Ga bij het Amerikaanse leger – Dood en sterf voor Israël

Het besluit van president Trump om samen met Israël een oorlog te beginnen om het regime in Iran omver te werpen, heeft tot nu toe het leven gekost aan minstens 13 Amerikaanse militairen. Meer dan 200 zijn gewond geraakt, tientallen zo ernstig dat ze moesten worden geëvacueerd naar militaire ziekenhuizen in Europa en de Verenigde Staten. Onder hen bevinden zich mensen die traumatisch hersenletsel, brandwonden en granaatschervenwonden hebben opgelopen. Eén van hen dreigde een arm of been te moeten amputeren.

Hoewel deze militairen en hun families slachtoffers zijn van de gerechtvaardigde vergelding van Iran voor een verrassingsaanval die werd gepleegd terwijl er onderhandelingen gaande waren, zijn ze ook slachtoffers van verraad door hun president en de gezamenlijke stafchefs, die hen in een ongrondwettelijke agressieoorlog hebben gestort, verpakt in leugens en geïnitieerd om de agenda van een buitenlandse regering te bevorderen, terwijl ze de veiligheid van hun eigen land ondermijnen, schrijft Brian McGlinchey.

Natuurlijk vormen de Amerikaanse slachtoffers slechts een klein deel van het totale bloedbad. Bij het voeren van deze onrechtvaardige oorlog hebben Amerikanen gezamenlijk veel meer dood en verminking veroorzaakt dan ze zelf hebben ondergaan, door samen te werken met hun Israëlische bondgenoten om meer dan 3.000 Iraniërs te doden, waaronder zo’n 150 schoolmeisjes — tussen de 7 en 12 jaar — wier school aan het begin van de oorlog werd verwoest door Tomahawk-kruisraketten.

Hoewel het al duidelijk had moeten zijn, zou Operatie Epic Fury moeten aantonen dat – afgezien van de goede bedoelingen van militairen – gevechten onder de Amerikaanse vlag zelden iets te maken hebben met de Amerikaanse veiligheid. Bovendien – en ik zeg dit als voormalig reservist en officier in het reguliere leger – moet iedereen die overweegt een militaire carrière te beginnen of voort te zetten, beseffen dat hun regering hen kan sturen om gedood, verminkt of psychologisch beschadigd te worden, en om onschuldige buitenlanders af te slachten, zolang het de machthebbers maar helpt in de gunst te blijven bij de extremisten die Israël regeren, en hun machtige medestanders binnen de Verenigde Staten.

Een nieuwe oorlog voor regimeverandering gebaseerd op valse premissen

Volgens het internationaal recht wordt een agressieoorlog op zichzelf beschouwd als een ultieme oorlogsmisdaad, en Operatie Epic Fury is precies dat. Net als zoveel Amerikaanse oorlogen daarvoor, werd deze oorlog gestart op basis van valse premissen. In tegenstelling tot het Amerikaanse-Israëlische narratief.

Iran was niet bezig met de ontwikkeling van een kernwapen. In 2007 beoordeelde de Amerikaanse inlichtingendienst dat Iran in 2003 alle inspanningen om een kernwapen te ontwikkelen had stopgezet. Sindsdien heeft de inlichtingendienst die conclusie periodiek herbevestigd, voor het laatst in maart 2025. In tegenstelling tot Trumps bewering dat de Verenigde Staten slechts twee weken hadden om te voorkomen dat Iran een kernwapen zou krijgen, verklaarde directeur van de Nationale Inlichtingendienst Tulsi Gabbard deze week dat Iran “geen pogingen” had ondernomen om zijn verrijkingscapaciteit weer op te bouwen nadat deze was verwoest door de Amerikaanse bombardementen van afgelopen zomer.

Merk op dat de Opperste Leider Ayatollah Ali Khamenei in 2005 een fatwa – een formele interpretatie van de islamitische wet — uitvaardigde waarin hij verklaarde dat “de productie, opslag en het gebruik van kernwapens verboden zijn volgens de islam en dat de Islamitische Republiek Iran deze wapens nooit zal verwerven.” In de openingsfase van hun laatste oorlog tegen Iran werkten de Verenigde Staten en Israël samen om hem te vermoorden.

Iran week niet af van het nucleaire akkoord van 2015 totdat Trump dat deed. Toen Trump de Verenigde Staten terugtrok uit het Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA), voldeed Iran volledig aan de afspraken. Het JCPOA eiste onder andere dat Iran zijn middelverrijkt uranium zou vernietigen, zijn voorraad laagverrijkt uranium met 98% zou verminderen, toekomstige verrijking zou beperken tot 3,67%, zou instemmen met nog meer extern toezicht dan het al onderging, en zijn zwaarwaterreactor onbruikbaar zou maken door deze met beton te vullen. Nadat Trump de Verenigde Staten in 2018 uit het JCPOA had teruggetrokken en de sancties had heringevoerd, wachtte Iran een jaar, maar begon daarna af te wijken van zijn eigen toezeggingen, waarbij het verhoogde verrijking gebruikte als pressiemiddel om aan te dringen op een nieuwe overeenkomst en verlichting van de verstikkende sancties. Iran zegt dat het JCPOA het toestond zijn toezeggingen op te schorten na Trumps terugtrekking, daarbij verwijzend naar bepalingen inzake “wezenlijke schendingen” en “aanzienlijke niet-nakoming”.

Iran is lid van het nucleaire non-proliferatieverdrag en werkt al lang mee aan de internationale inspecties en monitoring die het NPV vereist. Aan de andere kant heeft Israël geweigerd toe te treden tot het NPV en beschikt het over zo’n 200 kernkoppen, een situatie die elke dollar aan Amerikaanse hulp aan Israël illegaal maakt volgens de Amerikaanse wet.

Iran was niet de problematische onderhandelingspartner. Wanneer historici schrijven over de aanloop naar deze laatste rampzalige Amerikaanse poging tot regimeverandering, zullen ze ongetwijfeld benadrukken dat Trump Steve Witkoff en Jared Kushner had aangewezen om de Verenigde Staten bij de onderhandelingen te vertegenwoordigen. Hoewel men terecht spot met hun gebrek aan geloofwaardigheid, is het veel belangrijker om hun nauwe banden met de Israëlische regering en premier Benjamin Netanyahu te onderkennen – die al decennia lang probeert de Verenigde Staten in een oorlog met Iran te manoeuvreren.

Zoals Branko Marcetic schrijft in een uitstekend verslag van de onderhandelingen op Responsible Statecraft,

Naast hun flagrante belangenconflicten weigerden Witkoff en Kushner nucleaire experts mee te nemen naar hun bijeenkomsten met de Iraniërs, wat de Iraniërs naar verluidt perplex maakte over hoe er vooruitgang kon worden geboekt bij het onderhandelen over zo’n zeer technisch onderwerp.

Iran deed een nieuw voorstel minder dan 48 uur voordat het werd aangevallen.

Tijdens de laatste bijeenkomst voordat de bommen vielen, bood Iran concessies aan, waaronder het verdunnen van zijn tot 60% verrijkte uranium, een meerjarig moratorium op nieuwe verrijking, een maximum van 20% voor verdere verrijking en uitgebreid toezicht door het IAEA. Bronnen melden dat de Britse nationale veiligheidsadviseur Jonathan Powell, die bij die bijeenkomst aanwezig was, verrast was door de kracht van het Iraanse voorstel en dit zag als een reden om optimistisch te zijn over het bereiken van een akkoord.

Toen hij hoorde dat Witkoff het standpunt van Iran grofweg verkeerd voorstelde – zo niet ronduit erover loog – maakte de minister van Buitenlandse Zaken van Oman, die als bemiddelaar bij de besprekingen had gefungeerd, een spoedreis naar Washington om de regering en iedereen die het wilde horen te vertellen dat Iran aanzienlijke concessies had gedaan, waarvan sommige verder gingen dan de bepalingen van het JCPOA. Zijn missie mislukte. In de nasleep daarvan zei een diplomaat uit de Golfregio onomwonden tegen de Guardian: “Wij beschouwden Witkoff en Kushner als Israëlische agenten die een president meesleepten in een oorlog waar hij uit wil stappen.”

Het ballistische raketprogramma van Iran was niet bedoeld voor aanvallen. In een voorbeeld van het verplaatsen van doelpalen dat lachwekkend zou zijn als de context niet zo tragisch was, heropende de regering-Trump de nucleaire onderhandelingen met een nieuwe eis: dat Iran zijn conventionele ballistische raketten zou inleveren.

Het Witte Huis beweerde dat Iran een “conventioneel schild” aan het opbouwen was dat toekomstige “nucleaire chantage” mogelijk zou maken, maar iedereen die oplet, kon zien dat de eis voortkwam uit de 12-daagse oorlog van afgelopen zomer, toen Iran effectief gebruik maakte van geavanceerde ballistische raketten om terug te slaan tegen Israëlische agressie.

Dat gebruik is in overeenstemming met de karakterisering door de Amerikaanse inlichtingendiensten van de militaire houding van Iran als voornamelijk defensief. Zoals de Amerikaanse Defense Intelligence Agency in een rapport uit 2019 schreef: “De conventionele militaire strategie van Iran is voornamelijk gebaseerd op afschrikking en het vermogen om terug te slaan tegen een aanvaller… Als afschrikking faalt, zou Iran ernaar streven kracht en vastberadenheid te tonen, [en] zijn tegenstander hoge kosten op te leggen… het is onwaarschijnlijk dat deze strategie op korte termijn aanzienlijk zal veranderen.”

De eis tot conventionele ontwapening van Iran en de eis dat dit wetenschappelijk geavanceerde land elke vorm van nucleaire verrijking zou beëindigen, hadden iets gemeen: beide werden gesteld in de wetenschap dat ze zouden worden afgewezen. Zo karakteriseerde Joe Kent — de voormalige directeur van het National Counterterrorism Center die deze week ontslag nam uit protest tegen de oorlog — de eis tot verrijking in zijn diepgaande interview met Scott Horton na zijn ontslag:

Iran voert al 47 jaar geen oorlog tegen de Verenigde Staten. Integendeel, de vijandelijkheden zijn overwegend vanuit Washington ontstaan, en elk grondig onderzoek naar de geschiedenis zou minstens 73 jaar terug moeten gaan, naar 1953. Toen organiseerden de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk de afzetting van de democratisch gekozen premier van Iran en de installatie van de sjah. De balans moet ook de Amerikaanse steun aan de achtjarige oorlog van Irak tegen Iran in de jaren 80 omvatten, waaronder het verstrekken van inlichtingen over artilleriedoelen aan Irak, in de wetenschap dat die doelen met chemische wapens zouden worden geraakt. Dan zijn er nog decennia van economische blokkades, die, in navolging van de moraal van Al Qaida, opzettelijk leed toebrengen aan burgers met als doel politieke verandering af te dwingen. Afgelopen zomer vond de ongeproviceerde Amerikaanse bombardementen op het denkbeeldige kernwapenprogramma van Iran plaats. Het staakt-het-vuren dat een einde maakte aan de zogenaamde 12-daagse oorlog bleek slechts een strategische pauze te zijn voordat op 28 februari een totale oorlog werd ontketend door Israël en de Verenigde Staten.

Een centrale lijn in het verhaal van de “47-jarige oorlog” beschuldigt men Iran ten onrechte van het doden van “duizenden” Amerikanen in Irak, door zogenaamd sjiitische milities te sturen om Amerikanen aan te vallen en hen uit te rusten met geïmproviseerde explosieven (IED’s). In een beknopte uiteenzetting op zijn Substack ontkrachtte voormalig marineofficier Matthew Hoh, die in Irak leiding gaf aan de strijd tegen IED’s, dat diepgewortelde verhaal.

Zijn belangrijkste punten:Iran is niet de ‘grootste sponsor van terrorisme ter wereld’. Als die titel op basis van verdiensten zou worden toegekend, zouden Saoedi-Arabië, de Verenigde Staten en Israël tot de belangrijkste kanshebbers behoren. De Amerikaanse regering past het label ‘staatssponsor’ selectief toe om landen in diskrediet te brengen en – nog belangrijker – als basis voor het opleggen van economische sancties. Zoals we hebben gezien in het geval van Cuba en andere landen, hebben Amerikaanse ministers van Buitenlandse Zaken de volledige vrijheid om het label ‘staat die terrorisme ondersteunt’ op te plakken en weer te verwijderen, zonder dat er een eerlijk proces of bewijslast vereist is.

• De overgrote meerderheid van de Amerikaanse militairen die in Irak zijn omgekomen, stierf door toedoen van soennitische verzetsgroepen. Iran verleende enige steun aan sjiitische milities, maar Hoh wijst op de hypocrisie van Amerikaanse functionarissen die beweren dat alleen Iran bloed aan zijn handen heeft, terwijl ze geen enkele schuld toeschrijven aan de met de VS gelieerde monarchieën in de Golf die soennitische milities in Irak steunden.
• Amerikanen waren een bezettingsmacht in een land dat door Amerikaanse troepen was verwoest en dat werd geteisterd door een burgeroorlog, wat betekent dat zowel sjiitische als soennitische milities hun eigen redenen hadden om geweld tegen hen te gebruiken. Hoh merkt op dat het inmiddels decennia oude narratief dat Irakezen Amerikaanse soldaten en mariniers doodden op bevel van Iran “niet alleen hielp om een langverwachte oorlog met Iran te rechtvaardigen, maar ook de fictie versterkte dat de Amerikaanse bezetting welwillend en bevrijdend was.”
• De beschuldiging dat Iran Amerikanen doodde met IED’s draait om de bewering dat Iran sjiitische milities voorzag van een speciaal type IED, een zogenaamde explosively formed penetrator (EFP). “Iedereen met een beetje kennis van explosieven en een redelijk uitgeruste werkplaats kan een EFP maken,” zegt Hoh. Gezien de overvloed aan explosieven en andere materialen in het door oorlog verscheurde Irak, zegt Hoh: “Sjiitische strijdkrachten waren in staat om EFPs in Irak in massa te produceren. Het was niet nodig om EFPs vanuit Iran binnen te smokkelen.”

“De Amerikaanse lijst van terroristische organisaties is op dit moment echt lachwekkend, omdat we groepen lukraak van de lijst halen op basis van of we ze politiek gezien mogen of niet — niet of ze daadwerkelijk betrokken zijn geweest bij of zich blijven bezighouden met terrorisme,” zei Trita Parsi, medeoprichter van het Quincy Institute for Responsible Statecraft, tijdens een recent optreden in Judging Freedom. “De Soedanezen kwamen van de terroristenlijst van het ministerie van Buitenlandse Zaken af door simpelweg in te stemmen met normalisering van de betrekkingen met Israël – verder niets.”

Het is waar dat Iran verschillende groeperingen in het Midden-Oosten heeft gesteund die de Amerikaanse en Israëlische hegemonie in de regio trachten te dwarsbomen. Soms hebben sommige van die groeperingen – zoals Hamas – geweld tegen burgers gebruikt om politieke doelen te bereiken, wat de eerlijke definitie van terrorisme is.

De veroordeling door de VS en Israël van de Iraanse steun aan dergelijke groeperingen is echter uiterst hypocriet, gezien het feit dat de Verenigde Staten en Israël zelf krachten hebben gesteund die terroristische aanslagen hebben gepleegd. Als de steun aan Hamas inderdaad een smet is op het blazoen van Iran, dan is het dat ook voor Israël en Netanyahu, die de opkomst van Hamas lange tijd hebben bevorderd zelfs nadat de organisatie zich tot terreur had gewend. Dan is er nog de campagne voor regimeverandering in Syrië, waarbij de Verenigde Staten en hun bondgenoten in de Golf terroristen die hoofden afhakken in de macht hielpen, en waarbij Israël leden van Al Qaida opknapte en terugstuurde naar het strijdveld. Bedenk wel dat de door Iran gesteunde Hezbollah en sjiitische milities een cruciale rol speelden bij het terugdringen van ISIS, de monsterlijke terreurorganisatie die voortkwam uit de campagne voor regimeverandering in Syrië die voor Israël werd gevoerd.

Het Midden-Oosten vernietigen voor Groot-Israël

De oorlog tegen Iran gaat niet over kernwapens, ballistische raketten of door de staat gesponsord terrorisme. Het is de voortzetting van een langlopend Israëlisch programma om totale dominantie over het Midden-Oosten te bereiken door de omringende staten en gebieden herhaaldelijk te vernietigen. Zo heeft John Mearsheimer van de Universiteit van Chicago het beschreven:

Voor velen in Israël gaat deze strategie niet alleen over het veiligstellen van de huidige versie van Israël. Het is veeleer een middel om een expansionistische droom van “Groot-Israël” te verwezenlijken. Hoewel de interpretaties uiteenlopen, reikt deze visie doorgaans veel verder dan het annexeren van de Westelijke Jordaanoever en Gaza; ze omvat ook Egyptisch grondgebied ten oosten van de Nijl, samen met geheel of delen van wat nu Libanon, Jordanië, Saoedi-Arabië en Irak is.

De Amerikaanse regering heeft deze meedogenloze strategie op verschillende manieren gesteund en aangemoedigd, van het bewapenen van Israël tot het uitvoeren van geheime operaties om onrust te zaaien en militante groeperingen uit te rusten, tot het directe gebruik van Amerikaanse militaire macht. De menselijke tol is onmetelijk. Alleen al in de oorlogen voor regimeverandering tegen Irak en Syrië zijn meer dan een half miljoen mensen gedood, en naar schatting zijn er nog vele malen meer gestorven aan secundaire oorzaken zoals ziekte.

Helaas lijkt het erop dat het nu de beurt is aan Iran om verwoest te worden in het streven naar Israëlische suprematie. Iran is Netanyahu’s witte walvis geweest: na de start van Operatie Epic Fury spuugde Netanyahu dat Trumps medewerking betekende dat Israël eindelijk deed wat Netanyahu “al 40 jaar had verlangd te doen.”

Om de koelbloedige en kwaadaardig oneerlijke aard van de campagne om het regime te vernietigen te onderstrepen, moet men bedenken dat Israël en de Verenigde Staten hun verrassingsaanval op Iran hebben gepresenteerd als een deugdzame onderneming die bedoeld is om het Iraanse volk te bevrijden van theocratisch bewind. Op de dag dat Israël en de Verenigde Staten deze nieuwe oorlog tegen Iran begonnen, riep Netanyahu de Iraniërs op om in opstand te komen: “Blijf niet werkeloos toekijken, zeer binnenkort zal het moment komen waarop jullie de straat op moeten gaan om de klus te klaren en het totalitaire regime omver te werpen.”

Maar terwijl Netanyahu opriep tot een Iraanse opstand, vertelden hoge Israëlische functionarissen achter gesloten deuren aan Amerikaanse diplomaten dat “het volk zal worden afgeslacht” als ze gehoor geven aan die aansporingen. Natuurlijk zou een dergelijke slachting de Israëlische agenda ten goede komen, aangezien deze zou kunnen worden gebruikt om propaganda te voeren voor krachtigere acties om het regime omver te werpen, tot en met wat waarschijnlijk Netanyahu’s grootste wens is: een Amerikaanse grondinvasie.

Onschuldigen doden, een wereldwijde catastrofe ontketenen

Het is moeilijk voor te stellen, maar er zou iets nog ergers kunnen zijn dan zich inzetten voor de verdediging van Amerika, om vervolgens te worden gedood of verminkt in een campagne ter bevordering van de agenda van een buitenlandse regering die veel minder een bondgenoot is dan een parasiet – en dat is het doden, verwonden en tot ellende brengen van onschuldige mensen voor diezelfde regering.

Volgens HRANA, een mensenrechtenorganisatie die zich richt op Iran, zijn er tot en met 19 maart meer dan 3.000 Iraniërs gedood door Amerikaanse en Israëlische aanvallen. Van dat totaal waren er 1.394 burgers, waaronder die enkele tientallen schoolmeisjes die op de eerste dag werden gedood; 639 doden moeten nog worden geclassificeerd als militair of burger.

Er zijn meer dan 1.100 Iraanse militaire slachtoffers gevallen. Onder die omgekomen Iraanse militairen bevinden zich 87 matrozen wier lichtbewapende schip voor de kust van Sri Lanka door een Amerikaanse torpedo tot zinken werd gebracht. Het schip bevond zich niet alleen ver van het oorlogsgebied, maar was naar verluidt ook lichtbewapend omdat het terugkeerde van een grotendeels ceremoniële, multinationale oefening die door India werd georganiseerd met het oog op het opbouwen van internationale maritieme samenwerking.

Aangezien zij stierven als slachtoffers van een onrechtvaardige agressieoorlog, waren deze en andere omgekomen leden van het Iraanse leger eveneens onschuldige slachtoffers van de Amerikaanse oorlog voor Israël. Merk ook op dat, in tegenstelling tot elke Amerikaan die dood en verderf zaait vanuit de lucht, op het land of op zee, de meeste Iraniërs in uniform dienstplichtigen zijn, geen vrijwilligers.

Dat gezegd hebbende, is er reden om empathie te voelen voor vrijwillige Amerikaanse militairen die nu het bevel hebben gekregen om deze oorlog te voeren. Voorafgaand aan hun dienstplicht of aanstelling zijn de meesten slecht toegerust om de patriottische rood-wit-blauwe façade weg te pellen en de ware aard van de Amerikaanse militaire dienst te doorzien. In zekere zin zijn ze slachtoffers van een grootschalige fraude. Miljoenen van hun medeburgers zijn zich daar niet van bewust, maar werken mee aan die fraude, in die zin dat ze helpen de valse veronderstelling in stand te houden dat militaire dienst inherent deugdzaam is en altijd het Amerikaanse volk dient.

Nu mariniers koers zetten naar de Perzische Golf, de 82nd Airborne Division zich opmaakt en Netanyahu cryptisch verwijst naar de noodzaak van een “grondcomponent”, zou het aantal dode, gewonde, verminkte en door PTSS getroffen Amerikanen wel eens sterk kunnen stijgen. Gezien het onrechtvaardige karakter van deze oorlog zullen velen ongetwijfeld hun hele leven te maken krijgen met een minder bekend soort verwonding: morele schade, dat wil zeggen psychologisch en emotioneel leed dat voortkomt uit het getuige zijn van, deelnemen aan of het niet kunnen voorkomen van handelingen die indruisen tegen iemands morele overtuigingen.

Belangrijk is dat het leed dat voortkomt uit deze agressieoorlog niet beperkt blijft tot de Verenigde Staten, Israël, Iran en de Golfstaten waar Amerikaanse bases zijn gevestigd. Mensen over de hele wereld hebben al te maken met toenemende schaarste en stijgende kosten van olie en gas. Aziatische landen zijn bijzonder kwetsbaar en nemen nu al maatregelen zoals brandstofrantsoenering, het inkorten van de werkweek, het aanmoedigen van thuiswerken en het sluiten van hotels die te lijden hebben onder de terugval in het luchtverkeer — en dit alles terwijl de Straat van Hormuz nog geen drie weken gesloten is voor het grootste deel van het verkeer.

Er zit nog veel meer in deze doos van Pandora vol ellende. Zo komt de wereldwijde voorraad medicijnen steeds meer in gevaar. “Bijna de helft van de generieke geneesmiddelen in de VS is afkomstig uit India, dat voor de aanvoer van belangrijke grondstoffen voor de productie van medicijnen afhankelijk is van de Straat van Hormuz”, legt CNBC uit. De Golfstaten leveren ook ongeveer de helft van de wereldwijde voorraad ureum – een bestanddeel van kunstmest – en de prijs die Amerikaanse maïsboeren voor kunstmest betalen, is met meer dan 70% gestegen. Dat voorspelt hogere voedselkosten over de hele wereld, waarbij ondervoeding en hongersnood in sommige delen van de wereld een reëel risico vormen.

Het is duidelijk dat als de oorlog voortduurt en de Straat van Hormuz gesloten blijft, dit ongetwijfeld zal leiden tot een wereldwijde gezondheidscatastrofe, een verwoestende economische depressie, stijgende criminaliteit en sociale onrust. De reputatie van Amerika zal diepgaand en onherstelbaar worden beschadigd in een wereld die verenigd is in verontwaardiging over het wetteloze besluit van een Amerikaanse president om deze waanzinnige oorlog naar eigen keuze te beginnen ten dienste van Israël. Amerikaanse burgers zullen waarschijnlijk te lijden hebben onder terroristische aanslagen die zijn geïnspireerd door deze nieuwste wreedheid die een moslimland is aangedaan.

En het zal allemaal zijn begonnen met wapens die zijn afgevuurd door Amerikaanse militairen…

…militairen die zwoeren de Grondwet te verdedigen, maar ongrondwettelijke orders kregen om oorlog te voeren zonder toestemming van het Congres

…militairen die in het leger gingen om Amerika te verdedigen, maar aanvalshonden werden voor een vreemd land dat Amerika’s rijkdom uitput, Amerika’s wapenarsenaal uitput, Amerika’s veiligheid en reputatie ondermijnt, alarmerende invloed uitoefent op Amerika’s instellingen, en terrorisme tegen Amerikanen thuis inspireert

…militairen die nu een grimmige realiteit zouden moeten onder ogen zien — dat ze radertjes zijn in een machine die herhaaldelijk dood, verminking, ziekte en ellende toebrengt aan talloze onschuldigen in dienst van de schurkenstaat Israël, die uit is op expansie.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

19-22 maart: God is een komiek (VIDEO’S)

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: