026 over als een document uit de vooroorlogse tijd.

Sindsdien zijn talloze rode lijnen overschreden, en daar hebben we begin februari 2023 al over nagedacht in “Slaapwandelaars aan het werk: de Derde Wereldoorlog is waarschijnlijk al begonnen.” De escalatie in heel Europa heeft onlangs een punt bereikt waarop zelfs het Russische leiderschap, dat streeft naar een diplomatieke oplossing, de realiteit niet langer kan negeren. Europese landen bereiden zich voor op het stationeren van kernwapens in Polen en produceren duizenden drones – vervaardigd buiten Oekraïne – die in staat zijn om infrastructuur diep in Rusland te bereiken en te beschadigen. Op 22 mei bereikte de wreedheid een nieuw hoogtepunt: in Loehansk werd een studentenflat aangevallen door meer dan een dozijn drones – opvallend genoeg ’s nachts, terwijl alle studenten sliepen. Het resultaat: 21 dode studenten en tientallen gewonden. De overeenkomsten met de Israëlische oorlogsvoering zijn opvallend. Bovendien worden deze aanvallen kennelijk niet alleen vanuit Oekraïne gelanceerd, maar ook rechtstreeks vanuit de Baltische staten. Verder beweerde de Letse minister van Buitenlandse Zaken in een interview met de “Neue Zürcher Zeitung” (NZZ) op 18 mei zelfs dat de NAVO over de middelen beschikt om Russische militaire installaties in Kaliningrad “met de grond gelijk te maken”.

De huidige aanvallen kunnen niet langer als Oekraïens worden omschreven. Oekraïne dient nu slechts als een schijnvertoning voor de open oorlog van Europa tegen Rusland.

Europa’s gebrek aan oorlogsangst

De hier beschreven escalaties komen voort uit de verkeerde overtuiging van Europa dat de terughoudendheid van Rusland tegenover jarenlange westerse provocatie een teken van zwakte is. Het feit dat Europeanen dit geduld en deze wens tot de-escalatie op deze manier interpreteren, vergroot alleen maar het risico op een grootschalig conflict. De Russen hebben goede – ja, zeer goede – redenen om een nieuwe directe oorlog met Europa te voorkomen. Geen enkel land – behalve China – heeft tijdens de Tweede Wereldoorlog op zo’n apocalyptische schaal geleden als de Sovjet-Unie. Dit is vandaag de dag nog steeds alomtegenwoordig in de Russische samenleving. President Poetin weet dit, en een de-escalerende houding ten aanzien van oorlog is het kenmerk van een president die de 27 miljoen slachtoffers respecteert en eert.

Europeanen daarentegen – vooral de Duitsers – hebben hun angst voor oorlog, inclusief een nucleaire oorlog, volledig verloren. Dit zijn geen louter veronderstellingen, maar bewezen feiten. Zo kondigde Friedrich Merz al in mei 2022, toen de wapenleveringsbonanza in Duitsland echt van de grond kwam, aan dat hij niet bang was voor een nucleaire oorlog. Terwijl Merz in 2022 nog in de oppositie zat, is deze dwaas momenteel de bondskanselier. Iedereen die niet bang is voor een nucleaire oorlog is een dwaas. De Duitse media bagatelliseren deze uitspraak – maar we zullen hieronder zien dat de heer Merz in wezen precies meende wat hij zei.

Samen met Starmer en Macron leidt de voormalige vaandeldrager van de Bundeswehr Europa naar een oorlog, met de volledige steun van mevrouw von der Leyen en mevrouw Kallas, die blijkbaar bereid zijn hun russofobie zo ver door te voeren dat ze de ondergang van West-Europa accepteren.

Wat deze dames en heren niet lijken te begrijpen, is het feit dat president Poetin, met zijn verzoenende houding en goede wil jegens Europa, tot de meest geduldige behoort. De in het Westen herhaaldelijk geuite bewering dat Rusland in het algemeen en president Poetin in het bijzonder agressors zijn, kan niet met feiten worden onderbouwd. In Rusland wordt al sinds ten minste 2014 intensief gedebatteerd over de vraag of een hardere houding tegenover Europa moet worden aangenomen. Er zijn talrijke invloedrijke figuren die kritiek uiten op de diplomatieke strategie van het Kremlin. In het licht van het irrationele beleid van het Westen krijgen deze standpunten steeds meer steun, en de voorstellen die worden gedaan, beperken zich geenszins tot diplomatieke protestnota’s of hardere retoriek. Rusland debatteert momenteel over de vraag of de door oorlog bedwelmde Europeanen met wapengeweld tot bezinning moeten worden gebracht, waarbij professor Karaganov al jarenlang tracht het Kremlin te overtuigen om een koers te varen die het gebruik van kernwapens tegen Europa omvat.

“Karaganov-doctrine”

Professor Sergej Karaganov is erevoorzitter van de Russische Raad voor Buitenlands en Defensiebeleid en docent aan de School of International Economics and Foreign Affairs van de Higher School of Economics (HSE) in Moskou. Hoewel hij geen lid is van de Russische regering, mag zijn invloed op de opvattingen van besluitvormers niet worden onderschat.

Karaganov schreef al in juni 2023 een artikel – een memorandum. In dit essay plaatste hij de kwesties rond het huidige conflict in Oekraïne in een bredere context. Hij concludeerde dat de verzoenende, diplomatieke houding van de regering niet zou slagen, aangezien een Europa in verval geen enkele interesse had in het zoeken naar en implementeren van een diplomatieke – dat wil zeggen vreedzame – oplossing.

Hij is van mening dat Rusland op het slagveld zal zegevieren, ongeacht of het alleen de vier regio’s verovert die al tot Rusland behoren (Donetsk, Loehansk, Zaporizja, Cherson), extra gebieden, of zelfs heel Oekraïne. Dit zou het probleem echter niet oplossen, omdat een puur militaire overwinning geen vrede zou brengen en de kwestie niet zou oplossen. De wil van het Westen om agressief op te treden moet worden gebroken. Dit kan echter niet alleen worden bereikt door middel van nucleaire afschrikking, aangezien West-Europa zijn angst voor oorlog – zelfs voor een nucleaire oorlog – heeft verloren. Uitspraken van Friedrich Merz uit 2024 bevestigen de bewering van Karaganov, aangezien Merz onder andere verklaarde: “Vrijheid is belangrijker dan vrede. (…) Vrede vind je op elke begraafplaats.” Een bondskanselier met zo’n beperkt begrip van politiek is natuurlijk ook niet bang voor een nucleaire oorlog met Rusland. In dat geval kan Duitsland alleen maar weemoedig terugkijken naar Helmut Schmidt. De voormalige Duitse bondskanselier (1974–1982), die zelf als jonge officier aan het Oostfront diende, kwam met de uitspraak:

Duitsers hebben alle reden om zich af te vragen waarom er tegenwoordig geen verstandige politici meer in hun land zijn.

Volgens Karaganov is het in ieder geval de bedoeling om deze angst voor oorlog te herstellen. Citaat:

Karaganov stelt dus het gebruik van kernwapens voor om de angst voor deze wapens te herstellen en is van mening dat een vergeldingsaanval niet te verwachten is, aangezien de Amerikanen enerzijds hun eigen land niet in gevaar zouden brengen en anderzijds Boston niet zouden opofferen voor Poznan.

Men kan het zeker eens zijn met Karaganovs standpunt dat het nastreven van een diplomatieke oplossing voor het conflict geen blijvend resultaat voor Rusland zal opleveren; met andere woorden, vanwege de strategische agressie van Europa – en ook van de VS – zal vrede met Oekraïne, of wat daar nog van over is, niet mogelijk zijn.

Ik beschouw Karaganovs pleidooi voor een beperkte eerste aanval met kernwapens – zelfs na een waarschuwingsaanval met conventionele wapens, zoals hij heeft voorgesteld – niet als een verstandige strategie. Toen president Poetin op 16 juni 2023 werd gevraagd naar de Karaganov-doctrine, verklaarde hij duidelijk: “Ik verwerp het,” en legde hij onder andere uit:

Niettemin heeft de Russische Federatie op 19 november 2024 haar nucleaire doctrine bijgewerkt. Sergej Karaganov had een aanzienlijke invloed op het publieke en deskundigendebat dat aan de herziene Russische nucleaire doctrine voorafging, maar er is geen duidelijk bewijs dat hij direct betrokken was bij de officiële opstelling ervan.

De drempel voor het gebruik van kernwapens is verlaagd: Rusland behoudt zich het recht voor om kernwapens in te zetten als reactie op een conventionele (niet-nucleaire) aanval die een kritieke bedreiging vormt voor de soevereiniteit of territoriale integriteit van Rusland of Wit-Rusland (als onderdeel van de Unie). In de versie van 2020 gold een hogere drempel: een aanval die het “bestaan van de staat” bedreigt. De doctrine werd aangevuld met een zogenaamde “clausule inzake gezamenlijke aanvallen”: een aanval op Rusland (of zijn bondgenoten) door een niet-kernwapenstaat met deelname of steun van een kernwapenstaat wordt beschouwd als een gezamenlijke aanval door beide staten. Dit is gericht op scenario’s waarin het Westen Oekraïne steunt. (Volledige tekst in het Engels: hier).

De nieuwe doctrine heeft de drempel voor gebruik verlaagd en de constellatie van de aanval verbreed.

Ik kan niet beoordelen of de huidige aanvallen door de Europeanen voldoen aan de criteria voor een nucleaire reactie.

Er zijn nog twee belangrijke argumenten tegen inzet in de huidige situatie. Als Rusland – in navolging van de Verenigde Staten in 1945 – een nucleaire aanval zou uitvoeren, zou dit Rusland tot een nucleaire agressor maken. Ongeacht of de nucleaire doctrine een dergelijke inzet toestaat, zou dit de reputatie van het land ernstig schaden en de betrekkingen met bevriende naties enorm onder druk zetten. Bovendien zou het in het algemeen – en met name voor Israël en de VS – de drempel voor het gebruik van deze wapens verlagen.

Net als in Rusland pleiten hardliners in de VS nu al voor het gebruik van tactische kernwapens. Sommige deskundigen (bijvoorbeeld van het Hudson Institute of de Heritage Foundation, evenals figuren als Keith Payne en Elbridge Colby in de bredere context van afschrikking) stellen dat de VS over betere instrumenten voor “escalatiedominantie” moeten beschikken, waaronder tactische kernwapens. Het scheppen van een dergelijk precedent zou de doos van Pandora openen. Het risico op verdere escalatie zou aanzienlijk hoger zijn dan nu het geval is, en het einde van de mensheid zou de facto binnen handbereik liggen.

Conventionele escalatie

Hoewel het gebruik van kernwapens tegen Europa onder de huidige omstandigheden meer kwaad dan goed zou doen, zal Rusland moeten overwegen hoe het de Europeanen het hoofd kan bieden om dit conflict militair te beëindigen – de oorlog met Europa, let wel, niet met Oekraïne.

Oreshnik

Het witboek van Karaganov dateert van juni 2023 – op dat moment bestond de “Oreshnik” nog niet. Dit wapen werd voor het eerst ingezet op 21 november 2024 tegen het grootste defensiecomplex van Oekraïne, het “Yuzhmash”-concern in Dnipro. Meerdere ondergrondse verdiepingen werden volledig verwoest, en dit werd bereikt zonder enige kernkop, uitsluitend door de kinetische energie van het wapen. We berichtten hierover in “Poetin zet de NAVO mat – reden voor hoop?”.

De Oreshnik vliegt met een snelheid van Mach 10, wat dit wapen onkwetsbaar maakt. Westerse verdedigingssystemen zijn effectief tegen doelen tot een snelheid van Mach 3. Bovendien heeft de Oreshnik volgens eerste schattingen 6 granaatkoppen, die elk drie subkoppen hebben. Deze in totaal 18 projectielen kunnen worden geprogrammeerd om verschillende doelen te raken en zijn individueel bestuurbaar. Alleen al de kinetische energie die voortkomt uit een snelheid van Mach 10 maakt de impact van dit wapen moeilijk voor te stellen en brengt het dicht in de buurt van de vernietigingskracht van een tactisch kernwapen.

Rusland beschikt dus zeker over middelen voor escalatie onder de nucleaire drempel. Qua effect komen ze echter dicht in de buurt van tactische kernwapens. De Amerikaanse militaire expert Scott Ritter gaf op 26 november 2025 gedetailleerde informatie over dit wapen. “The Oreshnik Factor” — een echte aanrader.

Hoewel Karaganov de Oreshnik sinds de eerste inzet ervan in zijn optredens heeft genoemd, lijkt hij niet bereid om het in zijn strategische overwegingen op te nemen als alternatief voor kernwapens.

Mogelijke strategie

Europa steunt de acties van Oekraïne al ruim voor 2022. Inmiddels pleiten Europese leiders openlijk voor een strategie van “eeuwige oorlog” tegen Rusland – een strategie die de rol van Europa als agressor slechts met holle retoriek verdoezelt. Woorden alleen kunnen een agressor niet overtuigen van het onrecht van zijn daden. Rusland moet meer doen dan alleen een signaal afgeven; het gebruik van militair geweld tegen Europa zelf staat ter discussie.

De informatie over de doelen van de aanvallen, evenals de coördinaten van de doelen, is afkomstig van NAVO-satellieten en bewakingsdrones en -vliegtuigen. Het instellen van een vliegverbod boven de Zwarte Zee zou een eerste stap zijn. De VS heeft deze maatregel de afgelopen decennia meerdere malen toegepast; bijvoorbeeld in Irak (1991–2003), Bosnië en Herzegovina (1993–1995) en Libië (2011).

Het collectieve Westen zou tegen een dergelijke maatregel tekeergaan en een beroep doen op het internationaal recht. Een zwak argument van landen die het Oekraïne-probleem in de eerste plaats hebben gecreëerd en die pleiten voor genocide in het Midden-Oosten, de omverwerping van Maduro en een aanval op Iran. Deze no-fly zone zou vanaf dag één met radicaal militair geweld moeten worden afgedwongen.

De tweede stap zou de aankondiging zijn dat binnen 24 uur na een nieuwe aanval op doelen in Rusland een militaire reactie zou volgen tegen de productiefaciliteiten van de landen die de bij de aanval gebruikte wapens vervaardigen, leveren en onderhouden. Een dergelijke aanval zou dan echter moeten leiden tot volledige vernietiging – en niet louter als signaal dienen.

De derde fase van de escalatie zou dan de aankondiging zijn van de vernietiging van besluitvormingscentra in Europa en de uitvoering van dat plan. Dit omvat militaire commandocentra, de hoofdkwartieren van de relevante inlichtingendiensten en, bij een verdere escalatie, de machtscentra van de regering.

Conclusie

De situatie voor Rusland is uiterst ernstig. De NAVO lijkt eraan gewend te zijn geraakt om “vanaf een veilige afstand” oorlog tegen Rusland te voeren zonder negatieve gevolgen te ondervinden. Als Rusland de honger van de NAVO niet onmiddellijk beteugelt, zal dit de strategie van het collectieve Westen om Rusland voor altijd te verzwakken – “eeuwige oorlog” – verder aanmoedigen.

De hier besproken strategieën en mogelijke Russische reacties hebben het voordeel dat ze tot een beslissing leiden, maar ze brengen ook het risico met zich mee dat de Derde Wereldoorlog openlijk uitbreekt. Een dergelijke escalatie zou alleen moeten worden bepleit door degenen die bereid zijn hun eigen leven en dat van hun dierbaren op te offeren. Aan alle kanten van het conflict. Dit komt zeker meer overeen met de Russische mentaliteit en helemaal niet met de westerse.

Het valt nog te bezien hoe Rusland de huidige situatie inschat en welke conclusies het daaruit trekt. Het risico van een volledige escalatie is echter in ieder geval aanzienlijk groter dan het publiek zou willen geloven.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Sergej Karaganov: Rusland moet helpen de gevaarlijke politieke elites van West-Europa omver te werpen

Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: