Eurovisiesongfestival: NAVO psychologische oorlogsvoering

Het Eurovisiesongfestival 2025 eindigde op 17 mei in controverse. De deelnemer van de zionistische entiteit, Yuval Raphael, eindigde als tweede. Haar nummer, “New Day Will Rise,” kreeg 297 punten via de publieke stemming – het hoogste aantal dat ooit in de finale van de wedstrijd is behaald, waarbij 13 landen Raphael het maximale aantal van 12 punten gaven. Hierdoor kwam ‘Israël’ bijna als winnaar uit de bus, ondanks dat het in de nationale jurystemmen als laatste eindigde. Onmiddellijk eisten staatsomroepen in heel Europa een onderzoek naar flagrante, grootschalige manipulatie ten gunste van “Israël”.

De deelname van de zionistische entiteit aan het songfestival was in de aanloop naar het evenement al zeer omstreden. Op 5 mei ondertekenden 72 voormalige Eurovisiedeelnemers – waaronder eerdere winnaars – een brief aan de Europese Omroepunie (EBU) waarin zij eisten dat “Israël” en zijn nationale omroeporganisatie van het songfestival zouden worden uitgesloten vanwege de “genocide tegen de Palestijnen in Gaza en het decennialange regime van apartheid en militaire bezetting van het hele Palestijnse volk”. Hun oproep werd herhaald door de Spaanse premier Pedro Sanchez, schrijft Kit Klarenberg.

Vervolgens onthulde een EBU-onderzoek op 19 mei dat het Israëlische Overheidsbureau voor Reclame een uitgebreide, platformoverschrijdende online campagne had gevoerd om steun voor Raphaels deelname aan te moedigen. Er werden gedetailleerde instructies verspreid over hoe men via sms en telefoon op haar kon stemmen in landen zo ver weg als Australië, samen met een herinnering dat iedereen maximaal 20 keer kon stemmen. Er werd een speciaal YouTube-kanaal – @Vote4NewDayWillRise – gelanceerd om de actie te ondersteunen, dat meer dan 8,3 miljoen keer werd bekeken. De video’s werden op grote schaal verspreid via social media.

Afzonderlijke onderzoeken suggereren dat zionisten mogelijk nog verder hebben samengespannen om de resultaten van de wedstrijd te manipuleren via “VPN’s, geautomatiseerde scripts (bot farms) en de aankoop van grote hoeveelheden simkaarten.” Het is niet de eerste keer dat Tel Aviv zich schuldig maakt aan schaamteloze fraude om de resultaten van het Eurovisiesongfestival in zijn voordeel te beïnvloeden. Toen “Israël” in 2018 de wedstrijd won, deden er speculaties de ronde dat hun overwinning het resultaat was van inmenging door de inmiddels ter ziele gegane online zionistische astroturf-actie Act.IL. Naast ondubbelzinnige onregelmatigheden bij de stemming betekende de overwinning dat de wedstrijd van 2019 in “Israël” zou worden gehouden.

Tijdens een hoorzitting in de Knesset in juni 2018 werd het strategische belang van deze meevaller uiteengezet. Meerdere wetgevers en ministers van de zionistische entiteit spraken over hoe “het houden van het Eurovisiesongfestival in ‘Israël’ een geschenk is” dat kan worden uitgebuit om het internationale imago van “Israël” te versterken en te verbeteren, en om de successen van de snelgroeiende Boycott, Divestment and Sanctions-beweging tegen te gaan. BDS had onlangs Argentinië gedwongen een ‘vriendschappelijke’ WK-wedstrijd met de entiteit af te gelasten, nadat Tel Aviv had geprobeerd de wedstrijd te organiseren in het illegaal bezette al-Quds.

‘Opiniemakers’

Soortgelijke door de zionistische entiteit georkestreerde social media- en televoting-trucs brachten “Israël” naar de vijfde plaats in de wedstrijd van 2024, die eveneens werd voorafgegaan door wijdverbreide oproepen om Tel Aviv van deelname uit te sluiten en andere deelnemende landen op te roepen het evenement te boycotten. Hoewel het ver achterbleef bij de overwinning, was het nut van de prestatie van “Israël” voor de public relations overduidelijk. Entiteitsfunctionarissen, westerse nieuwsmedia en experts sprongen gretig op de resultaten als bewijs dat ondanks de aanhoudende 21e-eeuwse holocaust in Gaza, een “zwijgende meerderheid” van de Europeanen “Israël” nog steeds steunde.

Destijds zei David Saranga, een ervaren Israëlische regeringsfunctionaris op het gebied van “publieke diplomatie”, tegen Ynet: “We wisten dat de situatie minder ernstig was dan uit de demonstraties in de Europese straten bleek, maar we hadden niet verwacht dat de steun zo overweldigend zou zijn.” Hij voegde eraan toe dat “het feit dat zelfs landen waar de publieke opinie kritisch staat tegenover ‘Israël’, zoals Zweden en Ierland, ‘Israël’ een hoge score gaven,” en erop wees dat er in het hele Westen “ondergrondse stromingen” van pro-zionistische sentimenten bestaan.

Saranga gaf echter ook toe dat het ministerie van Buitenlandse Zaken van de entiteit “onder een vriendelijk publiek heeft gewerkt om het aantal stemmen te verhogen.” Ynet gaf vervolgens een gedetailleerde beschrijving van deze inspanningen, waaronder de deelnemer van Tel Aviv dat jaar, Eden Golan, die persoonlijke videoboodschappen opnam voor een buitenlands publiek in hun eigen taal, waarin zij verwees naar een vermeende “golf van haat” die door “moslims” tegen ‘Israël’ zou worden aangewakkerd. Er werd een uitgebreide analyse uitgevoerd om ervoor te zorgen dat haar boodschap “het Eurovisie-liefhebbende publiek, zoals de LGBT-gemeenschap in Europa, leden van fanclubs, journalisten die verslag deden van de wedstrijd en opinieleiders op dit gebied” bereikte.

Nadat Yuval Raphael dit jaar tweede werd, barstte een bekend refrein los, waarbij tal van prominente figuren beweerden dat haar overwicht in de televoting een teken was van verborgen zionistische sentimenten over de hele wereld en dat de steeds groeiende solidariteitsacties met Palestina niet representatief waren voor de bredere publieke opinie. Dit ondanks het feit dat haar optredens met zo’n intens boegeroep werden ontvangen dat sommige Europese omroepen hun toevlucht namen tot het afspelen van vooraf opgenomen gejuich en applaus om het massale gejoel te overstemmen. Ondertussen wijzen peilingen er duidelijk op dat de overgrote meerderheid van de Europeanen een “ongunstige” mening heeft over Tel Aviv.

Dat de zionistische entiteit al zoveel jaren consequent enorme hoeveelheden tijd, energie en geld investeert in pogingen om Eurovisie te manipuleren, getuigt van haar formidabele internationale propagandakracht. Wereldwijd kijken jaarlijks tot 200 miljoen mensen naar het evenement, en Tel Aviv is niet de enige die het evenement om politieke redenen als wapen wil gebruiken. In feite is Eurovisie in het geheim door de NAVO in het leven geroepen als psychologisch oorlogsmiddel om de publieke opinie voor dit expliciete doel te manipuleren en te controleren.

‘Psychologische actie’

In januari 2015 werd voor het eerst een buitengewoon, tot dan toe geheim document gepubliceerd dat in maart 1955 was opgesteld door het Comité voor Informatie en Culturele Betrekkingen van de NAVO. Daarin werden de praktische en ideologische grondslagen uiteengezet van Eurovisie, dat het jaar daarop voor het eerst werd gehouden, met slechts zeven deelnemers. In een paragraaf over de “doelstellingen” van het festival staat dat de NAVO ernaar streefde “optimaal gebruik te maken” van de televisie, die “de mensheid eindelijk de mogelijkheid biedt om door middel van het visuele beeld tijd en afstand te overwinnen” en tegelijkertijd een wereldwijd publiek te bereiken:

“Televisie heeft het zicht in staat gesteld om tijd en ruimte te overwinnen, en dit is het aspect dat ons het meest heeft getroffen en ons heeft doen geloven dat het onze plicht was om de nauwe grenzen te doorbreken die onze programma’s beperkten tot toeschouwers die zich rond onze respectieve hoofdsteden hadden verzameld, en om de wereld te verkennen. Het heeft geen zin om een prachtig instrument in handen te hebben als we alleen maar de buitenwijken van Parijs, Londen of Milaan in Frankrijk, Engeland of Italië laten zien.”

Het document vervolgde met de stelling dat “de sensatie” van televisie “ligt in het zo ver mogelijk reiken … [met behulp van] het vermogen van dit wonderbaarlijke instrument om een gebeurtenis die elders plaatsvindt onmiddellijk over te brengen.” De NAVO stelde dat “televisie de grenzen van onze Europese landen overschrijdt” en dat het militaire bondgenootschap daarmee “een uniek instrument voor sociale en psychologische actie in handen had.” Kortom, er kon een ‘zenuwstelsel’ van Europa worden opgebouwd, “veel krachtiger dan de telefoon” of de radio, om “het grote publiek te animeren.”

Het document wordt afgesloten met de oprechte hoop van de auteur, Jean d’Arcy, toenmalig directeur van de Franse staatsomroep Radiodiffusion Française, dat “het maatschappelijke belang van Eurovisie steeds duidelijker zal worden naarmate het zich ontwikkelt langs de lijnen die… het voorbestemd is te volgen.” Het document was een samenvatting van zijn opmerkingen tijdens een speciale NAVO-conferentie “van hoge voorlichtingsfunctionarissen” twee maanden eerder in Parijs. Zijn toespraak werd in een later nieuwsbrief van het bondgenootschap omschreven als “zeer interessant.”

Op die conferentie herhaalde Hastings Ismay, de eerste secretaris-generaal van de NAVO – die bekend stond om zijn uitspraak dat het doel van het bondgenootschap was “de Russen buiten, de Amerikanen binnen en de Duitsers eronder te houden” in heel Europa – “zijn vaste overtuiging dat een dieper en breder begrip van de doelstellingen en prestaties van de NAVO van groot belang is.” Eurovisie bood een ideale gelegenheid om deze doelstellingen op slinkse wijze te verwezenlijken in een niet-militaire context, door de Europese eenheid en culturele superioriteit ten opzichte van de Sovjet-Unie te propageren terwijl de Koude Oorlog nog in zijn kinderschoenen stond.

De ineenstorting van het communisme in Midden- en Oost-Europa en de daaropvolgende ontbinding van de Sovjet-Unie vergrootten het deelnemersveld van Eurovisie aanzienlijk. Pas in 1994 nam Rusland voor het eerst deel aan het songfestival. Op 25 februari 2022, een dag nadat de proxyoorlog in Oekraïne uitbrak, werd Moskou verboden deel te nemen, een verbod dat sindsdien van kracht is gebleven. In de wedstrijd van dat jaar won Kiev met het nummer “Stefania” van The Kalush Orchestra, dat in sommige kringen werd geïnterpreteerd als een ode aan de Oekraïense ultranationalistische massamoordenaar Stepan Bandera.

NAVO-vice-secretaris-generaal Mircea Geoana prees de overwinning van Oekraïne en het “prachtige lied,” en bracht de triomf van Kiev in verband met “zijn moed in de strijd tegen Rusland” en “de enorme steun van het publiek in heel Europa en Australië” voor de proxyoorlog. Een Reuters-bericht over de opmerkingen van Geoana begon met de verklaring dat “Eurovisie en de NAVO doorgaans niet met elkaar in verband worden gebracht” – de schrijvers van het internationale persbureau waren zich er blijkbaar niet van bewust dat het militaire bondgenootschap vanaf het begin absoluut fundamenteel was voor het functioneren van het internationale toernooi, en dat nog steeds is.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Israëlische functionarissen leggen uit hoe ze een evenwicht zoeken tussen openlijke genocide en het behoud van westerse steun

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: