Op 5 februari nam de strijd om de vrijheid van meningsuiting online een beslissende internationale wending. In een waarschuwing die rechtstreeks gericht was aan Europese regelgevers, beschuldigden Amerikaanse wetgevers de EU ervan censuur naar Amerikaanse burgers te exporteren door druk uit te oefenen op in de VS gevestigde technologiebedrijven.
Wat begon als een meningsverschil over regelgeving is uitgegroeid tot een bredere confrontatie over soevereiniteit en constitutionele waarden. De vraag is of buitenlandse regeringen, die opereren via regelgevingskaders zoals de Digital Services Act van de EU, kunnen bepalen wat Amerikanen online mogen zeggen, lezen of publiceren, zelfs als die uitingen volgens de Amerikaanse wetgeving legaal zijn, schrijft G. calder.
Jim Jordan waarschuwt Europa
Centraal in het geschil staat Jim Jordan, voorzitter van de House Judiciary Committee. In een toespraak op 5 februari maakte Jordan duidelijk dat zijn bezorgdheid veel verder reikt dan de interne regelgevingskeuzes van Europa.
“Dit gaat niet alleen over Europa”, zei hij. “Het gaat erom hoe een wereldwijd moderatiebeleid uiteindelijk bepaalt wat Amerikanen online mogen zeggen, lezen of publiceren.”
Jordans opmerkingen gingen gepaard met de publicatie van de bevindingen van het onderzoek van de Judiciary Committee naar internationale censuurpraktijken. De commissie stelt dat EU-regelgevers, met name die welke vanuit Brussel en Ierland opereren, niet alleen lokale wetten handhaven, maar ook invloed uitoefenen op wereldwijde contentmoderatiesystemen die worden gebruikt door grote in de Verenigde Staten gevestigde platforms.
VS zegt dat de EU-wet inzake digitale diensten de schuldige is
Veel van de aandacht gaat uit naar de EU-wet inzake digitale diensten (DSA), die onlineplatforms vergaande verplichtingen oplegt om inhoud die als schadelijk, misleidend of destabiliserend wordt beschouwd, te verwijderen of te beperken. Hoewel Europese functionarissen de DSA framen als een maatregel ter bescherming en veiligheid van de consument, stellen critici dat de definities ervan breed genoeg zijn om politieke handhaving uit te lokken.
Volgens de Judiciary Committee is het praktische effect extraterritoriaal. Omdat Amerikaanse technologiebedrijven uniforme moderatiesystemen hanteren, wordt inhoud die volgens de EU-regels is gemarkeerd, vaak wereldwijd onderdrukt. Hierdoor kunnen Europese regelgevers indirect de Eerste Amendement omzeilen.
Jordan en zijn collega’s stellen dat de DSA prikkels creëert voor overmatige naleving. Geconfronteerd met hoge boetes en dreigende regelgeving, kunnen platforms ervoor kiezen om het zekere voor het onzekere te nemen en wereldwijd de meest restrictieve normen van Europa toe te passen.
Heeft de EU zich gemengd in de verkiezingen?
Een van de ernstigste beweringen in het rapport van de commissie betreft de verkiezingen. De Judiciary Committee concludeert dat EU-regelgevers, waaronder autoriteiten in Brussel en Ierland, zich in 2024 en 2025 hebben gemengd in het Ierse verkiezingsproces door platforms onder druk te zetten om politieke inhoud tijdens gevoelige campagneperiodes te beperken.
Volgens het rapport waren deze interventies gerechtvaardigd op grond van bepalingen inzake desinformatie en openbare orde, maar leidden ze tot onderdrukking van wettige politieke uitingen. Dit schept een gevaarlijk precedent, waarbij regelgevende instanties het verkiezingsdiscours bepalen zonder directe democratische verantwoording.
De gevolgen reiken verder dan Ierland. Als dergelijke praktijken de norm worden, zou soortgelijke druk kunnen worden uitgeoefend in andere landen, waarbij platforms fungeren als de facto handhavers van regelgevende voorkeuren in plaats van neutrale gastheren van politiek debat.
Biden censureerde COVID-19- en gendergerelateerde inhoud
Jordan heeft herhaaldelijk parallellen getrokken tussen Europese regelgevende druk en wat zijn commissie in eigen land heeft gedocumenteerd. Een belangrijke referentie is een bericht van Mark Zuckerberg uit 2024, waarin de CEO van Meta bevestigde dat de regering-Biden druk had uitgeoefend op platforms om inhoud met betrekking tot COVID-19, immigratie en genderideologie te censureren.
Voor Jordan is de vergelijking leerzaam. In beide gevallen vermeden regeringen directe wettelijke verboden en vertrouwden ze op informele druk, dreigingen met regelgeving en coördinatie achter de schermen om hetzelfde resultaat te bereiken. De bezorgdheid is volgens hem niet partijgebonden, maar structureel.
Wanneer staatsmacht indirect wordt uitgeoefend via particuliere platforms, wordt de verantwoordingsplicht vaag. Vrijheid van meningsuiting wordt beperkt zonder eerlijke rechtsgang, transparantie of zinvolle beroepsmogelijkheden.
De kloof tussen de VS en de EU wordt groter
De botsing weerspiegelt een diepere filosofische kloof tussen Europa en de Verenigde Staten. De Europese regelgevingscultuur geeft prioriteit aan schadepreventie en sociale cohesie, waarbij beperkingen van de vrijheid van meningsuiting vaak als een noodzakelijk compromis worden aanvaard. De Amerikaanse traditie daarentegen beschouwt vrije meningsuiting als een fundamenteel recht, zelfs wanneer dit ongemak of controverse veroorzaakt.
Aangezien mondiale platforms zich tussen deze concurrerende modellen bevinden, stellen critici dat de meest restrictieve regels onvermijdelijk de overhand krijgen. In de praktijk betekent dit dat Europese normen het risico lopen de norm te worden voor het digitale publieke domein.
Afsluitende gedachte
Het geschil dat zich nu ontvouwt, gaat over meer dan alleen inhoudsmoderatie. Het gaat erom of democratische samenlevingen in een onderling verbonden wereld controle blijven houden over hun eigen normen voor vrijheid van meningsuiting. Als buitenlandse regelgevers het Amerikaanse discours kunnen beïnvloeden door middel van regelgevende druk, begint de grondwettelijke bescherming te eroderen zonder dat er ook maar één wet wordt aangenomen.
De waarschuwing van Jordan is uiteindelijk een kwestie van grenzen. Wie bepaalt de grenzen van de vrijheid van meningsuiting, en op grond van welke bevoegdheid? Naarmate digitale platforms steeds meer bemiddelen in het openbare leven, zal het antwoord bepalen of vrije meningsuiting een recht blijft, of een privilege wordt dat van veraf wordt beheerd.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Europese Unie gaat digitale makers die ‘desinformatie’ over vaccins verspreiden, gevangen zetten
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
De EU censuur bedreigt de vrijheid van meningsuiting buiten Europa.
Dat kan, dat noemen ze : globalistische censuur.
Globalisten zijn niet aan grenzen gebonden.
Dus het is goed mogelijk dat de informele wereldregering de regeltjes over gaat nemen in andere gebieden.
De trein dendert gewoon door.
Zo werkt de EU ook gewoon.
Zie hier een nieuw voorbeeld :
https://www.msn.com/nl-nl/nieuws/other/duitse-experts-eisen-hardere-straffen-voor-beschonken-fietsers-moet-nederland-dit-voorbeeld-volgen/ar-AA1VOEJ3?ocid=msedgntp&pc=LCTS&cvid=6987191390e74510b065d916b3034077&ei=74
Je signaleert een “groot” probleem.
Waar natuurlijk geld aan verdiend kan worden.
Dan wordt eerst een dubbeltje opgegooid van een of andere kant, in dit geval dus Duitsland.
En wordt dit door de handlangers in andere gebieden naderhand beetje bij beetje overgenomen onder het mom van gelijke rechten enzo.
“aim high, collect low” en dan steeds meer uitbreiden.
De uitzondering wordt dan een norm.
Niemand praat over auto”s die uit stedelijke gebieden geweerd worden waar deze fietsers veelal rondrijden.
Of het feit dat er weinig verkeer is als deze mensen op de fiets naar huis gaan.
Dat taxi’s een kapitaal kosten voor de studenten die al met torenhoge leningen opgezadeld worden
Dat soort zaken.
En de gouden kooi wordt kleiner en kleiner voor de burgers.
Animal Farm is een roman van de Britse schrijver en journalist George Orwell.
Het gaat over een heilstaat dat door varkens wordt gerund en de schaapjes geloven alles braaf.
De varkens gaan zo op in hun ambtelijke ambities dat ze de hele heilstaat naar de poorten van de hel leiden.
Leuk detail uit de fabel Animal farm is dat de leider van de varkens Napoleon heet.
Je weet wel, de Napoleon die zijn legers verspeelde in de grote leegtes van Rusland.
Anno Nu doet de Europese Unie onder de bezielende varkensleiding van Ursula von der Leyen hetzelfde, ze verliest haar Europese politiek in de grote leegtes van Rusland….
Ook binnen Europa zelf
nog een voorbeeld, en nog veel erger, want massamoord:
https://t.me/RWMaloneMD/12463
Dit zou het wef kaartenhuis doen vallen.
Terwijl tech-giganten en overheden miljarden investeren in een toekomst waarin ons hele leven in één app past, groeit er aan de basis een onverwacht verzet.
Wat begint als een vlucht voor overprikkeling onder Gen Z, zou wel eens de grootste blokkade kunnen vormen voor de uitrol van de verplichte digitale identiteit.
Terwijl tech-giganten en overheden miljarden investeren in een toekomst waarin ons hele leven in één app past, groeit er aan de basis een onverwacht verzet. Wat begint als een vlucht voor overprikkeling onder Gen Z, zou wel eens de grootste blokkade kunnen vormen voor de uitrol van de verplichte digitale identiteit.
Want wat gebeurt er met een systeem dat gebouwd is op data, als de gebruiker simpelweg stopt met zenden?
De digitale identiteit (DI) is niet slechts een digitaal paspoort; het is een ecosysteem. Het werkt alleen als de gebruiker beschikt over drie zaken: een moderne smartphone, een constante internetverbinding en de bereidheid om biometrische data (zoals FaceID) te gebruiken.
Wanneer een aanzienlijk deel van de bevolking overstapt op ‘retro-phones’ zoals de Nokia 3310 of de Alcatel-klaptelefoon, valt dit fundament weg. Een systeem dat 100% dekking vereist om efficiënt te zijn, kan niet functioneren als 20% van de burgers alleen bereikbaar is via SMS.
Waarom massale ‘Dumbphone’-adoptie het systeem onmogelijk maakt:
1. Het einde van de ‘Real-time Tracking’
De digitale identiteit is nauw verweven met locatiegegevens en gedragsprofielen. Een smartphone zendt constant signalen uit naar zendmasten en wifi-punten. Een dumbphone doet dat nauwelijks en ondersteunt geen apps die op de achtergrond data oogsten.
Als iedereen ‘analoog’ gaat, droogt de datastroom op die nodig is om digitale profielen actueel te houden.
2. De onmogelijkheid van verificatie
De meeste DI-systemen leunen op Two-Factor Authentication (2FA) via push-notificaties of biometrische scans. Een klassieke Nokia kan geen QR-codes scannen en heeft geen vingerafdrukscanner.
Als de bakker, de bank en de belastingdienst eisen dat je een app gebruikt, maar de helft van de klanten heeft die techniek niet in hun broekzak, ontstaat er een economische blokkade.
De overheid kan een burger niet dwingen tot een private aankoop (een dure smartphone) om toegang te krijgen tot publieke diensten.
3. De terugkeer van de ‘Analoge Opt-out’
Systemen zoals de EU Digital Identity Wallet zijn ontworpen voor gemak: “alles in één klik”. Maar ‘dumbphone’-gebruikers herintroduceren bewust wrijving.
Ze dwingen instanties om fysieke loketten, papieren formulieren en hardware-tokens (zoals de Rabo Scanner) in stand te houden. Hoe meer mensen dit doen, hoe duurder het voor de overheid wordt om het digitale systeem als ‘enige standaard’ door te drukken.
Hoewel jongeren nu nog massaal overstappen vanwege hun mentale rust, wordt de dumbphone onbedoeld een machtig politiek instrument. Het is een vorm van passief verzet: “Ik weiger niet de wet, ik weiger simpelweg het apparaat dat de wet faciliteert.”
Als deze trend doorzet, moeten overheden hun plannen voor een volledig digitale samenleving herzien. Je kunt geen digitale gevangenis bouwen als de muren bestaan uit software die de gevangenen niet op hun telefoon hebben staan.
De opkomst van de retro-phone laat zien dat de menselijke behoefte aan autonomie en rust sterker is dan de technocratische drang naar efficiëntie.
Als de smartphone verdwijnt, verdwijnt ook de grip van de digitale identiteit. De ‘domme’ telefoon is daarmee misschien wel het slimste wapen dat we hebben in de strijd om onze privacy.
wishful thinking …..zowat IEDEREEN ( ondergetekende niet ) loopt met een smartphone rond…. stel je voor , zelfs bij Aldi moet je nu digitaal verbonden zijn om ‘puntjes’ te krijgen…. zodat men je aankoopgedrag kan beinvloeden en eventueel je gegevens kan verkopen aan derden …
Mijn cynische, filosofisch ingestelde grootvader zaliger zei lang geleden al dat 80% van de mensen onnozelaars zijn, ik ben het daar altijd mee eens geweest maar onder andere de Covid fraude heeft duidelijk gemaakt dat het cijfer in kwestie te laag is, het moet 90 % zijn of zelfs meer !
Vandaag is hier ook ergens een artikel te lezen waaruit blijkt dat de US net hetzelfde doet !
De pot verwijt de ketel …..weetjewel
Het eerste amendement is van nul en generlei waarde in Europa en hoeft dan ook niet omzeild te worden. De Amerikanen mogen onder hun eerste amendement blijven roeptoeteren wat ze maar willen, het mag enkel niet gehoord worden in Europa. Het is aan de mondiale platforms ervoor te zorgen dat niets van die Amerikaanse zogenaamde “meningen” de Europeanen nog bereikt.
Het zou wat zijn als de Amerikanen straks ook hun tweede amendement willen handhaven buiten hun eigen land! Niets tegen Amerikanen, zolang ze maar geen wapens dragen en hun grondwet thuislaten zodat wij er geen last van hebben.