Gangsterimperium: wat de bombardementen op Iran onthullen over het Westen

We zijn nu een nieuwe fase ingegaan van door het Westen geleide wereldwijde wreedheid – voorafgegaan door de genocide in Gaza – waarin alle schijn is weggevallen en alleen de logica van rauw, ongebreideld geweld overblijft.

Hier volgen enkele van mijn bedenkingen over de recente Amerikaanse aanval op Iran. Om te beginnen ben ik van mening dat de roekeloze, illegale en niet-uitgelokte bombardementen op een soevereine natie – en dan nog wel op civiele nucleaire installaties – ondubbelzinnig moeten worden veroordeeld en bestreden, ongeacht de gevolgen. Zelfs als de aanval op de een of andere manier geen gevolgen zou hebben, zou het nog steeds een ernstige internationale misdaad zijn. Maar natuurlijk zal dit niet zonder gevolgen blijven. Integendeel, schrijft Thomas Fazi.

Een nieuwe wereldwanorde

Het eerste grote gevolg, in bredere zin, is dat deze aanval een definitieve, onherstelbare slag heeft toegebracht aan wat er nog over was van het naoorlogse internationale juridische en institutionele kader. Dat bestel was al aan flarden gescheurd door anderhalf jaar van door het Westen gesteunde genocide en etnische zuiveringen in Gaza. Maar deze laatste aanval maakt het officieel: de westerse mogendheden voelen niet langer de noodzaak om hun daden te verhullen met legaliteit, moraliteit of zelfs maar de schijn van diplomatieke legitimiteit.

Door Iran te bombarderen heeft de VS openlijk verklaard dat de enige logica in het buitenlands beleid die van rauw, ongebreideld geweld is. En hoewel deze logica niets nieuws is voor het Westen – kijk maar naar de lange lijst van landen die alleen al in de afgelopen twintig jaar zijn binnengevallen, gebombardeerd, van regime zijn veranderd en vernietigd, ten koste van miljoenen levens – werd er in het verleden tenminste nog enige poging gedaan om instemming te creëren of respect voor het internationaal recht te veinzen. Die minimale terughoudendheid, hoe hypocriet ook, dwong tot een zekere mate van verantwoordingsplicht, hoe zwak ook.

Vandaag is zelfs die schijn verdwenen. In Gaza, en nu met de aanvallen op Iran, zijn de handschoenen volledig uitgetrokken. Wat we nu zien, is een terugkeer naar een soort wereldwijde wetteloosheid – een “macht is recht”-situatie waarin alles is toegestaan: het massaal afslachten van burgers, het bombarderen van nucleaire installaties, zelfs het volledig buitenspel zetten van internationale instellingen. En dit alles gebeurt in het nucleaire tijdperk – een realiteit die ons bij het volgende punt brengt.

Een nieuw tijdperk van nucleaire proliferatie

Deze aanval zal de nucleaire proliferatie onvermijdelijk versnellen. De les die alle niet-nucleaire staten nu hebben geleerd, is deze: als je geen kernwapens hebt, ben je een doelwit. Iran is niet gebombardeerd omdat het op het punt stond kernwapens te verwerven – dat was niet het geval (zie hieronder) – maar juist omdat het er geen had. Net als Irak, Afghanistan, Libië en andere landen, die allemaal pas werden aangevallen nadat ze waren ontwapend of nooit over nucleaire afschrikmiddelen hadden beschikt. Noord-Korea daarentegen is nooit aangevallen. Waarom? Omdat het over een geloofwaardig nucleair afschrikmiddel beschikt. De boodschap is duidelijk: de enige echte verzekering tegen westerse agressie is een nucleair arsenaal. Dit zal een gevaarlijke nieuwe wapenwedloop ontketenen, waarbij steeds meer landen zich zullen haasten om kernwapens te verwerven, met catastrofale gevolgen voor de mondiale veiligheid.

De fantasie van regimeverandering

Trump spreekt nu openlijk over regimeverandering in Iran – een idee dat even gevaarlijk als misleidend is. Het is principieel zeer verontrustend dat westerse leiders in 2025 nog steeds menen het recht te hebben om regeringen die hun politieke, economische of beschavingsmodellen niet aanstaan, met geweld omver te werpen. Dit is imperialisme, puur en simpel.

Maar zelfs op praktisch vlak is het idee pure fantasie. Iran is een land met 90 miljoen inwoners, tien keer de bevolking van Israël, met een groot, goed getraind leger en diep gewortelde nationale instellingen. Het idee dat het door buitenlandse mogendheden zou kunnen worden “bevrijd” – en dat de bevolking Amerikaanse of Israëlische bommen met dankbaarheid zou verwelkomen – is het product van neokoloniale hallucinaties. Ja, veel Iraniërs verachten ongetwijfeld het regime, net zoals velen van ons onze eigen regimes hier in het Westen verachten. Maar dat betekent niet dat we China of Iran als bevrijders zouden verwelkomen als ze zouden besluiten ons land te “regimeveranderen-” En toch is dit precies het soort waanzin dat in het mainstream discours in het Westen als normaal wordt beschouwd.

Een wereldwijde oorlog op meerdere fronten

Dit conflict staat niet op zichzelf. Het is één front in een bredere, zich langzaam ontvouwende wereldoorlog tussen het door de VS geleide Westen en een groeiend blok van niet-westerse machten – voornamelijk Rusland, China en Iran. Van Oekraïne tot Gaza, van de Rode Zee tot de Straat van Taiwan, speelt zich momenteel een geopolitieke confrontatie af op meerdere fronten. Iran is een strategische partner van zowel Rusland als China, en zij zullen niet werkeloos toekijken. In de nasleep van de aanval heeft Moskou al militaire steun toegezegd en Beijing helpt Iran indirect via Pakistan. Als de escalatie voortduurt, neemt het risico van een directe confrontatie tussen grootmachten – die allemaal over kernwapens beschikken – dramatisch toe.

De komende terugslag

Het is pure fantasie om te denken dat het Westen geen vergelding zal ondergaan voor deze aanval. Stel je voor dat Iran een civiele nucleaire faciliteit in de VS of het VK had gebombardeerd en vervolgens had gezegd: “Nu is het tijd voor vrede. Laten we onderhandelen.” Er zouden hysterische oproepen komen om Iran van de kaart te vegen met kernwapens. Het zou dus een illusie zijn te denken dat er geen vergeldingsmaatregelen tegen westerse landen zullen komen. Een terugslag is niet alleen waarschijnlijk, maar onvermijdelijk. Die kunnen de vorm aannemen van terrorisme, sabotage, cyberaanvallen of vergeldingsacties via proxies. Als Italiaan maak ik me extra zorgen: Amerikaanse bases in Italië zijn van vitaal belang voor de Amerikaanse operaties in het Midden-Oosten, en dat maakt Italië een potentieel doelwit.

Economische schokgolven

Iran heeft nu gedreigd de Straat van Hormuz te sluiten, waar ongeveer 20% van de wereldwijde olievoorraad doorheen stroomt. Als dat gebeurt, zou de wereldeconomie in chaos kunnen worden gestort. De energieprijzen zouden omhoogschieten, toeleveringsketens zouden worden verstoord en gewone mensen – vooral in Europa, dat al te lijden heeft onder de gevolgen van de energieoorog met Rusland – zouden het zwaarst worden getroffen. Opnieuw zal de geopolitieke roekeloosheid worden betaald door de arbeidersklasse in het Westen.

Over het mediadiscours

Ik wil kort ingaan op een punt dat in de westerse pers de ronde doet: “Ira was nog maar enkele weken verwijderd van de bouw van een kernwapen.”. Dit is aantoonbaar onjuist. In maart 2025 verklaarde Tulsi Gabbard, directeur van de Nationale Inlichtingendienst, dat de Amerikaanse inlichtingendiensten sinds 2003 geen bewijs hadden gevonden van een actief kernwapenprogramma in Iran. Iran heeft, in tegenstelling tot Israël, het NPT ondertekend en is onderworpen aan internationale inspecties. Er waren zelfs onderhandelingen gaande toen Israël op 13 juni toesloeg – een duidelijke poging om de diplomatie te saboteren.

Maar zelfs als Iran kernwapens zou nastreven, op welke juridische of ethische gronden kan Israël – een kernwapenstaat die het Non-proliferatieverdrag nooit heeft ondertekend – of de VS andere regionale actoren hetzelfde recht ontzeggen? Het argument dat alleen Israël recht heeft op kernwapens in de regio is zowel hypocriet als destabiliserend.

Zoals John Mearsheimer al lang betoogt, zijn kernwapens afschrikmiddelen. Als Iran ze had, zou de huidige crisis waarschijnlijk niet bestaan. Het idee dat Iran op de een of andere manier vastbesloten is om Israël koste wat kost te vernietigen en dat het eerste wat het zou doen als het kernwapens zou verwerven, het nucleair aanvallen van Israël zou zijn, is belachelijk. Zelfs in het rapport van het Pentagon uit 2014 over de militaire capaciteiten van Iran staat: “De militaire doctrine van Iran is defensief. Ze is bedoeld om een aanval af te schrikken, een eerste aanval te overleven, terug te slaan tegen een agressor en een diplomatieke oplossing voor de vijandelijkheden af te dwingen, zonder concessies te doen die de kernbelangen van het land in gevaar brengen.”

De zogenaamde “As van Verzet” onder leiding van Iran – vaak aangehaald als bewijs van de agressieve bedoelingen van Iran – is in feite een reactie op de Amerikaanse agressie tegen Irak in 2003 en de daaropvolgende uitbreiding van de Amerikaanse militaire aanwezigheid in de regio. Het is immers Iran – en niet de VS – dat omringd is door buitenlandse militaire bases.

Binnenlandse gevolgen

Dit is niet alleen een bedreiging voor de internationale veiligheid. Het is ook een ernstige bedreiging voor het weinige dat we nog aan vrijheid hebben in het Westen zelf. Vergis u niet: de openlijke omarming van maffia-achtige gangsterpraktijken in het buitenland door de westerse heersende klassen betekent ook dat zij er geen moeite mee zullen hebben om alle ethische, wettelijke, constitutionele en democratische beperkingen die hun wanhopige, hallucinante poging om de afbrokkelende orde in stand te houden nog in de weg staan, terzijde te schuiven. Zelfs de achterban van Trump vertoont tekenen van verdeeldheid. Velen voelden zich juist tot hem aangetrokken vanwege zijn anti-oorlogsretoriek, met name ten aanzien van Iran. Nu zien ze die belofte in realtime verraden worden.

Deze aanval zal wellicht de geschiedenis ingaan als een keerpunt – het moment waarop de laatste illusies van een “op regels gebaseerde orde” verdwenen, waarop de laatste remmingen werden weggenomen en waarop de wereld in een bijzonder gevaarlijke, chaotische en ongeregelde fase van wereldwijde conflicten terechtkwam. De gevolgen zullen niet beperkt blijven tot het Midden-Oosten. Ze zullen zich – politiek, economisch en militair – verspreiden naar alle uithoeken van de wereld. En tenzij er een radicale ommezwaai komt in het westerse politieke denken, kan het snel te laat zijn om nog terug te keren uit de afgrond.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Rusland’s Alexander Dugin: “De apocalyps is nu”

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: